بازیگر خوش قریحه
كيانا آذر
«اکبر عبدی» به عنوان مهمترین کمدین سینمای ایران تنها دوبار مورد توجه هیات داوران جشنواره فیلم فجر قرار گرفته است؛ هر دوبار هم به دلیل عنوان مقدس مادر. بار اول به دلیل بازی نقش غلامرضا در فیلم «مادر» ساخته زندهیاد علی حاتمی در سال 1368 و بار دوم هم به دلیل بازی نقش مادر در فیلم «خوابم میآد» به کارگردانی رضا عطاران در سال 1390. هر دوبار هم سیمرغ بهترین بازیگر نقش مکمل را دریافت کرده است. به هرجهت سکه شانس او تا امروز روی واژه مادر میچرخد. اکبر عبدی مادرش را عاشقانه دوست دارد و همهجا از علاقهاش به او گفته است و کلا عشق همیشه برنده بوده و کاریاش هم نمیتوان کرد، اما با مرور کارنامه بازیگریاش جسارت در بازیگری اکبر عبدی این امید را میداد که دستکم از سوی جشنواره، سیمرغهای بیشتری رادریافت کند. با این حال چه بخواهیم و چه نخواهیم «اکبر عبدی»، به عنوان یکی از مهمترین کمدینهای سینمای ایران در تاریخ باقی خواهد ماند. حتی وسعت خلاقیت و استعداد ذاتیاش باعث شد در نقشهای جدی هم خوش بدرخشد. به همین دلیل میتوان گفت که به معنای واقعی بازیگری برای تمام فصول است. شاید علت اینکه هنوز تمام تواناییهای این بازیگر
به منصه ظهور نرسیده این باشد که گاهی اوقات شانس با او همراه نبوده و باعث شد تا زندگی هنری و انتخابهایش دستخوش تحولاتی شود بهطوری که تا امروز، هنوز قدر و منزلتش آنچنان که باید ناشناخته مانده است. حضور غیرمنتظرهاش در فیلم «اجارهنشینها» به کارگردانی داریوش مهرجویی بازیگر خوشقریحهای را نوید داد. سپس بازی او در فیلم «مادر» علی حاتمی که یکی از تاثیرگذارترین نقشها در آن سالها بود و جمله معروف او که درعین ظرافت و با حسرت توسط او گفته شد؛ «مادر مرد از بس که جان نداشت» در یادها برای همیشه باقی ماند. او در نقش پسر کوچک خانواده که عقبماندگی ذهنی داشت، با گریم سنگین، جانمایه نیاز فرزند به حضور مادر در زندگی را تایید کرد و نقش موثرش در گرمابخشی و انگیزه حیات در دل خانواده سنتی ایرانی که پایبند اصول است با معصومیت به تصویر کشید. یعنی نقش او در کنار مادر با بازی مرحوم رقیه چهرآزاد، صفای مادر را تکمیل میکرد. بهویژه زمانی که مادر چادر به سر از کنار او رد میشود و او با عشق چادر را از سر مادر میکشد. فیلم مهم دیگر اکبر عبدی «ای ایران» به کارگردانی ناصر تقوایی بود که چندان قدر ندید کما اینکه دوست داشت به خاطر
این فیلم جایزه بگیرد. فیلم مهم بعدی بازی در «ناصرالدین شاه آکتور سینما» بود. عبدی در نقش ملیجک بازی قابلقبول و تحسینبرانگیزی داشت. البته ادامه این همکاری با کارگردان به فیلم «هنرپیشه» منتهی شد که در نوع خود جان تازهای به بازیگری داد. صحنهای که از دست زنش به ستوه میآید و درخیابان میان مردم و ایستاده روی ماشین فریاد میزند، در عین طنازی، تلخی خاصی داشت که فقط از عهده اکبر عبدی برمیآمد. ادامه همکاری او با زندهیاد علی حاتمی هم به فیلم «دلشدگان» رسید و با این کارنامه، اکبر عبدی با بازی در فیلمهای متنوع و متعدد به حفظ تعادل میان گیشه و هنر رسید و کارهایش موردتوجه منتقدان و مردم قرارگرفت. یعنی خواص پسندیدند و عوام فهمیدند و به درستی عنوان «ستاره» را با خود همراه داشت اما سری فیلمها با موضوع مهاجرت به شکل هنرمندانه در فیلم «آدم برفی» در سال 1373 به کارگردانی داوود میرباقری شروع شد. عبدی در این فیلم نقش عباس را بازی کرد که البته برای خارج رفتن باید لباس زنانه بپوشد. همین مساله که آیا مرد میتواند نقش زن را بازی کند، پاشنه آشیل شد. فیلم توقیف شد و به جای اینکه اکبر عبدی موردتوجه قرار گیرد و جایزه جشنواره
بگیرد، به محاق رفت و ولي بعد از گذشت 17سال جایزه دیر به دستش رسید. بعد از آن بود که فیلمهایی که اکبر عبدی بازی کرد، چندان گل نکرد و فقط سهگانه اخراجیها به لحاظ گیشه موردتوجه مردم قرار گرفت و اتفاقا باید گفت بهرهای که این سه فیلم از اکبر عبدی گرفت، خیلی بیشتر از آن چیزی بود که اکبر عبدی به دست آورد. حالا «رسوايي» جديدترين فيلم اكبر عبدي است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.