|

یک یادداشت و دو شعر از «سارا محمدی اردهالی»

در این اتاق بی‌حرف شده‌ایم

... آهسته راه می‌روم، پهلویم تیر می‌کشد، از نزدیک‌ترین کسان خود می‌ترسم. من چرک کرده بودم و سکوتی طولانی که هنوز پیش چشمانم را می‌گیرد. عکس‌ها را نگاه کردند. آیا لیوان خالی به زبان آمده بود، صندلی، میز، ملافه‌ها، نه، امکان ندارد، من به آنها بدی نکرده بودم، هنوز امیدی داشتم، امیدی نقره‌ای و بی‌حالت به آن خانه به چیزهای آن خانه، به اینکه طرف مرا گرفته باشند، و هر چه زیر و رو می‌شوند لام تا کام حرف نزنند. وقتی به سختی می‌خواستند از روی زمین بلندش کنند، بالا و پایین می‌پرید، تنش زخمی بود که دوباره در تنگ انداختنش، پولک‎هایش ریخته بود. تلفن مدام زنگ می‌زد زیر اقیانوسی که مهیب‌ترین صداها و ماجراها در هیچ شناور بودند...
فاصله
روی تختی سفری دراز کشیده‌ام
سه قدم آن طرف‌تر
نشسته‌ای کمانچه می‌زنی
پنج قدم آن طرف‌تر
لیلا
در سرمای اسفند
پنجره را چار‌طاق باز کرده
ماه کامل است
نمی‌دانم به چه نگاه می‌کند
حمله مغول‌ها
خودکشی نهنگ‌ها
جنگ‌های صلیبی
یا تخم‌گذاری لاک‌پشت‌ها
اگر یکی اندکی زاویه‌اش عوض شود
دو تای دیگر نابود می‌شوند
در سه مدار
آن قدر چرخیده‌ایم
تا در این فاصله
در این اتاق
بی‌حرف شده‌ایم
هیچ‌کس به دیگری نزدیک نمی‌شود
هیچ‌کس از دیگری دور نمی‌شود
شاید هم
ته چاه زندگی می‌کنم
یک چاه خشک
آن بالایی‌ها
یا خبر ندارند
یا خودشان را می‌زنند به آن راه
سطل را
دست و دلبازانه
پرت می‌کنند پایین
دَنگ می‌خورد به طاق سر من
شاید هم
انتظار دارند
در این تاریکی
بیشتر فرو بروم
تا به آب برسند

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.