|

گفت‌وگو با جلال طالبی سرمربی پيشين تیم ملی

مربي خارجي براي تيم‌هاي پايه خوب است

پویان امیری/عكس: آيدين رهبر، شرق

مربي خارجي براي تيم‌هاي پايه خوب است
جلال طالبی سال‌های زیادی است که از فوتبال فاصله گرفته است. خودش می‌گوید، دوست ندارد وارد فوتبالی شود که در آن تظاهر و دروغ حرف اول را می‌زند. او می‌گوید به این فوتبال تعلق‌ ندارد و دوست ندارد در بین اهالی فوتبال ظاهر شود. او می‌گوید دوست دارد، بیشتر از اینکه در فوتبال باشد، در کنار خانواده و دور از هیاهوی فوتبال باشد. آدمی بسیار آرام و فراری از آشوب و بلواست، اما خودش می‌گوید این سکوت او از رضایت نیست برای اینکه جنجال و حاشیه درست نشود، حرفی نمی‌زند. با او در مورد کی‌روش صحبت کردیم و مربیان ایرانی که برای مربیگری به خارج رفتند. خودم خواستم دور باشم علت اینکه از فوتبال دور هستم، به دلیل این است که نمی‌توانم، بعضی از رفتار‌ها را تحمل کنم و برای پرهیز از تظاهر و دروغ و ریا تصمیم گرفتم از فوتبال دور باشم. واقعا برای من سخت است که از فوتبال دور باشم، اما سخت‌تر آن است که برخلاف میل و خواست خودم کار کنم. این برایم سخت‌ بود که خودم نبودم و برای اینکه خودم باشم با جسارت تصمیم گرفتم از فوتبال دور باشم. سال‌هاست که بین وطن و غربت در حرکتم کارمند بازنشسته وزارت کشاورزی هستم، پسرم در آمریکا زندگی می‌کند و خدا را شکر سالم و موفق است. خودم هم در میان وطن و غربت در رفت‌وآمدم. سال‌ها برای ماندن در فوتبال زحمت کشیدم، اما فضایی که دیدم اصلا مناسب نبود. وقتی تظاهر دری را به شما نشان می‌دهد، صداقت از دری دیگر خارج می‌شود. خدا را شکر هیچ‌وقت به پول فوتبال نیاز نداشتم و الان هم همین‌گونه است. جنجال در کرمان بعد از جام‌ملت‌های آسیا 2000 لبنان که همراه با حرف‌وحدیث‌های زیادی بود، آقای مهدوی مدیرعامل مس‌کرمان از من خواست تا یک آکادمی فوتبال در باشگاه مس راه‌اندازی کنم. در همان موقع سرمربی موقت تیم مس‌کرمان هم شدم که همین مسوولیت در کادر فنی باعث به‌وجود آمدن جنجال‌های زیادی شد. برای دور بودن از این جنجال تصمیم گرفتم از فوتبال به‌طور کلی بروم. بعد از من مدتی آکادمی فوتبال مس‌کرمان تحت هدایت جلال چراغپور فعالیت کرد ولی نمی‌دانم عاقبت آن آکادمی چه شد؟ مربیان خارجی گاهی خوب، گاهی بد من خودم جایگزین ایویچ در راس کادر فنی تیم ملی بودم و مدت‌ها در کشورهای سوریه و اندونزی به عنوان سرمربی کار کردم. بعد از سال‌ها تجربه در فوتبال کشور خودمان و کشورهای دیگر به این نتیجه رسیدم که فوتبال ایران باید از رده‌سنی 12 تا 18 سال از مربیان خارجی استفاده کند و در رده‌های بالاتر به عنوان مشاور و مدیرفنی از مربیان خارجی استفاده کنیم. این درست است که ما طی سال‌های متمادی توانستیم از دانش مربیان خارجی استفاده کنیم و نهایت استفاده را ببریم، اما زمان‌هایی نیز بود که مربیان خارجی عامل ناکامی فوتبال ما شدند. در رده بزرگسالان به نظرم مربیان ایرانی بهتر می‌توانند جواب دهند، اگر در کنار مربیان ایرانی از مربیان خارجی به عنوان دستیار هم استفاده کنیم، بسیار مناسب است. فوتبالیست‌های ایرانی، بیگانه‌گریز هستند اخلاق و رفتار اجتماعی ما ایرانی‌ها به گونه‌ای است كه تا زمانی که پدر و مادرمان در قید حیات هستند، همیشه به عنوان یک حامی به آنها نگاه می‌کنیم، همیشه فکر می‌کنیم، افرادی هستند که به ما کمک کنند و زیر پروبال ما را بگیرند، اما همین عامل باعث می‌شود که ما در برخورد با خارجی‌ها مشکل داشته باشیم، چون فکر می‌کنیم آنها از عواطف و احساسات ما خبر ندارند و با آنها به مشکل می‌خوریم. همیشه در مواجهه با آدم‌های خارجی، ما یک موضع تدافعی می‌گیریم که اکثر مواقع به ضرر ماست. فوتبالیست‌های ایرانی هم از این موضوع استثنا نیستند، آنها هم وقتی یک مربی خارجی بالای سرشان قرار می‌گیرد، فکر می‌کنند نمی‌توانند رابطه برقرار کنند. زمانی طول خواهد کشید که زمان همیشه به ضرر فوتبال ایران بوده است. بعضی وقت‌ها برای اینکه این فاصله را پر کنیم، سعی می‌کنیم مربی خارجی را شکل خودمان کنیم تا راحت‌تر رابطه برقرار شود. به طور مثال کی‌روش می‌گفت که من آمدم که فوتبال ایران را تغییر دهم، اما خودم تغییر کردم. متاسفانه به دلیل همین کارها فوتبال ما در حال درجا زدن است. مربی خارجی، دستیار مربی ایرانی نمی‌پذیرد مربی خارجی که وارد فوتبال یک کشور می‌شود، دوست دارد که دستیارانش را خودش بیاورد و کمتر از مربیان بومی همان کشور استفاده کند. در فوتبال ایران برای اینکه فاصله بین بازیکنان و سرمربی خارجی کم شود و تیم به یک همدلی برسد، همیشه اصرار دارند از دستیاران ایرانی استفاده شود. مربی خارجی با بدگمانی به مربی ایرانی نگاه می‌کند و هیچ‌وقت او را در کارهای اصلی تیم دخالت نمی‌دهد. چون همیشه فکر می‌کند، این مربی می‌تواند باعث و بانی کنار گذاشتن او باشد و به‌طور کل همیشه چشم به جایگاه او دوخته است. یک مربی خارجی خیلی راحت حرف دستیار هموطن خود را قبول می‌کند تا یک مربی بومی آن کشور را. متاسفانه خیلی زمان‌ها بوده که از این روابط ضربه خوردیم. مشکل زبان و همان بیگانه‌ستیزی از عواملی است که باعث می‌شود ما به مشکلات حاشیه‌ای برخوریم. کی‌روش حساسیت‌های فوتبال ما را درک نکرد زمانی که کی‌روش به ایران آمد، فکر نمی‌کرد حساسیت روی تیم ملی به این حد بالا باشد که حتی جابه‌جا کردن یک بازیکن و دعوت نکردن بازیکن دیگر باعث به‌وجود آمدن مشکل و حاشیه شود. فوتبال ایران یک دوره بود که به جام‌جهانی نرفته بود و برای همین حساسیت‌های زیادی روی آن بود. البته یک مساله دیگر هم وجود دارد، او با مطالعه‌ای که داشته، هیچ‌گاه فکر نمی‌کرده که به لبنان در بیروت ببازد و از سه‌بازی که با قطر انجام داده، هرسه مساوی شود که دوتای آن در ورزشگاه آزادی باشد. شناخت او به‌قدری نبود که بداند، نباید از اشکان دژاگه بازیکنی که از خارج به فوتبال ایران آمده تعریف کند و او را بهترین بازیکن تیمش بداند. او به درستی نمی‌دانست به جایی پا می‌گذارد که روزنامه‌های ورزشی تعداد هر حرکت او را زیر ذره‌بین دارند و با کوچک‌‌ترین حرف او ممکن است فوتبال یک کشور به‌هم بریزد. قطر تعیین‌کننده تیم ما سه‌بازی داریم که هرکدام حکم فینال و رفتن به جام‌جهانی را دارد، ما می‌توانیم صعود کنیم به شرط اینکه قطر را در دوحه شکست دهیم؛ کاری که در تهران انجام ندادیم. از سوی دیگر اگر قطر بتواند در تاشکند از ازبکستان امتیاز بگیرد. رفتن به جام‌جهانی برای ما ایرانی‌‌ها همه چیز است، از امنیت اجتماعی گرفته تا امنیت اقتصادی، می‌توانیم با رفتن به جام‌جهانی به خیلی کاستی‌ها پوشش دهیم. همه بازیکنان نباید مربی شوند همه بازیکنان بزرگ و معروف حتما نباید مربی شوند، بسیاری از بازیکنان نمی‌توانند یک مدیر و یا یک فرمانده باشند و همیشه یک سرباز هستند. برای مربیگری هم با دو یا سه هفته کلاس اتفاق خاصی نمی‌افتد و برای اینکه بتوان یک مربی خوب و موفق شد باید حداقل دوسال کلاس رفت. بعد از آن هم باید با مربیگری از تیم‌های کوچک این کار را انجام داد، هیچ‌گاه به طور ناگهانی نمی‌گویند که شما بفرمایید مربی تیم بایرن‌مونیخ بشوید. کاری که در حال حاضر وحید هاشمیان و داریوش یزدانی انجام می‌دهند بهترین کار است، کار کردن در تیم‌های کوچک برای بافتن آرزوهای بزرگ. بسیاری از مربیان جوان ایرانی شاید تاکتیک‌ فوتبال ایرانی را بدانند، اما خیلی از آنها نمی‌دانند که اصول تاکتیکی این سیستم‌ها چه چیزی است. مربی می‌فهمد که کدام شاگردش،‌ مربی می‌شود وقتی یک مربی با بازیکنان کار می‌کند، به خوبی می‌تواند بفهمد که کدام یک از بازیکنانش می‌تواند در آینده مربی خوبی شود؛ بازیکنی که از مربی‌اش می‌پرسد و از او در مورد تاکتیک تیم سوال می‌کند و به خوبی هم آن تاکتیک را انجام می‌دهد، اما وقتی به بازیکنانی توضیح می‌دهی و او فقط سر تکان می‌دهد، معلوم است که هیچی نفهمیده و بعد در داخل زمین هم کار دیگری می‌کند. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- مربي ديگر در آمريكا داریوش یزدانی بازیکن سابق تیم ملی کشورمان که سابقه بازی در تیم‌های برق شیراز، استقلال، سایپا، پیکان، داماش، پیام مشهد و... را در داخل کشور و حضور در تیم‌های بایرن لورکوزن، شارلوای بلژیک و الامارات را در خارج از کشور دارد، این روزها در آمریکا و در تیم ال‌ای‌بلوز آمریکا حضور دارد. همان تیمی که امیر عابدزاده در آن حضور داشت و از این تیم به پرسپولیس آمد. یزدانی فصل قبل مربی بازیکن بلوز بود و اکنون عضو کادر فنی این تیم است. او در آمریکا با منصوری مدیرعامل ال‌ای‌بلوز قرارداد یک‌ونیم‌ساله‌ای امضا کرده. برنامه یزدانی برای سال اول این است که استعدادیابی کند. برنامه‌ریزی، تمرکز و دقت باشگاه و مسوولان فنی تیم روی جوانان بااستعداد است که قرار شده استعداد‌هایی که در فوتبال هستند را پیدا کند و به تیم معرفی کند. البته او با هماهنگی با باشگاه و مدیر عامل قرار است نظر ویژه‌ای روی ایرانی‌ها داشته باشد. در تیم که داریوش یزدانی در حال مربیگری است، چند ایرانی هم به چشم می‌خورند. امیر عابدزاده یکی از این بازیکنان است که امسال از تیمی که داریوش یزدانی در آن مربیگری کرده است به پرسپولیس آمده است. بازیکنان با استعداد خوب دیگری همچون محمد رکنی‌پور و امید شکوفنده از بازیکنان بسیار با استعدادی هستند که در تیم ال‌ای بلوز و زیر نظر یزدانی در حال رشد هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.