هرگز از آرزو کردن دست نکشید
برایان سلزنیک*/ نویسنده کتاب«هوگو»
بگذارید صحبتهایم را چنین آغاز کنم: از اینکه اولین برنده نشان طلای لاکپشت پرندهام، حقیقتا افتخار میکنم. از کودکی همیشه دوست داشتم در همه چیز اولین باشم و حالا، یکبار دیگر این آرزویم به حقیقت تبدیل شده؛ از صمیم قلب از شما متشکرم. از زمان برنده شدن جایزه کلدکات، لاکپشت پرنده شما تنها جایزهای بوده که، به دلایلی، بسیار شادمانم کرده است. دلیل اول سرخوشیام، این است که این جایزه نشانهایاست از بیمرزی ادبیات. هوگوی من به سرزمینهای شگفتآوری سفر کرده، سرزمینهایی که من هرگز ندیدمشان. هوگو و داستانش به قلب میلیونها نفر نفوذ کرده و با افتخار اعلام میکنم که خوشحالم او به سرزمین زیبا، اسطورهای و غنی شما رسیده است. ای کاش میتوانستم شخصا جایزهام را از شما دریافت کنم و ایران شما را از دریچه چشمان خودم ببینم. بهشما قول میدهم، روزی به ایران خواهم آمد. دومین دلیل، غنای ادبی هزارانساله ایران است. اینکه در چنین سرزمینی تایید و شناخته میشوم هم برایم نشانه است؛ نشانه اینکه راهم را درست انتخاب کردم؛ که من و هوگو توانستهایم با ادبیات با شما ارتباط برقرار کنیم، مهم نیست که زبانمان یکی نیست؛ که انسانهایی
با پیشینههای متفاوت هوگو و من را درک کرده و شناختهاند. و سوم اینکه، زندگی برای من چیزی جز رویا نیست. روزی آرزو کردم نویسندهای باشم که واژههایش به قلبهای پاک کودکان جهان برسد و با آنها حرف بزند. من هرگز دست از رویا دیدن برنداشتم و امروز، سرم را بالا میگیرم، چون جایزه شما، نمادی از تعبیر رویای من است. مدال طلای لاکپشت پرنده تایید آرزوهای من است. خواهش میکنم، خواهش میکنم هرگز دست از آرزو کردن نکشید. میتوانم ساعتها با شما سخن بگویم، اما ترجیح میدهم از خلال داستانهایم، حرفهایم را بشنوید. برای بعضیها، خواندن لذت ناب است؛ لذت مطلق. برای من اما خلق داستان، مثل خونی که در رگهایم جاریاست، زندگیبخش است. از شما تشکر میکنم که فرصت داستانپردازی بیشتر را در اختیار میگذارید. از ادیتورهایم در نشر اسکولاستیک آمریکا، از نشر افق در ایران و از مترجم کتابم متشکرم؛ که وفادارانه فرصت خوانده شدن در ایران را برای من و هوگو فراهم آوردند.
* متن پیام به جشنواره «لاکپشت پرنده»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.