|

تقسیم‌بندی با هدف «اخراج»

مصطفی ایزدی . فعال سیاسی

در قاموس سیاسی ایران، برای هر شهروندی که علاقه‌مند به سیاست باشد یا فعالیت سیاسی می‌کند، دو جبهه یا دو جناح سیاسی تعریف شده است که این شهروندان، خواه‌ناخواه به یکی از این دو جناح تعلق دارند. بسیار بعید است افرادی پیدا شوند که فعال سیاسی باشند، اما خود را برکنار از این جبهه‌بندی‌ها فرض کنند. نگاه هر کنشگر سیاسی، برحسب اینکه در کدامیک از دو اردوگاه فعلی سیاست باشد، به مسایل گوناگون اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و امنیتی، متفاوت است. بدیهی است اداره جامعه نیز برحسب اینکه دست کدامیک از این دو جناح باشد، به گونه دیگری است. این مقدمه را قلمی کردم تا به یک نکته مهم که از سخنان یک چهره سیاسی، اقتصادی، نظامی نقل شده اشاره کنم و از این جزء به یک کل که فعلا اداره کشورمان بر این سیاق پیش می‌رود، برسیم. حاج محسن‌ رفیق‌دوست، در جریان اظهارنظر پیرامون شخصیت حبیب‌الله عسگراولادی، مجددا به منتقدان و مخالفان جناح مورد علاقه خود پرداخته و گفته است: «... من همیشه وقتی درباره مسایل روز صحبت می‌کنم، چون منتسب به جناح اصولگرا هستم، می‌گویم که ما دو دسته اصلاح‌طلب داریم، یک دسته اصلاح‌‌طلب ولایتی داریم و یک دسته اصلاح‌طلب ضدولایت داریم. ضدولایتی‌ها باید بروند،‌ زیرا جایی در مملکت ما ندارند.» (بهار 16/12/91) آقای رفیق‌دوست، صرفا یک سیاستمدار نیست که به‌راحتی پیشنهاد خروج یا اخراج بخشی از هموطنان خود را می‌دهد.
اینکه حرف او در مورد اصلاح‌طلبان،‌درست است یا نه و این تقسیم‌بندی با واقعیت موجود منطبق است یا نه، بحث دیگری است که نیروهای موثر اصلاح‌طلب می‌توانند پاسخ لازم را به او بدهند، اما برخورد او با دسته‌ای از اصلاح‌طلبان که به تعبیر او ضدولایت هستند، جالب و در خور توجه است. چه می‌شود که یک نفر، در گذشته‌های نه‌چندان دور، از این که کسی همین نظر را داده بود، رنجیده خاطر می‌شد، اما اکنون خود، همان نظر را تکرار می‌کند؟علی‌القاعده اعضای جناح راست که محسن رفیق‌دوست خود را به آن منتسب کرد، و انتساب درستی هم هست، نمی‌توانند، این حرف را از آن کسی بدانند که در حال حاضر کاره‌ای نیست و هیچ مسوولیتی ندارد، چراکه حاج محسن، سال‌های زیادی در این کشور مسوولیت‌های مهمی داشت و اکنون نیز یک وزیر یا معاون رییس‌جمهور و حتی یک رییس‌جمهور در سایه است که شاید روزگاری بختش باز شود و بخش مهمی از کارهای کشور را او بر عهده گیرد. وی البته یا در هسته مرکزی جناح اصولگراست یا در حوالی آن، روز می‌گذراند و بنابراین نمی‌توان فرض کرد که این نظر تنهای اوست. بسیارند کسانی دیگر از مدعیان اصولگرا که همین نظر را به‌گونه‌ای دیگر مطرح کرده‌اند، مثلا یکی از همفکران بازاری او که آخرین حضورش در حاکمیت، روی صندلی‌های مجلس هشتم بود، به دفعات اعلام نظر کرده که اصلاحات مرده است. مرده را هم که نمی‌توان در سطح جامعه نگه داشت، باید آن را معدوم یا از جامعه خارج کرد. از این گونه افاضات و ادبیات متعلقه در میان چهره‌های سربلند محافظه‌کار،‌بارها شنیده و دیده شده است. در مقابل جناح اصلاح‌طلب است که نه‌تنها هرگز خواستار رفتن کسی یا گروهی نشده، بلکه همیشه و همه‌جا علاقه داشته که رفته‌ها بازگردند و در سرزمین خود زندگی کنند. یکی از مهم‌ترین شعارهای اصلاح‌طلبان، تبدیل معاند به مخالف و مخالف به منتقد و منتقد به دوست بوده و این شعار نمی‌تواند در موقع خاصی، ضدخود عمل کند. بدتر از آن فرض کند و تبلیغ کند که رقیب سیاسی او به دلیل اعتقاد یا عدم‌اعتقاد به موضوعی از ایران برود و در دنیا آواره شود. در این صورت مردم چه قضاوتی خواهند داشت؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.