|

نگاه روز

داستان غم‌انگیز جشنواره‌ها

کیانوش غریب‌پور / تصویرگر

داستان جشنواره‌ها در ایران، داستان غم‌انگیزی است. هرکسی در هر جایی با هر کیفیتی می‌تواند رویدادی برگزار کند و ابایی هم نداشته باشد که اسمش را هرچه می‌خواهد بگذارد؛ حتی جشنواره بزرگ. چند استثنا را که منها کنیم باید پذیرفت که بود و نبود این جشنواره‌ها هیچ اثری بر پیکره فرهنگ و هنر ملت نمی‌گذارد. در عوض، وقت و توان و سرمایه ملت را به‌هدر می‌دهند که هیچ، هر بار گروه جدیدی از خودراضی به بدنه فرهنگی کشور تزریق می‌کند؛ مدیران از خودراضی و جایزه‌برده‌های از خودراضی. ساده‌انگار هم نباشیم که دوستانمان دارند تجربه می‌کنند.‌گیریم این جشنواره یا آن نمایشگاه، نوپاست؛ کل جریان جشنواره‌ها که در ایران و جهان نوپا نیست. افتخاری هم ندارد که ما خودمان را با دو سال و پنج سال و 10 سال گذشته‌مان مقایسه کنیم. مگر تا کی وقت داریم آزموده‌های کل بشریت را دوباره آزمایش کنیم؟ من نقد مشخصی بر جشنواره هنرهای تجسمی فجر امسال ندارم. اما مطمئنم اگر همین امروز اعلام شود که درِ جشنواره هنرهای تجسمی فجر برای همیشه بسته شد، قلب هیچ اهل حرفه‌ای به درد نخواهد آمد. جشنواره هنرهای تجسمی فجر چه می‌کند که بقیه مسابقه‌ها نمی‌کنند؟ وجه ممیز این جشنواره با جشنواره‌های دیگر چیست؟ تا حالا این جشنواره چه تاثیری در رشد مخاطبانش داشته است؟ حقیقت این است که همه، در تهی کردن ماهیت هر چیز از خودش، شگفت‌انگیزیم. کافی است پدیده‌ای را به ما بسپارند تا به‌تمامی معنی‌اش را عوض کنیم. فرقی هم نمی‌کند که مدیر دولتی باشیم یا هنرمند خودشیفته. مهم این است که بدون تسلط کافی به یک حیطه، به‌سادگی به آن وارد شویم و درباره‌اش داوری ‌کنیم.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.