|

یادداشت‌های روز بارانی -2 *

سیروس ابراهیم‌زاده

باران همیشه نعمت بزرگی بوده، درجهت بارور کردن زمین و امکان ادامه زندگی موجودات... و امروزه نمونه‌ای ارزنده از مهر خداوندی است که هوای شهرهای آلوده ما را پاکیزه می‌کند تا برای مدت کوتاهی هم که شده نفس راحتی بکشیم.
آنان که تجربه ساخت وسازهای شهری دارند توصیه می‌کنند وقتی سفت‌کاری تمام می‌شود و کار به داخل ساختمان می‌رسد مواظب باشید که نخاله‌ها را در چاهک‌های داخلی و آبریزگاه‌ها نریزند که لوله‌های فاضلاب را می‌گیرد و مشکلات و مخارج گزافی روی دست‌تان می‌گذارد.
در یکی از سوپرهای با کلاس‌بلواراندرزگو، به هنگام سبک، سنگین‌کردن قیمت‌های سرسام‌آور نخود، لوبیا، ماش، عدس و... در بحر تاملات عبرت‌انگیز غوطه‌ور بودم، صدای مداوم بوق اتومبیل بیرون از فروشگاه طاقت‌ام را طاق کرد و بیرون دویدم. دیدم بانویی بسیار شیک و برازنده پشت فرمان یکی از گران‌ترین اتومبیل‌ها نشسته است. پرسیدم سرکار خانم چرا بی‌جهت بوق می‌زنید و آلودگی صوتی ایجاد می‌کنید؟ گفت خواهرم داخل سوپر است بوق می‌زنم که بیاید... چطور؟ تو این مملکت بوق هم نمی‌توانیم بزنیم؟
ساعت دو یا سه بعد از نیمه دیشب کامیونی به بن‌بست شهید صفرزاده، واقع در نیاوران وارد می‌شود و خاک‌وخل و خس‌وخاشاک ساختمانی را وسط کوچه خالی می‌کند... و تا ساکنان از خواب پریده وحشت‌زده برسند گاز می‌دهد و فرار می‌کند... بارانْ کوچه سرازیری را شسته بود و برای رفت‌وآمد صبحگاهی مشکلی وجود نداشت.
امروز صبح خبردار شدم که «مستار راقمی»، یکی از دوستان بازنشسته نگارنده، دارای پسری شده که شباهت بی‌نظیری به خودش دارد. راوی می‌گفت اگر یک سبیل پشت لب نوزاد و یک عینک به چشم او بگذارند، می‌شود اشانتیون آقای راقمی! ... وقتی از پدر پرسیده‌اند که نظرش درباره پسرک نوزادش چیست، گفته قدم نورسیده را بسیار گرامی می‌دارد ولی عمیقا نگران آینده این فرزند خویش است.
*شماره اول یادداشت حاضر در مجموعه داستان کوتاه «از سوراخ کلید» نشر قطره و به همین قلم آمده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.