|

آینه

بهار یادداشت: «دادگاهی برای پاسخگویی یک مسوول»؛ علی نجفی‌توانا آنچه در کهریزک اتفاق افتاد با توجه به اینکه در اثر اقدامات متعدد بر خلاف قوانین و مقررات حاکم بر بازداشت و نگهداری بازداشت‌شدگان بود، در واقع این اتهام را متوجه دادستان سابق می‌کند که نام‌برده به عنوان مدعی‌العموم و ریاست فائقه دادسرا باید بر رفتار همکاران و ماموران تحت امر خود نظارت مستمر اعمال می‌کرد... امیدواریم قوه‌قضاییه به هنگام بررسی تخلفات به‌گونه‌ای عمل کند که همه افراد صرف‌نظر از وابستگی گروهی و جناحی این احساس را در خود پرورش دهند که فرد متخلف در هر جا و مقامی و به هر گروهی که وابسته باشد در صورتی که تخلف یا خطای جزایی شود با قاطعیت مورد برخورد قرار خواهد گرفت که البته این قاطعیت منافاتی با اصول محاکمه عادلانه ندارد. اعتماد یادداشت: «چرا توهین مگر قانون نداریم؟»؛ بهروز بهزادی برای نخستین‌بار نیست که جناب آقای مهدی کوچک‌زاده در مجلس شورای اسلامی با سخنان خود، خبرنگاران که نه، روزنامه‌نگاران را هدف توهین قرار می‌دهد. وی در مجلس هشتم یک‌بار نیز روزنامه‌نگاران را متهم به صفاتی نکوهیده کرد... جماعت روزنامه‌نگاران عادت کرده‌اند، در برابر خدمات صادقانه خود و انتشار بی‌طرفانه اخبار با توهین و بددهنی نیز روبه‌رو شوند اما در مجلس شورای اسلامی که مهر قانون باید بر هر نوشته و گفته‌ای زده شود چرا یک نماینده محترم ملت، خبرنگار را هرزه‌نگار می‌نامد... پیشنهاد می‌کنم روزنامه‌نگاران و بالاخص خبرنگاران به قانون احترام بگذارند و بخواهند که به این توهین رسیدگی قانونی و قضایی شود. ایران یادداشت: «خط‌قرمز کجاست؟»؛ ایمان ملکا، معاون سردبیر بالاخره در سال‌هایی نه‌چندان دور برخی... دقیقا مشرب ‌و ‌روشی بر‌خلاف مشی متاخر خود داشتند. زمان امام (ره)، اگر کسی به امام جسارت می‌کرد، از سوی این دوستان به شدت مورد برخورد قرار می‌گرفت. اگر کسی قانون را قبول نداشت، در میان فعالین هیچ جایی نداشت. سوال اینجاست: امروز چه اتفاقی افتاده است که ما این خط‌قرمزها را انکار می‌کنیم؟ تبعیت از رهبری، قانون، حفظ تمامیت ارضی و تلاش برای اعتلای هویت ایرانی-اسلامی، خط‌قرمز‌های ماست. رهبری، ستون خیمه انقلاب اسلامی است و بدون حضور ایشان این خیمه فرو می‌نشیند. کیهان سرمقاله: «سبقت از سایه!»؛ حسین شریعتمداری اکنون به نمونه‌ای از تازه‌ترین مباحث مطرح شده میان تیم مذاکره‌کننده کشورمان با نمایندگان 1+5 آن هم فقط درباره غنی‌سازی 20درصدی که بخشی از مذاکرات است نگاه کنید؛ 1+5 می‌گوید، ما نسبت به غنی‌سازی 20درصدی ایران نگران هستیم و باید تضمین‌های محکم و اطمینان‌آوری داشته باشیم که این اقدام مقدمه غنی‌سازی 90درصدی و نهایتا تولید سلاح هسته‌ای نیست... این ادعا در حالی مطرح می‌شود که ایران، پیش از این نیاز خود را به اورانیوم 20درصد غنی‌شده برای رآکتور تهران و تولید رادیوایزوتوپ‌های مورد نیاز بیماران خاص اعلام کرده و خواستار دریافت آن شده بود ولی طرف مقابل به عنوان تنبیه- توجه کنید که به عنوان تنبیه- و با اطمینان از اینکه جمهوری اسلامی توان غنی‌سازی اورانیوم 20درصدی را ندارد، این درخواست را رد کرده بود... جان کلام آنکه در عرصه بین‌الملل، هرکس به اندازه میزان اقتداری که دارد سهم می‌برد و نه متناسب با آنچه سر میز مذاکرات مطرح می‌کند. از این رو ادامه مذاکرات در بستر کنونی راه به جایی نخواهد برد. باید جهت حرکت را تغییر بدهیم... امروزه فعالیت هسته‌ای خود را با شتاب دنبال می‌کنیم و مذاکره نیاز 1+5 است، نه ما. جوان یادداشت: «دست‌های خالی غرب در مذاکره» مردم ایران و همه نخبگان ایرانی به خوبی می‌دانند ... غربی‌ها هم در قبال شفاف‌تر شدن برنامه هسته‌ای ایران قصد برداشتن تحریم‌ها را ندارند و بازی مذاکره - تحریم، برای دو هدف دیگر به اجرا در می‌آید. ابتدا اینکه پس از هر دوره مذاکره بگویند ایرانی‌ها حاضر به همکاری (بخوانید تسلیم) نشدند و سپس اینکه اگر مذاکره‌کنندگان ایرانی پیشنهادات بی‌وزن و بی‌اعتبار آنها را بپذیرند، ایران را تسلیم‌پذیر معرفی کرده و بیداری مردم منطقه و جهان را به خمودی و سلطه‌پذیری بازگردانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.