|

هدیه روز شکرگزاری

ناهید کبیری/نويسنده، شاعر

بوی «باربکیو» از همان دور و بر تمام فضا را پر کرده بود و با صدای صحبت و خنده‌های از ته دل و موسیقی «جاز» و‌«ریگه» و «هوی متال» که از این بالکن به آن بالکن می‌دوید، برابری می‌کرد. کمی کنار هره ایوان ایستاد و فکر کرد «کاش این شادی آمریکایی، مثل آنفلوآنزای افغانی مسری بود...» به آسمان نگاه کرد که فیروزه‌ای بود و یک تکه ابر هم نداشت. اما از دیروز تا یک ساعت پیش باریده بود. شاخه‌های انبوه افرا با برگ‌های سبز و‌تر و تازه سر به آبی‌های آسمان می‌ساییدند و این ترکیب سبز و آبی که نمادی از کاشی‌کاری‌ها و معماری ایرانی بود همیشه شور و شوق غریبی را در او بر‌می‌انگیخت.
هوای بیست و پنجم نوامبر سوز سردی داشت و او را با همه سرخوشی بی‌دلیلش به داخل آپارتمان کشاند. تعطیلی روز شکرگزاری بود و اغلب خانواده‌ها سفره گسترده‌ای در کنار هم داشتند. خیلی‌ها برای آنکه این ناهار سنتی و دیدار عزیزان را از دست ندهند از ایالتی به ایالت دیگر سفر می‌کردند و خودشان را به بوقلمون تنوری و کدو حلوایی دست‌پخت «مام» می‌رساندند. اما او تا آن لحظه به سراغ هیچ برنامه‌ای نرفته بود. نه پیاده‌روی، نه کتاب‌خوانی، نه رفتن به کافه‌ای که آن طرف چهار‌راه بود و نه نوشتن نامه مفصلی که از مدت‌ها پیش به خواهرش وعده داده بود. همیشه در روز‌هایی نظیر این تازه به یاد می‌آورد که مثل یک پر کاه در کهکشانی دور گم شده است. چقدر فاصله... چقدر فاصله با خاکی که در آن روییده و بارور شده بود... چقدر فاصله با همه آنها که دوستشان می‌داشت. که نیمه‌ای از او بودند و حرف‌ها و درد دل‌ها و خنده‌ها و گریه‌ها و خاطره‌های مشترکی داشتند... و این فاصله بعضی وقت‌ها آنقدر روی سینه‌اش سنگین می‌شد و سنگین می‌شد که نفس‌اش را می‌گرفت. اما نه! زخم‌هایش هنوز تازه بود و نباید... نباید احساساتی بشود. با مادری هم که با آن پاهای ورم کرده هی پیرتر می‌شد و از دوری او ناصبوری می‌کرد هیچ کاری نمی‌توانست بکند. زنگ کلیسا چهار بار نواخت و او را از خودش کند. باورش نمی‌شد که روز به آن سرعت گذشته باشد. خورشید هم به یکباره نا‌پدید شد و یک تکه ابر بر بعد‌از‌ظهر روز شکر‌گزاری سایه انداخت. با وجود آن دود کباب اشتها‌آور همسایه‌ها، از پختن یک ناهار درست و حسابی برای خودش هم طفره رفته بود. در یخچال را باز کرد. یک بسته مرغ یخ‌زده بیرون آورد. اما پیش از آنکه دست به کار آشپزی بشود، با یک تکه نان و پنیر و یک قاچ هندوانه جلوی اشتهایش را گرفت. فکر کرد چرا آمریکایی‌ها هندوانه را با نمک می‌خورند؟ و بعد برای چندمین بار حادثه دیروز را به یاد آورد. حادثه‌ای که او را حیرت‌زده کرد اما دیگران را نه... دیروز همکارش کریستین با دختر پانزده ساله‌اش و نوزادی که تازه به دنیا آورده بود به سر کار آمد. او در حالی که با خوشحالی و غرور نوه‌اش را که به کوچکی عروسک بود به او و بقیه نشان می‌داد گفت: «نگاهش کنید! این هدیه عیسا مسیح است به ما... هدیه روز شکرگزاری!» دختر کریستین کنار مادرش ایستاده بود و با لبخندی سرد نیمی از خود ِ نحیف‌اش را پشت مادر پنهان کرده بود. گویا پدر بچه که همکلاسی او بوده از یکی، دو ماه پیش دیگر به مدرسه نیامده و ناپدید شده بود.
فکر کرد باید در نامه مفصلی که به خواهرش وعده داده است درباره هدیه روز شکرگزاری هم بنویسد.
هوا رو به تاریکی می‌رفت. حالا نوبت او بود که با بوی برنج دم کشیده و ادویه‌های ایرانی پنجره را باز کند و جشن یکنفره خود را به رخ ایوان و حیاط و همسایه‌ها و بخشی از خیابان بکشد.
غربت بود و صدای شر شر باران و وسعت غروب...
تصحیح: در مطلب هفته گذشته با نام «ویولن زن» در همین ستون، دو کلمه «چه و چه» و «نوستالژیا» به غلط تبدیل به «چهچهه» و «نوستالژی‌ها» شده بود که تصحیح می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.