|

با شما نبودم

پرفورمنس آب در هاون کوبیدن

امید بلاغتی

رفیقی داشتیم ما با اینکه همیشه شک توش بود، یکهو یقین پیدا کرد که به اهالی هنر علاقه‌مند و هنردوست است. در یک کلام شیفته هنر است. شک را از توی خودش تکاند (در گویش ولایت ما داراب به سوسک می‌گویند شک و اساسا کسی نمی‌داند وقتی کسی می‌گوید شک درونم هست در واقع یعنی نوعی تردید هستی شناسانه درونش هست یا سوسک در پاچه‌اش هست. اما عجیب است که در هر دو حالت با تکاندن شک از درونشان به نوعی باور و یقین مثال‌زدنی می‌رسند) و با یقین در کسوت شیفته هنرمند در یکی از قدیمی‌ترین و مرسوم‌ترین مشاغل هنری شروع به کار کرد. خلاصه یک روز ما در جوار ایشان و چند نفر دیگر از دوستانمان رفتیم خانه یکی از آرتیستان مهم معاصر؛ آرتیستی که هم داستان می‌نویسد، هم آکتور است، گاهی شاتر دوربین می‌زند و فتو ثبت می‌کند، اندکی فلسفه خوانده و یکی، دو تا پژوهش هم کرده است و خب طبیعتا شعر هم می‌گوید. البته همه اینها با یک جور پسوند ساده. در واقع عکس ساده می‌گرفت استاد، در بازیگری روبه‌روی دوربین ساده می‌ایستاد، استاد. در داستان‌نویسی ساده می‌نوشت، استاد و شعر که کلا ساده هست هم خودش، هم سرودنش، هم چاپش، هم مطرح شدنش، هم نهایتا مخاطبش هم که ساده است و گرنه شعر هم شد نان؟! خلاصه حلقه عاشقان و شیفتگان آن آرتیست مذکور دور استاد بودند و هی مدح می‌کردند و ثنا می‌گفتند به یک وضعی. جدا از ستایش همه عرصه‌های هنری که استاد در آن قلم می‌زدند یا انگشت تکان می‌دادند یا کارهایی از این دست و از نظر شیفتگان در همه اینها استاد بودند یکهو جمع به این نتیجه رسید استاد چرا به صدای خوششان توجه نمی‌کند! ! ! بنده همین‌طور مبهوت در حالی که خودم شیفته فضایل استاد شده بودم و اصلا جو یکجوری بود که این شیفتگی به جان و تن آدم رسوخ می‌کرد و خود من انصافا هنوز حتی در موقع نقل این موضوع این شیفتگی در جان و تنم است یکهو آن شب به نظرم آمد در این یکی دیگر اغراق است و انصافا استاد صدای خوبی برای خواندن ندارد و واقعا هم خوب تحریر نمی‌زند و اصلا فالش است صدایشان اساسی. یکهو این فرشته صداقت که هر از گاهی بر شانه‌های آدمیزاد و هر 20سالی بر شانه یکی از شیفتگان هنر می‌نشیند بر شانه‌مان نشست و گفتیم: جدا از اینکه استاد سراسر فضیلت است و با اینکه صدایشان غمی هم دارد جانسوز و جانگداز که اشک می‌نشاند بر چشم‌ها و همه اینها درست اما خدایی صدایشان را به زحمت در همین مهمانی نهایتا در بهترین ترانه که بلدند بخوانند، یک‌بار می‌شود شنید. جمع برافروخته شد، رنگ‌ها پرید، دندان‌ها با خشم بر لب‌ها بفشردند مریدان و یک لحظه خواستند با همه وجود بر ما با تمام دانش‌شان و زور بازوی‌شان حمله‌ور شوند که استاد اما دندان خشم بر جگر خسته گزیدند و یکهو دست‌زد بر شانه شیفته‌ترین مرید و گفت: همگان آزادند هر نظری دارند بگویند و ما همیشه انتقاد پذیریم. این هم‌نظری است هر چند از سر کم‌دانشی و ناآگاهی اما جوانند و باید نظرشان را بگویند. ما سال‌هاست صدای منتقدانمان را صبورانه شنیده‌ایم. بعد مرا صدا زد و نزد خودش نشاند و گفت اهل چه هنری هستی؟! و من گفتم:«آب در هاون می‌کوبم» و استاد قول داد با یکی از گالری‌دارها صحبت کند این کار را به صورت یک پرفورمنس در آن گالری اجرا کنم. من خودم عجیب شیفته این ویژگی آزادیخواهانه و بزرگوارانه استاد شدم و به همان سرعت یکهویی نشستن فرشته صداقت بر شانه‌هایمان، یکهو فرشته شیفتگی نشست بر شانه‌هایمان و کمی که گوش کردم، حس کردم واقعا صدای خوشی دارند. از خوش فراتر است و لامصب استاد، صدای مغفول مانده تاریخ موسیقی ایرانند. راستش بین خودمان بماند بیشترین تلاش را هم کردم تا اولین آلبوم استاد منتشر شود و استاد هم کمک کرد من پرفورمنس«آب در هاون کوبیدن» را در یک گالری اجرا کنم و کلی مخاطب مشعوف شد و از آن طرف چندتا گالری خارجی هم برای اجرا دعوتم کردند. شدیم پرفورمنس‌کار بین‌المللی درد اجتماع دار! صدای استاد اما مرا و وجودم را فرا گرفت و در عین سادگی تسخیرم کرد و هنوز که هنوز است روزی سه بار در خانه، در حمام و در اتومبیل شخصیم می‌شنوم و لذت می‌برم. باز هم بین خودمان بماند یک مدتی است، شک درونم است. می‌خواهم برای تکاندن این شک‌ها لااقل این هفته نروم خانه استاد شاید دوری اثر کند شاید هم پیف‌پاف بگیرم و نه موقعیت خودم و نه موقعیت استاد را به خطر نیندازم. نوستالژیا/ جلد پونصد و هفتاد و ششم/ روایت‌های قشنگ‌تر از پریا، تنها تو کوچه نریا» یا «بخوان، بخوان صدای تو خوب است»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.