|

پیشوای انسان‌ها

مگ توییت . ترجمه: هادی عظیمی

مرد قدبلند و جذابی بود، گرچه ویژگی‌‌هایش لرزش خفیف فردی شوریده را دربر داشت، شبیه مصمم‌‌بودن غیرطبیعی سگی که به انتهای زنجیرش رسیده باشد، اما این را نمی‌‌پذیرد. وقتی حرف می‌زد، چاقوی قصابی را جلوی خودش تکان می‌‌داد و با هر حرکت، چاقو، بله‌قربان‌گویان، در سازشی آشکار با مردی که آن را در دست گرفته بود، به‌‌علامت توافق سرش را بالا و پایین می‌‌کرد، که نیروی مضاعفی به کلام مرد می‌‌داد؛ نیرویی که کلامش به تنهایی از آن بی‌‌بهره بود. زن به‌‌طور مساوی مراقب مرد و چاقو بود، اما چیزی نمی‌‌گفت، هرچند چهره‌‌اش که به نوبه خود حساس بود، همه‌‌چیز را لو می‌‌داد. آنها در برابر یک گوجه زخمی ایستادند که پیش از آنکه مرد بتواند وخامت اوضاع را بسنجد و به‌‌سرعت مداخله کند و گوجه را از زوالِ کامل نجات دهد، زن با وحشیگری در حال مثله‌کردنش بود. گوجه، که از سمت راستش تا حد مرگ خونریزی داشت، پیش روی آنها بود، گواه سبوعانه‌‌ای بر بی‌‌کفایتی تام و مطلق زن. مرد گفت: «اشتباهه، اشتباهه، اشتباهه!» به‌‌سرعت چاقو را قاپید تا جلوی این خونریزی وقیحانه را بگیرد. آیا باید همیشه بلافاصله همه‌‌جا می‌‌بود؟ چیزی نبود که اگر زن به حال خود واگذار می‌‌شد نابود نمی‌‌کرد؟ هیچ‌‌چیز نمی‌‌فهمید، کاملا به‌‌دردنخور بود. مرد چاقو را محکم و با صلابت در دست گرفت، تا بفهماند حالا دیگر رییس او است، باید همان‌‌چیزی که او می‌‌گوید دقیقا انجام ‌‌شود.
یک‌بار دیگر نگاهی به زن انداخت. چشم‌‌های مرد به شکل تنفر از یک سوی سرش تا سوی دیگر با هم چرخیدند تا جمع‌‌بندی نهایی و دلهره‌‌آوری از کل تحقیرش باشد. بدون لحظه‌‌ای درنگ، درست مثل اینکه پیشوای انسان‌‌ها باشد، چاقو را محکم در دست گرفت و با ضربه‌‌های سریع، درست و بی‌‌باک‌ بخشی از گوجه را که زن نتوانسته بود از ترکیب بیندازد، تکه‌‌تکه کرد. قطعه‌‌های ریز گوجه، که درسی به زن می‌‌دادند که حالاحالاها فراموش نمی‌‌کرد، مرتب کنار یکدیگر افتادند و مثل سربازان کوچک آموزش‌‌دیده در یونیفرم‌‌های قرمز، دقیق پشت سرهم به صف شدند. مرد بار دیگر نگاهی حاکی از استهزا به زن انداخت و با تکبر از آشپزخانه بیرون رفت.
زن گفت: «می‌‌دونم چیکارت کنم!» بقایای گوجه را روی دیوار کوبید و نگاه کرد که ماهرانه و دلپذیر تا کف اتاق سر خوردند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.