|

چیزهای کوچک

ریموند کارور /ترجمه: هادی عظیمی

صبح آن روز هوا عوض شد. برف‌ها آب شد و همه‌جا آب کثیفی به‌راه افتاد. رگه‌های آب از پنجره‌های کوچکی که ارتفاعشان تا شانه می‌رسید و رو به حیاط پشتی بودند، سرازیر شد. ماشین‌ها با سروصدا از روی برف‌ها رد می‌شدند و خیابان کم‌کم تاریک می‌شد اما داخل خانه نیز هوا کم‌کم تاریک می‌شد. در اتاق خواب، مرد لباس‌هایش را درون چمدان می‌فشرد که زن وارد شد.
-«خوشحالم که داری می‌ری! خوشحالم که‌ داری می‌ری! می‌شنوی؟» مرد همین‌طور به فشردن وسایلش درون چمدان ادامه داد.
-«لعنتی! خیلی خوشحالم که‌ داری می‌ری!» و زد زیر گریه.«حتی نمی‌تونی تو صورتم نگاه کنی، نه؟» زن نگاهش به عکس بچه روی تخت افتاد و آن را برداشت. مرد نگاهش کرد. زن چشم‌هایش را پاک کرد و قبل از اینکه برگردد و به اتاق نشیمن برود، به مرد خیره شد. مرد گفت:«برش گردون.»
-«فقط برو. وسایلتو جمع‌کن و برو بیرون.»
مرد جوابی نداد. چمدان را بست، کتش را پوشید و قبل از اینکه برق اُتاق را خاموش کند، نگاهی به دوروبر اتاق انداخت. بعد به اتاق نشیمن رفت. زن در حالی‌که بچه در بغلش بود نزدیک در آشپزخانه ایستاد. مرد گفت:
-«من بچه رو می‌خوام.»
-«دیوونه شدی؟»
-«نه، ولی بچه‌رو می‌خوام. یه نفر رو می‌فرستم که بیاد وسایلشو بگیره.»
-«تو به این بچه دست نمی‌زنی.»
بچه زده بود زیر گریه و زن پتو را از دور سر بچه کنار زد و در حالی‌که نگاهش می‌کرد گفت:«اُوه، عزیزم.»
مرد به طرف زن آمد. زن گفت:«تو رو خدا!» و یک قدم داخل آشپزخانه عقب رفت. مرد گفت:
-«من بچه رو می‌خوام.»
-«از اینجا برو بیرون!»
زن برگشت و سعی کرد بچه را در گوشه‌ای پشت بخاری نگه دارد اما مرد جلو آمد. مرد به بخاری نزدیک شد و با دست‌هایش بچه را محکم گرفت:«ولش کن.»
زن فریاد زد:«گم‌شو، گم‌شو!»
صورت بچه سرخ شده بود و جیغ می‌کشید. در این کشمکش گلدانی را که پشت بخاری بود، زمین انداختند. مرد با زور، زن را به دیوار فشرد و سعی کرد دست‌های زن را باز کند. مرد بچه را گرفته بود و با تمام وزنش هل می‌داد: «ولش کن.»
-«نکن،‌ داری بچه رو اذیت می‌کنی.»
-«من با بچه کاری ندارم.»
هیچ نوری از پنجره آشپزخانه نمی‌آمد. در تاریکی مرد سعی می‌کرد با یک‌دست انگشت‌های مشت‌شده زن را باز کند و با دست دیگر، نزدیک شانه، بچه را که جیغ می‌کشید، محکم گرفته بود. زن احساس کرد که انگشتانش با زور باز می‌شوند. حس کرد بچه دارد از دستش می‌رود. وقتی که دست‌هایش باز شدند فریاد کشید:«نه!» بچه باید مال او می‌بود. سریع دست دیگر بچه را گرفت. بعد مچ دستش را گرفت و به عقب تکیه داد اما مرد بچه را رها نمی‌کرد. مرد احساس کرد که بچه از دست‌هایش سُر می‌خورد و محکم عقب کشید.
به این ‌ترتیب، موضوع فیصله پیدا کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.