قلب تپنده
علی ثابت
اگر اشتباه نکنم مرحله دوم عملیات کربلای 5 بود. از فرماندهی دستور رسید باید تغییر موضع بدهیم و عقبنشینی کنیم. اگرچه عقبنشینی ایذایی و برای فریب دشمن بود اما باعث میشد مسیری که از کنار کانال ماهی و سه راهی شهادت میگذشت از زیر آتش دشمن خارج شود. این راه درست در تیررس دشمن بود و جنبندهای نمیتوانست بیخطر از آنجا بگذرد. همه وسایلمان را جمع کردیم تا عقبنشینی کنیم. ما آخرین گروه بودیم. پای پیاده راه افتادیم، چیزی نرفته بودیم که تویوتا وانتی از راه رسید و جلو پای ما ترمز کرد. بچهها پشت ماشین سوار شدند. راننده، رییس ستاد لشكر 27 جواد حکمی بود. او با لهجه گفت: «معطل نکنید...» وانت پر شد و دیگر جایی برای من و یکی دیگر در عقب نماند. آتش سنگین دشمن بر سرمان میبارید و من دست و پایم را گم کرده بودم. گیج و سرگردان بودم که جواد حکمی از پشت یقهام را گرفت و گفت: «چرا دور خودت میگردی؟» هلم داد طرف در ماشین و خودش نشست پشت فرمان و گفت:«عجله کن» . هنوز راه زیادی نرفته بودیم که شلیک خمپارهها شدیدتر شد. در میان دود و غبار، بسیجی جوانی به سمت ما آمد. ناگهان خمپارهای بین ما و او به زمین خورد. بسیجی در میان دود و
غبار ناپدید شد. برادر حکمی از ماشین پیاده شد. بسیجی نبود که نبود. فقط تکهای از او باقی مانده بود. تکهای که قلبش بود. قلبی که هنوز میتپید. همه بهتزده به قلب تپنده او خیره شده بودیم. برادر حکمی چفیهاش را باز کرد و قلب بسیجی را که هنوز گرم بود لای چفیه پیچید و به داخل ماشین آورد. وقتی راه افتادیم، او آرام اشک میریخت و برای بسیجی مرثیهخوانی میکرد. وقتی به سه راهی شهادت رسیدیم برادر حکمی گفت: «عدهای باید پیاده شوند و با سرعت بدوند.» چون ماشین سنگین بود و کند راه میرفت احتمال اینکه آن را بزنند زیاد بود. وقتی پیاده شدیم برادر حکمی گاز داد و به سرعت از سه راهی شهادت گذشت. حالا نوبت ما هشت نفر بود. با یک بسمالله و با تمام توان شروع به دویدن کردیم و خودمان را به خاکریز بعد سه راهی رساندیم. در حال دویدن خمپارهها کنارمان میخوردند. لحظهای احساس گرمایی در کمرم کردم اما اعتنایی به آن نکردم. نفسنفسزنان سوار ماشین شدیم. چند دقیقهای که گذشت متوجه شدیم که یک نفر کم است. دوباره و سهباره شمارش کردیم. نه واقعا یک نفر کم بود. یکی جا مانده بود. سریع برگشتیم. اما اثری از او نبود که نبود. نگاهم به پشت لباس
بچههای دیگر افتاد. ولی از حدسم چیزی نگفتم. وقتی به اردوگاه کارون رسیدیم لباسهایمان را درآوردیم تا آنها را بشوییم. تازه آن وقت بود که همه متوجه شدند لباسهایشان خونی است. گمشده را پیدا کردیم. او شهید شده بود. و به جز لکههای خونی که بر پشت ما بود چیزی از او باقی نمانده بود. او شهیدی از اهالی خوزستان جمعی لشکر 7 ولیعصر بود.چند روز بعد وقتی برادر حکمی را دیدم جریان را به او گفتم. اشک در چشمهایش جمع شد و گفت: «مگر نگفتم وقتی خواستی بروی بسمالله بگو؟» گفتم: «همین کار رو کردم.» گفت: «میدانی با نام خدا پیش خدا رفتن چقدر خوب است.» سرم را پایین انداختم. گفت: «حالا فهمیدی وقتی میگویند فلان شهید مفقودالجسده یعنی چه؟» جواب ندادم، بغض گلویم را گرفت. چون معنی حرفش را خوب میفهمیدم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.