|

یادداشت

دوومیدانی و انتظارات پیش‌رو

مجيد كيهاني / كارشناس دووميداني

هرچند روند موفقیت‌های دوومیدانی ایران از پیش از بازی‌های المپیک 2012 به مرتبه قابل‌قبولی رسید و درخشش مستمر ورزشکاران ملی‌پوش دوومیدانی در رقابت‌های قاره‌ای و المپیک آسیایی انتظارات از این ورزش پایه و پرمدال را دوچندان کرده بود اما در لندن نگاه‌ها به دوومیدانی از منظر یک ورزش با دامنه موفقیت‌های محدود و مقطعی، به یکی از چهار ورزش مدال‌آور ایران در بازی‌های معتبر و استراتژیک المپیک مبدل شد کسب 10سهمیه این بازی‌ها آن‌هم در پرسه بخش دوها، پرش‌ها و پرتاب‌ها در نگاه اول خود موفقیتی بی‌بدیل برای دوومیدانی کشور ما بود، حضور در مواد 100متر، 110متر با مانع، 400متر، 800متر، پیاده‌روی، پرش طول، پرتاب دیسک، پرتاب وزنه و پرتاب چکش در بخش مردان و بالاخره پرتاب وزنه زنان نشان از توزیع نسبی موفقیت‌ها و پتانسیل‌های بالفعل دوومیدانی در همه مواد این رشته است و بی‌شک می‌توان گفت نگرش محدود به دوومیدانی و تکیه‌ صرف بر مواد پرتاب‌ها و دوهای نیمه‌استقامت در لندن عملا بی‌اعتبار شد. حضور گسترده و دامنه‌دار دوومیدانی ایران در این بازی‌ها که در بعضی از مواد نیز با موفقیت‌های نسبی همراه بود، با درخشش احسان حدادی قهرمان برجسته پرتاب دیسک و کسب مدال نقره المپیک، این ورزش را در ردیف رشته‌های موفق و صاحب مدال در المپیک قرار داد. به همین منظور دستاورد حاصل از حضور در بازی‌های المپیک لندن انتظارات از دوومیدانی را دوچندان کرده است و امید می‌رود رقابت‌ها و تورنمنت‌های پیش‌روی ورزش ایران که مهم‌ترین آنها بازی‌های آسیایی 2014 کره‌جنوبی است، با موفقیت‌ها و مدال‌های دوومیدانی برای ورزش کشور ما بسیار پررنگ و توام با موفقیت‌های چشمگیر باشد، در کنار بازی‌های آسیایی کره‌جنوبی و المپیک آتی دوومیدانی به طور خاص میدان‌های دیگری را نیز تجربه خواهد کرد، مسابقه‌های دوومیدانی قهرمانی آسیا که خردادماه در دهلی‌نو برگزار می‌شود و مهم‌تر از آن رقابت‌های قهرمانی جهان که شهر مسکو در روسیه مردادماه سال آتی میزبانی آن را برعهده دارد می‌تواند دامنه موفقیت‌های دوومیدانی ایران را گسترده کند. اما بی‌شک کسب موفقیت مدنظر در میدان‌ها و تورنمنت‌های مذکور بدون برنامه‌ریزی هدفمند و اتخاذ تدابیر لازم و متناسب با سطح رقابت‌های پیش‌رو میسر و امکان‌پذیر نخواهد شد. نگاهی به ترکیب تیم ملی دوومیدانی ایران و بررسی نتایج گذشته این ورزشکاران نشان می‌دهد که دوومیدانی ایران در شرایط کنونی بهترین تیم تاریخ این رشته ورزشی را در اختیار دارد اما سوال اساسی این است که آیا این امکان در شرایط کنونی برای این تیم یک‌دست و عنوان‌دار فراهم است؟ آیا کیوان قنبرزاده، محمد ارزنده و محسن ربانی که می‌توانند در جمع چهارنفر برتر آسیا در مواد تخصصی‌شان قرار بگیرند و امیدوار به کسب مدال و سهمیه رقابت‌های جهانی نیز باشند از امکانات تمرین مناسب و برنامه‌ریزی منسجم برای حضور در رقابت‌ها و تورنمنت‌هایی که جنبه تدارکاتی داشته باشد برخوردار هستند؟ این پرش تنها در باب وضعیت این ورزشکاران مصداق ندارد بلکه احسان حدادی، کاوه موسوی، امین نیکفر، برادران صمیمی و لیلا رجبی در پرتاب‌ها سجاد مرادی، احسان مهاجر شجاعی، رضا قاسمی، سجاد هاشمی، روح‌الله عسگری، مریم طوسی و ... در دوها نیز دارای چنین شرایطی هستند و بدون‌شک حضور توام با موفقیت در رقابت‌های قهرمانی آسیا، قهرمانی جهان و بازی‌های آسیایی سال 2014 نیازمند مهیا بودن شرایط تمرینی و مسابقات حداقل است. اگرچه در این بین وضعیت احسان حدادی متمایز از سایرین است، او که از نظر فنی و تکنیكی یکی از ورزشکاران برجسته پرتاب دیسک دنیا به شمار می‌رود و به جرات می‌توان گفت تکنیک و سرعت او در ماده پرتاب دیسک در سطح جهان بی‌نظری است، از منظر عملکردی نیز نتایج این ورزشکار برجسته دوومیدانی ایران خود مبین جایگاه او در سطح اول دوومیدانی جهان است، بنابراین اتخاذ شرایط تمرینی مناسب برای احسان حدادی نمی‌تواند خواسته‌ای زیاده از حد باشد. استخدام مربی سطح بالای بین‌المللی، ماساژور، پزشک و سایر شرایط تمرینی مناسب برای حدادی می‌تواند بازخورد قابل‌توجهی برای ورزش و بالاخص دوومیدانی ایران داشته باشد. مساله‌ای که به نظر می‌رسد در شرایط کنونی به دلیل مشکلات و چالش‌های اقتصادی موجود که فدراسیون‌های ورزشی نیز متاثر از آن هستند به شکل مطلوبی سامان‌دهی و مدیریت نشده است. بی‌شک عدم توجه جدی به این موضوع عملکرد این ورزشکار برجسته ایران را در بهترین سال‌های قهرمانی‌اش تحت‌تاثیر قرار خواهد داد. سایر ورزشکاران دوومیدانی ایران نیز کم‌وبیش دارای چنین شرایطی هستند و آنها از امکانات تمرینی مناسب و حرفه‌ای برخوردار نیستند و در صورت تداوم این شرایط باید بپذیریم سجاد مرادی، برادران صمیمی، رضا قاسمی و ... امکان کسب موفقیت در ابعادی فراتر از قاره آسیا را نخواهند داشت. در کنار مبحث اصلی این یادداشت که تاکید به موفقیت‌ها و به‌تبع آن چالش‌های پیش‌روی ورزشکاران ملی‌پوش دوومیدانی دارد، از سایر ابعاد و حوزه‌های این ورزش نیز نباید غافل بود، سال 2012 اگرچه با موفقیت‌های درخور توجهی برای تیم‌ملی دوومیدانی بزرگسالان ایران همراه بود اما روند عملکرد تیم‌های پایه دوومیدانی بالاخص تیم‌ملی جوانان در رقابت‌های قهرمانی آسیا و قهرمانی جهان در بارسلون اسپانیا نشان داد که موضوع حايز اهمیت استعدادیابی و پشتوانه‌سازی در دوومیدانی کشور ما کماکان حلقه‌ای مفقود شده است و این باور که موفقیت‌های دوومیدانی ایران ماحصل فعالیت‌های مقطعی، پراکنده و گلخانه‌ای است را معتبر جلوه می‌دهد. چراکه به‌رغم کسب چندین مدال در رقابت‌ها جوانان آسیا البته با سطح کیفی نازل در بارسلون و رقابت‌های قهرمانی جهان جدا از حضور کمی محدود و کمرنگ هیچ‌یک از چهار نماینده ایران نتوانسته در سطح قابل‌قبولی ظاهر شوند به همین دلیل می‌توان گفت موضوع تیم‌ملی بزرگسالان و سازماندهی و مدیریت هدفمند این تیم تنها بخشی از مسوولیت فدراسیون دوومیدانی است که متولیان دوومیدانی ایران نباید از انجام آن غافل باشند. هرچند شرایط موجود اقتصادی و اتخاذ رویکرد اقتصادی مقاومتی در کشور ما چالش‌های پیش‌روی دوومیدانی را دوچندان می‌کند و نیاز به تلاش و ممارست مسوولان فدراسیون دوومیدانی را افزون...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.