کودکی تلخ و انتقامگیری در بزرگسالی
مریم رامشت / روانشناس
دوران کودکی مخصوصا هفت تا هشت سال اول زندگی در تدوین شخصیت افراد بسیار اهمیت دارد و از دیدگاه روانشناختی معتقد هستیم در سن هفت و هشت سال حتی براساس اینکه فرزندان در چه خانوادهای رشد کردهاند و در چه شرایطی بودهاند نوع و سبک زندگی خودشان را انتخاب میکنند، اینکه ازدواج کنند، صاحب فرزند شوند یا تحصیلات خود را ادامه دهند و حتی اینکه چه شغلی انتخاب کنند، مربوط به همان دوران میشود. اگر دوران کودکی شخص به آرامی سپری شود و شرایط فرد با ثبات باشد و در معرض آسیب قرار نگیرند، این شخص در آینده هم شخصیت متعادل و متناسبی خواهد داشت و کمتر در معرض آسیب قرار میگیرد. اما اگر شخص در دوران کودکی بهخصوص در هفت تا هشت سالگی به هر دلیلی آسیب روانی و اجتماعی را تجربه کند و در طول زندگی کاری برای درمان آن آسیب انجام نشود این فرد در بزرگسالی دچار اختلال شخصیت و شخصیت ناسازگار و پرخاشگر میشود و فرد خشم نهفته دوران کودکی را به اشکال گوناگون نشان میدهد. اگر بخواهیم شرایط دو متهمی را که دو پسربچه را ربوده، مورد آزار قرار داده و به قتل رساندهاند، بررسی کنیم، باید متذکر شد معمولا این افراد به لحاظ شخصیتی دوران کودکی خوبی
نداشتهاند؛ چون دایره تهاجم این متهمان کودکان است احتمال دارد این رفتار آنها به همزادپنداری برگردد. البته انتخاب کودکان به عنوان طعمه ممکن است به این موضوع نیز مربوط باشد که کودکان و زنان در برابر افرادی که دچار اختلال شخصیت هستند بیدفاعترند و در معرض خطر بیشتری قرار میگیرند. معمولا اینگونه مجرمان در دوران کودکی در خانوادههای متعادلی نبودهاند و اگر به سابقه شخصی آنها مراجعه شود دیده میشود ساختار اولیه مناسبی در خانوادهشان وجود نداشته است و احتمالا بهشدت مورد تنبیهات فیزیکی قرار گرفتهاند یا در بعضی موارد هم دیده شده که تنبیهات کلامی در مورد آنها شدید بوده است که در نهایت مجموع این اتفاقات باعث میشود آنها احساس تحقیر زیادی را از دوران کودکی با خود داشته باشند. اکثر قریب به اتفاق چنین افرادی که به سراغ کودکان میروند در دوران کودکی و نوجوانی خود مورد سوءاستفاده به خصوص سوءاستفاده جنسی قرار گرفتهاند اما به دلایل مختلف از این سوءاستفادهها با خانوادههای خود صحبت نکردهاند و در برخی موارد نیز خانوادهها به دلیل مسایل مختلف ترجیح دادهاند موضوع را مسکوت بگذارند. در نتیجه، این رفتارها به خشم فرو
خورده تبدیل میشود که احساس تخریب و تحقیر را در فرد به وجود میآورد و همین باعث میشود این افراد در دوران زندگی نقش قربانی و احساس قربانی بودن را داشته باشند و در دوران بزرگسالی به دلیل نبود حمایت اجتماعی و عاطفی کارهای خطرناکی انجام دهند و برای کاهش احساس حقارت و خشم خود به غلط دست به مکانیسم دفاعی اشتباهی بزنند و سراغ قربانیانی بروند که کودکانی بیدفاع هستند. این افراد با اینکار احساس کاذب فروکشکردن خشم خود را تجربه میکنند و معمولا با تکرار این رفتار قبح این کار برای آنها از بین میرود و همین باعث تکرار جرم از سوی آنها میشود. کما اینکه متهمان دستگیر شده هم اذعان کردهاند تصمیم به تکرار جرم داشتند. در واقع این افراد به نوعی انتقام دوران کودکی خود را از جامعه میگیرند، این در حالی است که اگر خانواده فضای امن اجتماعی و روانی را برای آنها ایجاد کرده بود و آنها به عنوان فرزندان یک خانواده، آموزش دیده بودند در برابر تهدیدات جنسی و آسیبهای ناشی از سوءاستفاده چگونه از خود دفاع کنند به احتمال زیاد چنین رفتارهایی از آنها سر نمیزد. متاسفانه عدم آگاهی خانوادهها در مورد بزه جنسی دلیلی است برای اینکه در صورت
وقوع چنین رفتاری علیه فرزندانشان نتوانند رفتار درستی نشان دهند. البته این نکته را هم باید یادآور شد که لزوما افرادی که مرتکب جرایم اینچنینی میشوند افرادی نیستند که در دوران کودکی زندگی نابسامانی را تجربه کردهاند و حتی ممکن است این افراد در جامعه شخصیتهای مقبولی باشند. در مجموع در مورد افرادی که در دوران کودکی زندگی نرمالی داشته و آسیب جدی ندیدهاند اما مرتکب جرایم اینچنینی علیه کودکان میشوند میتوان گفت دچار اختلال جنسی هستند و نیاز به درمان جدی و حرفهای دارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.