آمار
تاریخچه مربیان خارجی در تیم ملی
مجید جلالی / مربی فوتبال
«کارلوس کیروش» به عنوان پنجاهویکمین مربی و پانزدهمین مربی خارجی تاریخ فوتبال ایران انتخاب شد. این مربی پرتغالی نخستین مربی این کشور است که هدایت تیم ملی ایران را برعهده گرفته است. پیش از وی سه مربی از کرواسی، دو مربی برزیلی، دو مربی مجارستانی، یک مربی انگلیسی، یک مربی آلمانی، یک مربی از بوسنی، یک مربی ایرلندی، یک مربی از اتریش، یکی مربی از شوروی و یک مربی مجارستانی در مقاطع مختلف به عنوان سرمربی روی نیمکت تیمملی نشسته بودند. حسین صدقیانی نخستین سرمربی تاریخ فوتبال ایران بود و جیمز گیبل هم اولین مربی خارجی تیم ملی کشورمان محسوب میشود اما در دوره این مربی انگلیسی تیم ملی هیچ دیدار تدارکاتی برگزار نکرد تا وی در زمان حضور در ایران تنها در شهرهای مختلف کلاسهای آموزشی تشکیل دهد. حسین صدقیانی با حدود 9سال هدایت تیم ملی ایران در دو مقطع مختلف بیشترین زمان مربیگری تیم ملی را به خود اختصاص داده است. همچنین به غیراز این مربی، حسین فکری، محمود بیاتی، پرویز دهداری، جلال طالبی، برانکو ایوانکوویچ و محمد مایلیکهن تاکنون در دو مقطع مختلف به عنوان سرمربی تیم ملی ایران انتخاب شدهاند. ضمن اینکه پرویز دهداری که طی
سالهای 51-50 هدایت تیم ملی را برعهده داشت، در سال 1365 پس از 14سال دوری برای دومین مرتبه سرمربیگری تیم ملی ایران را بر عهده گرفت و در جدول طولانیترین زمان بازگشت به تیم ملی، در رده نخست قرار گرفته است. برانکو ایوانکوویچ هم که به همراه تیم ملی به جام جهانی2006 آلمان صعود کرد، 52مرتبه روی نیمکت تیم ملی ایران نشست و از این نظر در بین مربیان ایرانی و خارجی تاریخ فوتبال کشورمان رکورددار است. وی تنها مربی خارجی بود که در دو دوره هدایت تیم ملی را برعهده گرفت. تاریخچه مربیان خارجی تیم ملی فوتبال ایران به شرح زیر است؛ جیمز گیبل: آلفرد جیمز گیبل با حقوق هفتگی 20 لیره به ایران آمد و خبر حضور این مربی انگلیسی در دو هفتهنامه تربیتبدنی چاپ شد تا وی نخستین مربی خارجی تیم ملی نام بگیرد. در دوره گیبل تیم ملی مسابقهای را انجام نداد و این مربی تنها در شهرهای مختلف کلاسهای آموزشی برگزار کرد و در مردادماه 1327 ایران را ترک کرد. ادموند مایوفسکی: در دوره دوم فدراسیون دکتر کنی، ادموند مایوفسکی اتریشی با قراردادی معادل هزار مارک در فروردین 1334 سرمربی تیم ملی شد و در چند مسابقه غیررسمی
هدایت ملی پوشان ایرانی را بر عهده گرفت که مهمترین آنها دیدار با تیم باشگاهی ویکتوریا برلین آلمان در تهران بود. وی در سال 1335 ایران را ترک کرد و سرمربی تیم ملی نروژ را برعهده گرفت. جوزف مساروش: مساروش مجاری در مردادماه سال 1336 به تهران آمد و به مدت دو سال سرمربی تیم ملی بود. تیم ملی به همراه این مربی در بازیهای آسیایی 1958 و مقدماتی جام ملتهای آسیا 1960 شرکت کرد که توفیقی به دست نیاورد. شکست 4 بر یک برابر پاکستان در زمان هدایت مساروش یکی از بدترین شکستهای تاریخ فوتبال ایران بود. گئورگی سوچ: در سال 1344هدایت تیم ملی را عهدهدار شد و با تیم ملی در بازیهای آسیایی 1966 بانکوک به مقام دوم دست یافت. تیم تحت هدایت این مربی مجاری در خشنترین تورنمنت فوتبال آسیا دوبار مغلوب برمه شد. زدراکو رایکوف: همه این مربی یوگسلاو را با تیم استقلال میشناسند اما رایکوف پس از نخستین قهرمانی ایران در جام ملتهای آسیا برای هدایت تیم ملی به تهران آمد. رایکوف در مسابقات جام دوستی تیم ملی را به عنوان نایب قهرمانی رساند. وی سپس هدایت تیم فوتبال جوانان و در نهایت استقلال را
برعهده گرفت. ایگور نتو: کاپیتان پیشین تیم ملی شوروی که به صورت حرفهای در هاکی روی یخ نیز مربیگری میکرد، در سال 1349 سرمربی تیم ملی شد و در بازیهای آسیایی 1970بانکوک هدایت این تیم را برعهده گرفت و نتیجه جالب توجهی را کسب نکرد. فرانک اوفارل: مشهورترین مربی خارجی بود که در دهه پنجاه سرمربیگری تیم ملی را بر عهده گرفت. اوفارل ایرلندی با سابقه مربیگری در منچستریونایتد، پس از ناکامی ایران در صعود به جام جهانی 1974 هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت و ضمن کسب مدال طلای بازیهای آسیایی 1974 تهران با تیم ملی به بازیهای المپیک 1976 مونترال صعود کرد. استانکو پوکله پوویچ: این مربی کروات نخستین مربی خارجی بود که پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و پس از ۱۹سال درحالی هدایت تیم ملی را برعهده گرفت که تیم ایران با هدایت علی پروین از صعود به جام جهانی 1994 ناکام مانده بود. فعالیت استانکو در تیم ملی کوتاه بود و پس از ناکامی در بازیهای آسیایی هیروشیما برکنار شد. استانکو سپس در این سالها هدایت تیمهای پرسپولیس و پگاه را هم برعهده گرفته است. والدیر ویرا: این
مربی برزیلی در روزهای حساس مقدماتی جام جهانی 1998 برای هدایت تیم فوتبال امید به ایران آمد، اما شکست ایران از قطر و از دست رفتن شانس صعود مستقیم باعث شد تا داریوش مصطفوی به عنوان رییس وقت فدراسیون او را به عنوان سرمربی تیم ملی منصوب کند. ویرا در سه مسابقه پلی آف هدایت تیم ملی را برعهده داشت و با وجود پیروز نشدن، تیم ایران را با حماسه ملبورن به جام جهانی 1998 فرانسه برد. تومیسلاو ایویچ: به عقیده بسیاری از صاحبنظران، ایویچ سرشناسترین مربی خارجی است که تاکنون به ایران آمده است. ایویچ اندکی پس از صعود ایران به جام جهانی 1998 سکاندار تیم ملی شد و تیم را به خوبی آماده مسابقات جام جهانی کرد اما شکست عجیب 7 بر یک مقابل تیم رم ایتالیا در دیداری تدارکاتی پایان فعالیتش در تیم ملی بود. ادمار براگا: پس از ناکامی تیم ملی در جام ملتهای آسیا 2000 این مربی برزیلی جانشین جلال طالبی شد تا در مرحله پیش مقدماتی جام جهانی 2002 تیم را رهبری کند. این برزیلی خوششانس بزرگترین پیروزی تاریخ تیم ملی را با پیروزی ۱۹بر صفر ایران برابر گوام به نام خود ثبت کرد. میروسلاو بلاژوویچ:
سرمربی تیم سوم جهان -کرواسی- برای هدایت تیم ملی در بهمنماه سال 1379 به ایران آمد و تا آبانماه سال 1380 هدایت تیم ملی را در مسابقات مقدماتی جام جهانی 2002 بر عهده داشت اما با شکست ایران برابر ایرلند در بازی پلی آف و ناکامی در صعود به جام جهانی ناکام وداعی تلخ با فوتبال کشورمان داشت. برانکو ایوانکوویچ: پروفسور کروات تنها مربی خارجی است که در دو دوره رهبری تیم ملی را بر عهده گرفت و همچنین رکورددار مربیگری در تیم ملی است. برانکو ابتدا از بهمن 1380 تا مهرماه 1381 سرمربی تیم ملی بود و پس از وقفهای یکساله از مهرماه سال 1382 تا خردادماه 1385 که پایان بازیهای ایران در جام جهانی 2006 آلمان بود، سرمربی تیم ملی کشورمان بود. صعود به جام جهانی 2006 و مقام سومی جام ملتهای آسیا 2004 از افتخارات برانکو در تیم ملی ایران بود. وی به همراه تیم امید هم قهرمانی بازیهای آسیایی 2002 پوسان شد. اریش روته مولر: پس از شکست تلخ تیم ملی فوتبال ایران برابر عربستان در مقدماتی جام جهانی 2010 در تهران علی دایی از سمت سرمربیگری تیم ملی برکنار شد و اریش روته مولر آلمانی برای یک دیدار تدارکاتی و به
صورت سرمربی موقت هدایت تیم ملی را برعهده گرفت.
منبع: http://www.majidjalali.com
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.