چطور مسوول پارکینگ شبِ یکشنبهام را خراب کرد
میخواهد به او دلداری بدهم. در پیادهرو آرام آرام به من نزدیک میشود و انتظار دارد دستی بر شانههایش بگذارم و آرامش کنم اما برای من اهمیتی ندارد که ماشینش را با جرثقیل بردهاند، که برایش 150دلار هزینه دارد تا از توقیف خارجش کند و همین حالا هم 62دلار بابت شام خرج کرده است. با صدای بسیار بلند میجود و ابروی چپش هم از ابروی راستش کلفتتر است و میگوید کاریش نمیتواند بکند.
شروع میکنم به راه رفتن و پیش خودم فکر میکنم آیا بیادبانه است که تاکسیای صدا بزنم و خانه بروم یا نه، که به نظرم میآید بیادبانه است ولی با این حال دوست دارم اینکار را بکنم اما حالا دیگر حالم بد شده است. دوست یکی از دوستانم است و اگر همینطوری سرگردان وسط خیابان اولد ویلج رهایش کنم، دوستم از من دلخور خواهد شد. مجبورم به خانه برسانمش، وانمود کنم که خستهام و غیرمستقیم بگویم آنقدر خستهام که روی کاناپه خوابم خواهد برد.
آرام برمیگردم و نگاهی به او میاندازم که زیر تیر چراغ برقی ایستاده و با موبایلش با پارکینگ ماشینهای توقیفی حرف میزند. عرق از سر و رویش میریزد. همین تازگیها آن ماشین سیاه آکیورا را خریده بود. نگران خراشهایی که روی ماشین میافتد و بیمهاش است. برای یک لحظه، دلم برایش میسوزد اما بعد یادم میآید آنقدر پول ندارم که از خودم چیزی داشته باشم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.