با این روزهای «کیومرث پوراحمد»
فیلم نمیسازم و فرسوده میشوم
عسل عباسیان
«مهم نیست که این روزها به چه کاری مشغولم، مهم این است که فعلا فیلم نمیسازم!» کیومرث پوراحمد در پاسخ به این سوال که این روزها به چه کاری مشغول است میگوید. سپس اضافه میکند: «فکر کنید در ویلای شخصیام در جزایر قناری یا هاوایی در حال استراحتم.» او دلزده و ناراحت از این روزهای سینما از مشغولیتهای این روزهایش به «شرق» میگوید.
دور از سینما، با سینما
«فیلم نمیسازم و فرسوده میشوم...» این جملهای است که پوراحمد پیش از اینکه از او بپرسیم اصلا مشغول سینما هست یا نه، میگوید و بعد ادامه میدهد: «البته اخیرا دو، سه کار پیشنهاد شده که هیچکدام به سرانجام نرسیده و قطعی نشده. یک مجموعه پلیسی است که «سعید رحمانی» نوشته؛ وجوه اجتماعی زیادی دارد و نوشتهای است خیلی جذاب و پرملات و آنقدر سنجیده و خوب نوشته شده که انگیزهاش را برای ساخت در من ایجاد کرده. کاری است که از مجموعه پلیسی که سالها پیش ساختم (سرنخ) خیلی بهتر میشود ولی متاسفانه به دلیل بیپولی فعلا روی هواست و معلوم نیست چه زمانی به فیلمبرداری برسد.»
این کارگردان که پیشتر از او «اتوبوس شب» را هم در حال و هوای جنگ دیده بودیم از مطالعه یک سناریوی جنگی هم میگوید: «طرح یک سناریوی دفاع مقدسی را هم خواندهام که بر اساس یک اتفاق واقعی است و خیلی جذاب است و علیرضا معتمدی آن را نوشته. حکایت رزمندهای است که برای شناسایی رفته، بعد میرود روی مین و به سختی مجروح میشود و 17روز با مرگ دست و پنجه نرم میکند. او فقط به واسطه نهری که کنارش است، زنده میماند و به هیچ شکل هم نمیتواند طلب کمک کند چون اگر دشمن به حضور او پی ببرد دهها نفر در معرض خطر قرار میگیرند. اگر نسخه نهایی فیلمنامه قوی و غنی بشود آن را خواهم ساخت. این فیلمنامه به گونهای شبیه فیلم «127 ساعت» به کارگردانی «دنی بویل» است و اگر در نهایت فیلمنامهای بهتر از «اتوبوس شب» بشود حتما آن را میسازم.»
فیلم، کتاب، تئاتر و دیگر هیچ
وقتی از آقای کارگردان درمورد آخرین فعالیتهای فرهنگیاش میپرسیم از تماشای نمایش «پچپچههای پشت خط نبرد» نوشته «علیرضا نادری» و به کارگردانی «اشکان خیلنژاد» در «تالار مولوی» و از تماشای دو فیلم سینمایی میگوید: «برای من اسپیلبرگ همیشه درجه یک است. اخیرا «لینکلن» را که دیدم باز هم مثل همیشه درجه یک بود. این فیلم برشی از زندگی «لینکلن» است و تلاشهای او برای تصویب قانون لغو بردهداری. فیلم «Flight» (پرواز) را هم دیدم و خیلی لذت بردم. آخر فیلم که خلبان به مست بودنش اعتراف میکند تاثیرگذار است. در سکانس آخر میگوید که اگر به مستی اعتراف نمیکردم یک عمر شرمنده خودم بودم اما حالا در زندان احساس رهایی میکنم.پوراحمد اضافه میکند که: «تماشای فیلم یگانه «پذیرایی ساده» مانی حقیقی را هم به سینما دوستان توصیه میکنم و به آنها که اهل جشنواره هستند هم تماشای «کلاس هنرپیشگی» علیرضا داوودنژاد را توصیه میکنم. «کلاس هنرپیشگی» فیلمیاست فراتر از همه آثار قبلی داوودنژاد. فیلمی که شور و شیدایی به سینما در آن موج میزند و به شدت اجتماعی و تاثیرگذار است. من که در تدوین این فیلم دستی داشتم بارها آن را دیدهام ولی بازهم دوست
دارم با ولع تماشایش کنم.» کارگردان «شب یلدا» و «قصههای مجید» کتاب «قدمت روی چشم» به قلم «سرژ میشل» را هم مطالعه کرده است: «سرژ میشل ۴۲ساله و متولد سوییس است. او از ماه ژوئن سال ۲۰۱۱ معاون
مدیر مسوول روزنامه فرانسه زبان لوموند است. میشل به عنوان خبرنگار سالها در سوییس، ایران، مناطق بالکان و آفریقا فعالیت کرده است. او از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ در ایران زندگی کرده و در این کتاب استنباط خودش را از زندگی ایرانیان به رشته تحریر درآورده و در مقدمه کتاب درباره زبان فارسی آورده است: زبانی که در آن به جای «خوش آمدی» میگویند: «قدمت روی چشم.»کتاب دیگری که این کارگردان خوانده «پاریس» به قلم «سعید نوری» است که «نشر روزبهان» آن را منتشر کرده. پوراحمد درباره این کتاب توضیح میدهد: «رمان آنقدر جذاب بود که من بعدازظهر شروعش کردم و یک نفس تا صبح فردا خواندمش. راوی این رمان جذاب یک زن است و نویسنده مرد، خیلی دقیق احساسات یک زن را تصویر میکند. خود من اگر یک سناریو بنویسم که شخصیت اصلیاش یک زن باشد حتما با چندتا زن صاحبنظر مشورت میکنم.»
قصههای بنیاعتماد
اما کلام آخر پوراحمد به «قصهها»ی رخشان بنیاعتماد ختم شد. او گفت: این بانوی همه فصول سینمای ایران فیلمی ساخته ماندگار و جواهری تراشیده است که به گنجینه سینمای ملی میافزاید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.