|

جزیره باید حفظ شود

در اوج درگیری خیبر، عراق می‌خواست جزیره مجنون را پس بگیرد. تا آنجا که می‌توانست خمپاره و توپ روی جزیره می‌ریخت تا بچه‌ها و فرماندهان را وادار به عقب‌نشینی کند. دشمن با تمام توان می‌جنگید تا جزیره را پس بگیرد. آتش سنگین دشمن باعث شده بود، آذوقه کافی به خط نرسد و جنازه‌های به‌جامانده از دشمن آب را آلوده کرده بود. خستگی، تشنگی وگرسنگی امان بچه‌ها را بریده بود و شاید این در ذهن تک‌تک بچه‌ها بود که اگر از جزیره عقب‌نشینی کنیم، شرایط برای حمله مجدد فراهم خواهد شد. حاج همت در خط به همه بچه‌ها سرمی‌زد و به آنها روحیه می‌داد. انگار انتظار چیزی یا کسی را می‌کشید. وقتی آقا رحیم در خط پیدایش شد مطمئن شدیم که حاج همت انتظار او را می‌کشیده است. تا آقا رحیم آمد با حاج همت به گوشه‌ای رفتند و مشغول گفت‌وگو شدند. آن‌وقت آقا رحیم برگه‌های محرمانه‌ای را که با خود آورده بود بیرون کشید و با حاج همت مشغول حرف‌زدن شدند. از همان دور به خوبی تغییر چهره او را می‌شد تشخیص داد. خستگی رنگ می‌باخت و شادی و شعف و مقاومت جایش را می‌گرفت.
وقتی آقارحیم رفت، حاج همت با خوشحالی به سنگر‌ها سرمی‌زد و می‌گفت امام دستور فرمودند، جزیره باید حفظ شود. شادی وصف ناپذیری در بین بچه‌ها به وجود آمد. انگار همه منتظر بودند تا امام فرمان به آنها بدهد تا انگیزه‌ای باشد برای ماندن، جنگیدن و مقاومت بیشتر. این شعف را بیشتر از همه می‌شد در چهره حاج همت دید که بی‌اغراق به تمام سنگرها سر می‌زد و نیازهای بچه‌ها را تاحد امکان برای مقاومت برطرف می‌کرد. وقتی حاج همت به منطقه‌ای رسید که جنازه‌های به جامانده آب را آلوده کرده بود، همه قمقمه‌های خالی را جمع کرد و با بندی آنها را به دور گردن خود انداخت و به آب زد. روی یونولیتی که در آب شناور بود دراز کشید و با دست پارو‌زنان به راه افتاد. به هیچ‌کس اجازه نداد کمکش کند. خودش را آرام‌آرام جلو می‌کشید و از میان نیزارها جلو می‌رفت. او می‌خواست آبی را گیر بیاورد که آلوده نشده باشد و این ممکن نبود مگر اینکه او مسیر زیادی را در دل دشمن جلو می‌رفت. با به جنبش درآمدن نیزارها و پریدن پرنده‌ها دشمن متوجه شد کسی توی آب است. شروع کرد به خمپاره زدن. اما حاج همت لحظه‌ای هم متوقف نشد همان‌طور جلو رفت تا از نگاه‌ها دور شد. دیگر فقط صدای خمپاره‌ها و تیربارهای دشمن بود که کمر نیزارها را می‌شکست. دل توی دل بچه‌ها نبود. همه به یک چیز فکر می‌کردند اگر حاج‌همت برنمی‌گشت هیچ‌کس خودش را نمی‌بخشید. اما وقتی صدای امواج که زیر دست‌های حاجی می‌شکست آمد، همه بی‌اختیار فریاد زدند. قمقمه‌ها پر از آب بود. آبی که از آب گذشته بود تا به دست بچه‌ها رسیده بود. حاجی قمقمه را بین بچه‌ها تقسیم کرد. تک‌تک بچه‌ها را در آغوش گرفت و نیاز به گفتن این حرف نبود که تا آخرین لحظه‌ها مقاومت می‌کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.