|

الکُلی‌های اسکاری

اشکان خطیبی

آکادمی اسکار امسال سعی کرده به تمام گزینه‌های ممکن برای بهترین بازیگر مرد توجه نشان دهد و فارغ از ژانر فیلم‌ها صرفا به ایفای نقش‌ها توسط بازیگران آن توجه نشان دهد. در فهرست نامزدهای بهترین بازیگری مرد نام‌های دنیل دی لوییس، بردلی کوپر، دنزل واشنگتن، هیو جکمن و یواکین فونیکس به چشم می‌خورد.
در مورد نامزد کردن «دنیل دی لوییس» که حرفی نمی‌شود زد. ظاهرا در دهه اخیر، نامزد شدن و در اغلب موارد بردن جوایز بازیگری برای «مریل استریپ» و «دی لوییس» حکم وحی منزل را پیدا کرده. بعضی وقت‌ها خودشان هم از این همه توجه تعجب می‌کنند. پس من هم علی‌رغم اینکه فیلم «لینکلن» را دوست ندارم و بازی «دی لوییس» را تحسین می‌کنم، او را از دایره این یادداشت بیرون می‌گذارم. «هیو جکمن» هم به دلیل کار سختی که در طبیعی جلوه‌دادن شخصیت ماندگار «ویکتور هوگو» آن هم به روش موزیکال (که البته اجرای جکمن در مراسم اسکار نوید این را می‌داد که ماحصل کارش در بینوایان بی‌نقص باشد) پیش رو داشته تا اینجای کار دستمزد خود را از اعضای آکادمی گرفته است.
«بردلی کوپر» هم پدیده چند سال اخیر هالیوود است که با هوشمندی و انتخاب‌های درست پله‌ها را چند تا یکی بالا آمده و کم‌کم در ایفای نقش نویسنده‌ها تخصص پیدا کرده است. هوشمندی او در این نکته نهفته است که اغلب به دنبال فیلمنامه‌هایی می‌گردد که بتواند نقش اصلی آنها را ایفا کند. سپس حقوق اثر را می‌خرد و در تولید فیلم شریک می‌شود. این نکته‌ای است که کمتر در بازیگران جدیدالورود هالیوودی به چشم می‌خورد. بازی «کوپر» در فیلم «سیلور لینین» بازی یکدست و بی‌تکلفی است که البته در اکثر دوئت‌هایش با «جنیفر لورنس» تحت‌تاثیر او قرار دارد. با توجه به اینکه ربودن اسکار توسط «کوپر» بعید به‌نظر می‌رسد ظاهرا آکادمی خواسته مهر تاییدی بر روند حرفه‌ای او بگذارد.
اما... دو نامزد دیگر این رشته، هر دو برای ایفای نقش یک الکلی نامزد اسکار شده‌اند که این اتفاق در نوع خودش بدیع است. البته اسکار همواره روی خوشی به نقش‌های بانقاط ضعفی چون بیماری (تام هنکس در فیلادلفیا)، عقب افتادگی ذهنی یا جسمی (تام هنکس در فارست گامپ)، نابینایی (جیمی فاکس در ری) و حتی همین موضوع اعتیاد به الکل (نیکلاس کیج در ترک‌کردن لاس‌وگاس) نشان داده اما این اولین باری است که دو بازیگر یک نقش با تعاریف اصلی یکسان را بازی کرده‌اند و هر دو نامزد دریافت جایزه اسکار در یک دوره شده‌اند. البته «واشنگتن» جز در یکی دو صحنه به شدت درونگرایانه به ایفای نقش خود پرداخته و لایه‌هایی از شخصیت یک خلبان الکلی در مظان اتهام را به نمایش می‌گذارد که کمتر بازیگری تا به حال موفق به نشان دادنش شده است. از آن سو «یواکین فونیکس» که به عقیده من اگر این روند حرفه‌ای سرخوشانه و بازیگوشانه را نداشت خیلی زودتر از اینها موفق به کسب اسکار شده بود، با یک کاهش وزن وحشتناک (پس از شبهه مستند عجیب کیسی افلک) نقش یک الکلی خشن و برون‌ریز را بازی می‌کند که اکثر لحظات، کلیت فیلم و بازی دیگر بازیگران چون «سیمور هافمن» و «ایمی آدامز» که خود غول‌های بازیگری‌اند را تحت‌تاثیر قرار داده است. مقایسه طراحی بازی این دو می‌تواند بسیاری از مبانی تئوری بازیگری اعم از تفاوت بازی درونی و بیرونی را برای علاقه‌مندان به این حرفه روشن‌تر سازد.
به‌هرحال اگر امسال داوران از خیر جایزه‌دادن به «دنیل دی لوییس» بگذرند، هنوز هم برای انتخاب بهترین بازیگر راه دشواری را در پیش دارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.