|

وقتی سپیده زد

علی ثابت

بچه‌های گردان پای خاکریز نشسته بودند و انتظار می‌کشیدند تا معبر میدان مین باز شود. نفس‌ها در سینه حبس بود. کار عقب ‌افتاده بود و مرتب از فرماندهی تماس می‌گرفتند، چرا معبر باز نمی‌شود. با اینکه بچه‌های تخریب ‌چی با تمام توان تلاش می‌کردند، اما فرصت به‌سرعت از دست می‌رفت. باباعلی فریاد می‌زد: «یا لا وقت داره می‌گذره.» اگر سپیده سرزند کار دشوار می‌شد. باز نشدن معبر هم باعث می‌شد، نیروهایی که از خط‌های دیگر حمله کرده‌اند، دچار مشکل شوند، اگر ما پیشروی نمی‌کردیم و پشت میدان مین زمین‌گیر می‌شدیم، دشمن به‌راحتی آنها را قیچی می‌کرد. از فرماندهی دستور رسید هر کاری می‌توانید بکنید تا میدان مین باز شود. باباعلی که سن و سالش از بقیه بچه‌ها بیشتر بود به فرمانده عملیات گفت: «نگران نباشین تا ده‌ دقیقه دیگه راه باز می‌شه»، ما بهت‌زده او را نگاه می‌کردیم. در این فرصت کم امکان چنین کاری وجود نداشت. باباعلی گفت: «راهی نیست یه نفر باید داوطلب شه و میدون مین رو پاک کنه.» حرف باباعلی کاملا روشن بود. یک نفر با گذشتن از جان خودش باید میدان مین را باز می‌کرد. لحظه‌ای سکوت شد و بعد همه دست‌ها بالا رفت. هر کس خودش را به باباعلی می‌رساند و می‌گفت: «من!...» باباعلی نمی‌توانست انتخاب کند. گفت: «وقت داره می‌گذره قرعه‌کشی می‌کنیم.» باباعلی یک کلاه آهنی آورد و کاغذ سفیدی را تکه‌تکه کرد و با قلمی روی آنها اسامی بچه‌ها را نوشت. بعد آنها را ریخت توی کلاه‌آهنی و یکی از بچه‌ها را صدا زد تا کاغذی را از داخل کلاه‌آهنی بردارد. محسن جلو رفت و دست کرد توی کلاه‌آهنی. نفس‌ها توی سينه حبس شده بود. بعد از آن انتخاب، یکی از ما بچه‌ها با میل خودش پرمی‌کشید. محسن کاغذ را برداشت می‌خواست آن را بدهد به باباعلی که او گفت: «نه خودت بخوان.» خودش خواند. همه شوکه شدند. قرعه به نام باباعلی افتاده بود. هر کس به طرف او می‌رفت و در آغوشش می‌کشید از او حلالیت‌طلبی می‌کرد و می‌خواست تا شفاعتش را کند. باباعلی به میدان مین زد. آسمان پر از نور و دود شده بود. او با تمام توان سیم تله‌های انفجاری را می‌کشید و میدان را پاک می‌کرد. تمام بدنش پر از ترکش شده بود اما انگار چیزی نمی‌فهمید. سینه‌خیز خودش را جلو می‌کشید و سیم‌های باقیمانده را می‌کشید و صدای انفجاری دشت را پر می‌کرد. اندکی سپیده زده بود که میدان مین باز شد و همه با فریاد یاحسین از خط گذشتند. هر کس از کنار باباعلی می‌گذشت، اشک در چشم‌‌هایش حلقه می‌زد. وقتی عملیات پیروز شد و سپیده زد، محسن کاغذهای قرعه‌کشی را از جیبش بیرون آورد نام هیچكس به جز باباعلی روی کاغذها نبود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.