|

سخنرانی بابک احمدی و ابراهیم حقیقی در سالمرگ «مهدی سحابی»

گلایه از معاونتی که نمی‌دانست او نقاش است

عکس:آیدین رهبر،شرق

گلایه از معاونتی که نمی‌دانست او نقاش است
سحر آزاد: مراسم بزرگداشت مردی بود که همه از شادی و روحیه‌اش برای ستایش زندگی می‌گفتند. حرف‌ها که به پایان رسید، سکوت و بغض باقی ماند. عصر پنجشنبه، سوم اسفند، گالری گلستان میزبان خانواده و جمعی از دوستان و هنرمندانی بود که به دعوت «نشر نظر» برای رونمایی از کتاب مهدی سحابی در سومین سال درگذشت این مترجم، نقاش، مجسمه‌ساز و روزنامه‌نگار آمده بودند. بابک احمدی، یکی از دوستان نزدیک سحابی در ابتدای مراسم گفت: «اینجا آمده‌ایم تا برای انتشار کتاب مهدی سحابی جشن بگیریم؛ ولی بیش از همیشه جای خالی او را احساس می‌کنیم. اگر او بود چقدر زندگی شاد می‌شد.»
ماشین‌های درهم شکسته یکی از موضوع‌های نقاشی سحابی هستند که بخشی از آنها در این مراسم روی دیوارهای گالری گلستان به نمایش گذاشته شد. احمدی این آثار را نشانه‌ای دانست و افزود: «شاید کارهای او شما را یاد اندی وارهول و... بیندازد ولی هیچ اسمی به او نمی‌چسبد و او تنها مهدی سحابی است.»
احمدی آثار و زندگی سحابی را شبیه یکدیگر توصیف کرد: «او آدمی اهل آشپزی و گردش بود و شادی زندگی را دوست داشت. مهدی خوشبختی را حس و با هنر عجیبی به دیگران منتقل می‌کرد.»
همچنین به گفته او سحابی در عرصه ترجمه، ادبیات مدرن را به جامعه معرفی کرد، ولی شاهکارش سه ترجمه از فردینان سلین، به خصوص رمان «قصر به قصر» است که به دلیل وسعت واژگان و ارتباطی بود که با مردم داشت.
احمدی در سخنان پایانی خود درباره شخصیت سحابی این‌طور گفت: «او دوست بزرگی بود. بد کسی را نمی‌خواست و به ما هم نصیحت می‌کرد تحمل دیگران را داشته باشیم. شاید برای همین است که باور نمی‌کنیم او از میان ما رفته است.»
بعد از آن لیلی گلستان به عنوان میزبان و گرداننده مراسم که باید سخنران بعدی را معرفی می‌کرد، به دلیل اینکه تحت تاثیر صحبت‌های احمدی قرار گرفته بود، سکوت کرد و بابک احمدی به طنز گفت: «نمی‌خواستم گریه‌ها را دربیاورم» اما ابراهیم حقیقی، گرافیست و عکاس نیز با توجه به فضای حاکم بر گالری گفت که نمی‌شود یاد مهدی کرد و این غمگینی سراغمان نیاید و در ادامه از اینکه این هنرمند در فهرست نقاشان معاونت هنری ثبت نشده بود، گله کرد: «وقتی خبر درگذشت او را شنیدیم با رمضانی و حمید نایینی صحبت کردیم تا مقدمات دفن او در قطعه هنرمندان انجام شود. برای این کار معاونت هنری باید مجوز می‌داد ولی جالب بود معاونت هنری گفت که مگر سحابی نقاش است؟ اسم سحابی در فهرست آنها ثبت نشده بود و آخر هم از طریق انجمن ناشران این کار عملی شد.»
او همچنین در شرح خاطرات دیگری که با مهدی سحابی داشت، گفت: «زندگی بخشیدن جزو ذات او بود و همیشه دوست داشت وقتی دور هم جمع می‌شویم، مراسم با شادی ختم شود. آن‌قدر حافظه‌اش قوی بود که وقتی شروع به همخوانی یک آهنگ می‌کردیم او از همه ما جلو می‌زد و گاهی به تنهایی یک آهنگ را می‌خواند. برای همین است که وقتی این آهنگ عصمت بابلی را می‌شنوم به جای اینکه به یاد خواننده‌اش بیفتم به یاد مهدی سحابی می‌افتم: هرکجا‌سازی شنیدی یاد من کن...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.