|

زمستان - ۲

مار قهقهه

میهنم آینه‌ای سرخ است با شکافی چند بشکسته، که نخواهد التیامی داشت زانکه قابی گردشان را با بسی قلاب‌ها بسته مثل دریاچه بزرگی، راه‌های رودها مسدود بر آن مانده پیوسته می‌خورد از مایه تا گردد کویری خشک نم‌نمک آهسته آهسته معبر دلخسته‌ی بس قتل عام آتشینش این خوب گویم بدترینش این. ای مار قهقهه، آیینه دلخسته را بردار چند و چون بشکسته را بردار خویش را لختی در آن بنگر دلبر ‌ای دلبر ای درونت کشته ما را و برونت کشته با آوازه عالم را -ای فقط آوازه دیگر هیچ- خویش را بنگر ببین چونی چیستی، آزار یا آزر؟ یا مهیب خویش خور آذر؟ آی مار قهقهه هم زشت هم پستی همچنان بی‌رحم و سیری‌ناپذیری دون تا چه دیدی تو در این آیینه سرخم که چنینش خرد بشکستی؟ از درون بینان نیست در گیتی که اوصاف تو نشناسد هیچکس من چرا زین بیشتر گویم؟ پس بس میهنم آیینه‌ای سرخ است (و مار قهقهه زان دور) با شکافی چند...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.