پاراگراف
خانه ادریسیها
بروز آشفتگی در هیچ خانهای ناگهانی نیست؛ بین شکاف چوبها، تای ملافهها، درز دریچهها و چین پردهها غبار نرمی مینشیند، به انتظار بادی که از دری گشوده به خانه راه بیابد و اجزای پراکندگی را از کمینگاه آزاد کند. در خانه ادریسیها زندگی به روال همیشه بود. ساعت دیواری، با قاب کندهکاری و تارک پوشیده از نقش پرندهها و گلها، کار خراطهای بخارا، 10ضربه نواخت. لقا نگاه به ساعت مچی خود کرد، آن را جلو کشید و از سر میز صبحانه برخواست. خردههای نان را برای ماهیها برد. وهاب، پسر خانواده،آخرین جرعه چای را از فنجان لاجوردی «سِور» نوشید، خمیازه را فرو خورد، رو کرد به خانم ادریسی: «حال او امروز بهتر است.» بانوی پیر عینک را روی بینی جابهجا کرد؛ چشمها پشت شیشه، آبی کدر بود:«هیچ کار او روشن نیست.» مه تا نیمه دریچههای قوسی پایین میآمد، به شیشهها میسایید، میچرخید و رو به درختهای کاج و صنوبر میرفت. از انتهای سرسرا صدای شستن ظرف، باز شدن آب و غلغل سماور میامد. در آشپزخانه، یاور، گهگاه سرفه میکرد، پاکشان راه میرفت. خانمبزرگ ابرو به هم کشیده: «مرد بیچاره هم پیر شده، سینه خرابی دارد، زیاد چپق میکشد.» وهاب به
حاشیه میز دست تکیه داد و برخاست:« میروم کتابخانه، مطلبی از خرابههای شهر «نسا» خواندهام. جای عظیمی بوده، رفته زیر خاک.» خانم ادریسی آه کشید: «زیر خاک چه شهرها که نیست. شهر ما هم روزی زیر خاک میرود.» وهاب پلکها را بست، پشت به او کرد و آرام دور شد. اهل خانه در راهرفتن، خوردن و گفتوگو، همواره میکوشیدند کم سروصدا باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.