«هناء الحبشی» فعال انقلاب لیبی:
زنان جرقه اوليه انقلاب را زدند
چطور شد که وارد جریان انقلاب لیبی شدید؟ من اولش مثل یک شهروند عادی لیبی در جریان انقلاب قرار گرفتم. وقتی انقلاب شروع شد من تصمیم گرفتم صدای انقلاب را به گوش مردم جهان برسانم. اول با کانالی تماس گرفتم که صدای انقلاب لیبی را از دوحه پخش میکرد. بعد با کانال الجزیره تماس گرفتم. من مطالبی درباره میزان فساد و رسواییهای رژیم حاکم و نیز درباره زندانیان ارایه کردم. میگویند شما اطلاعاتی هم دراختیار ناتو گذاشتید. اینها چه اطلاعاتی بود؟ من تلاش میکردم شهروندان را از هر راه ممکن حمایت کنم. سعی کردم اطلاعاتی را از مراکز نظامی یا مراکزی که در آنها سلاح قرار داشت جمعآوری کنم. بعد این اطلاعات را در اختیار افرادی گذاشتم که در شورای انقلاب بودند. آنها این اطلاعات را به ناتو داده بودند. گفته میشود شما بمبهای دستی هم میساختید. چطور این کار را میکردید؟ در جریان انقلاب لیبی همه مجبور بودند دست به کاری بزنند. پدرم دوستی داشت که شکارچی بود و از مادهای ژلاتینی برای شکار ماهی استفاده میکرد. من از او خواهش کردم و این مواد را گرفتم و به کمک آنها بمبهای دستی ساختم.
ما تعداد زیادی از آنها ساختیم و به شخصی دادیم تا دراختیار مبارزان قرار دهد. با این بمبها چه کسانی را هدف قرار میدادید؟ در طرابلس انقلابیون از این بمبها استفاده میکردند. این تنها سلاحی بود که ما داشتیم. تقریبا خودروهای نظامی وابسته به نظام مهمترین هدف این بمبها بود. گفتید پدرتان در این کار به شما کمک میکرد، او یک فرمانده ارتش با درجه عالی بود که در سال 2000 بازنشسته شده بود. پرسش اینجاست که چطور یک فرمانده نظامی قذافی دست به چنین کاری میزند؟ پدرم مثل همه مردم لیبی از نظام حاکم تنفر داشت و منتظر فرصت بود.
بعضی کار شما را در جریان انقلاب شبیه عملیات انتحاری توصیف کردهاند به دلیل خطراتی که داشت، هم تماس با کانالهای خارجی و هم فعالیت نظامی در داخل لیبی. چقدر از این بابت احساس خطر میکردی؟
من احساس خطر نمیکردم. چیزی از درون مرا به حرکت وامیداشت. میدیدم که مردم در خیابانها کشته میشوند. اینها به من انگیزه میداد. چطور از تورهای امنیتی میگریختید؟ در درجه اول به لطف خدا بود و دوم کسانی که از من حمایت میکردند. من از 12 تا 18 خط تلفن استفاده میکردم. هرگز از داخل منزل حرف نمیزدم. برای تماس با کانالهای تلویزیونی خارجی همیشه با اتومبیل جای خودم را عوض میکردم. اگر این کارها را نمیکردم فورا در چنگ ماموران رژیم قذافی میافتادم. به نظر شما نقش زنان در انقلاب لیبی چگونه بود؟ من میخواهم بگویم نقش زنان این نبود که مثلا برای انقلابیون غذا درست کنند. این نقشی حاشیهای است. آنها از همان اول در این انقلاب نقش داشتند. فراموش نکنید که اولین جرقههای این انقلاب را زنان زدند. آنها بودند که در بنغازی جلو فرمانداری تجمع کردند تا به کشتار همسران و فرزندانشان در زندان ابوسلیم اعتراض کنند؛ جایی که ظرف دو یا سه ساعت 1270 نفر را اعدام کرده بودند. این فاجعهای بود که همه جهانیان از آن اطلاع دارند. به لحاظ بینالمللی شما تقدیر شدید و آمریکا جایزه شجاعترین زنان
را به شما داد. ما تصویر شما را در کنار میشله اوباما و هیلاری کلینتون دیدیم. نگران این نیستید که آمریکا از شما تجلیل کرده است؟ چرا، بعضی میگویند من جاسوس هستم. میگویند برای این قذافی نتوانست مرا دستگیر کند که با سازمان سیا کار میکردم. حال آنکه این جایزه از سال 2007 برقرار شده است و من هم از 200 زنی که نامزد بودند انتخاب شدهام. این انتقادات در طول انقلاب هم بود و خیلیها میگفتند دخالت خارجی لازم نیست. آیا الان فکر میکنید این دخالت لازم بوده است؟ تا کسی داخل لیبی نباشد نمیتواند احساس کند ما چه میکشیدیم. برای مثال همان روزی که ناتو دخالت کرد اگر نکرده بود در بنغازی یک کشتار جمعی صورت میگرفت. آن وقت ما باید چه میکردیم؟ بسیار خب. الان رژیم سقوط کرده، آیا از وضعیت کنونی راضی هستید؟ من البته به آینده خوشبین هستم. الان یکسری درگیریهایی وجود دارد که به دلیل پخش بودن سلاح در دست مردم و نیروهای انقلابی تقریبا طبیعی است. تنها چیزی که از سیاستمدارها میخواهیم اینکه باهم متحد باشند و مشکلات را دور کنند.
منبع: الجزیره
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.