|

خاطره

زیباترین دیدار تاریخ

مهدی زعیم‌زاده

دیدار رفت رئال و منچستر را می‌توان زیباترین بازی دور رفت مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا دانست، بی‌دلیل نیست که میلیون‌ها بیننده تلویزیونی چشم به ورزشگاه اولدترافورد دارند که یک فوتبال هجومی و تماشایی ببینند. اما یک دلیل دیگر باعث شده که از بازی امشب انتظار یک نمایش رویایی داشت. باید به 10 سال قبل برگشت، آخرین ملاقات منچستر و رئال در اولدترافورد. دور برگشت مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا در فصل 2003-2002 بود. شیاطین‌سرخ در بازی رفت 3 بر یک برابر تیم کهکشانی رئال با ستارگانش؛ زیدان، فیگو، رائول، رونالدو و روبرتو کارلوس شکست خورده بودند. منچستر در آن زمان تیم منسجمی بود و رئال هم که فصل قبل با گل تاریخی زیدان نهمین قهرمانی‌اش در اروپا را جشن گرفته بود، در انتظار قهرمانی دهم بود. یونایتدی‌ها با امید فراوان پای به بازی رفت و ورزشگاه «سانتیاگو برنابئو» گذاشتند، اما نمایش عالی زیدان و رائول خیلی زود آنها را تسلیم کرد. ابتدا در دقیقه دوازدهم گل فیگو رئال را پیش انداخت، رائول در دقایق 28 و 49 دو گل دیگر وارد دروازه «فابین بارتز» نگونبخت کرد تا کار برای فرگوسن تمام‌شده به نظر برسد، اما گل دقیقه 52 رود فن‌نیستلروی امیدها را برای شیاطین زنده نگه داشت. فرگوسن هم نتیجه را از دست داد و هم مغز متفکر تیمش، پل اسکولزرا. در بیست و سوم آوریل 2003 «تئاتر رویاها» میزبان بازی برگشت بود. فرگوسن و بازیکنانش امیدوار بودند با یک برد 2 بر صفر ناکامی بازی رفت را جبران کنند. «خوان ورون» آرژانتینی جانشین اسکولز محروم شده بود. در آن‌سو هم در ترکیب تیم «ویسنته دل‌بوسکه» خبری از رائول نبود. منچستری‌ها خیلی زود فهمیدند که کسب برد 2 بر صفر یک خیال باطل بوده، گل دقیقه 12 رونالدو کار میزبان را سخت‌تر کرد. آنهایی که بازی را می‌دیدند متوجه گذر زمان نمی‌شدند. دقیقه‌ای نبود که موقعیت گل خلق نشود به ویژه برای منچستر. خلق این مقدار موقعیت در دیداری در این سطح باورنکردنی به نظر می‌رسید. نمایش دو تیم فرازمینی بود. نیستلروی که در آن روزها هیچ مسابقه‌ای را بدون گل زده ترک نمی‌کرد نیمه اول را یک - یک کرد تا منچستر به زدن دو گل در نیمه دوم و کشاندن بازی به وقت اضافی امیدوار شود. اما بازهم پدیده بلای جان یونایتد شد. در دقیقه 50 رونالدو یک‌بار دیگر بارتز را مغلوب کرد تا از این دروازه‌بان فرانسوی انتقام فینال جام جهانی 1998 را بگیرد. این بار گل تساوی خیلی سریع به ثمر رسید. گل به خودی ایوان الگرا، مدافع رئال نتیجه را 2-2 کرد. شب، شب رونالدو بود. آقای گل جام جهانی 2002 در دقیقه 59 سومین گلش را در اولدترافورد به ثمر رساند. نتیجه بازی 3 بر 2 به نفع میهمان شد. منچستر برای صعود به چهار گل دیگر نیاز داشت و جالب اینکه برای رسیدن به این کار در ظاهر محال تلاش کرد. اتفاق عجیب بازی در دقیقه 67 رقم خورد؛ زمانی که رونالدو تعویض شد. تماشاگران یونایتد در شرایطی که تیمشان 3 بر 2 عقب بود و هیچ امیدی به صعود نداشتند بلند شدند و بازیکنی که سه گل به تیم‌شان زده بود را تشویق کردند. دیوید بکام در خاطراتش نوشته در آن لحظه به منچستری بودنش افتخار کرده است. خود بکام هم سال‌ها بعد وقتی به اولدترافورد برگشت با استقبال باشکوهی روبه‌رو شد و احتمالا امشب کریستیانو رونالدو هم چنین تجربه‌ای خواهد داشت. با این حال داستان رونالدوی برزیلی متفاوت بود. او تنها به دلیل بازی خوبش تشویق شد دقیقا مثل روزی که رئالی‌ها در سانتیاگو برنابئو رونالدینیو را پس از گل زدن به رئال تشویق کردند. فرگوسن نمی‌خواست تسلیم شود، به دنبال معجزه بود و تعویض‌هایش را شروع کرد. در آن مقطع رابطه بکام و فرگی چندان دوستانه نبود. مربی اسکاتلندی در آن بازی «اولگنار سولسشیر» را به بکام ترجیح داده بود با این حال او را در نیم‌ساعت پایانی به زمین فرستاد و جالب اینکه بکام که آتشفشان انرژی و انگیزه بود دو گل زد. او چند ماه بعد با پیراهن حریف ضربات آزادش را به گل تبدیل کرد. بازی 4 بر 3 شد، منچستر برای دو گل دیگر تنها شش دقیقه وقت داشت و البته به آب و آتش هم زد. با این حال دیگر گلی خلق نشد تا در مجموع رئال 6 بر 5 به برتری برسد. خیلی‌ها آن بازی را زیباترین دیدار تاریخ لیگ قهرمانان می‌دانند؛ دیداری که هفت گل داشت و اگر درخشش ایکر کاسیاس نبود، شاید شمار گل‌هایش دورقمی می‌شد. آنچه آن بازی را به یک نمایش استثنایی تبدیل کرد روحیه تسلیم نشدنی منچستر بود؛ تیمی که می‌خواست شش گل به رئال بزند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.