دختران شمشيرباز از مشكلاتشان ميگويند
سالن قديمي، لباس چيني
سارا گودرزي/ نجمه سازنچيان (راست)، كيانا باقرزاده (چپ) عكس: ساغر بركات، شرق
خیابان «ورکش»، ورزشگاه شیرودی، سالن شمشیربازی شهید کلاهدوز. سالنی با قدمت 44ساله که هنوز همانطور دستنخورده باقی مانده. از در که وارد میشوی تنها یک چهاردیواری را میبینی که به جز چهار پیست وسط سالن امکانات دیگری ندارد. دیوارهایی که آنقدر بلند است که به سختی نور از پنجرههای کوچکش به داخل میزند. به جز چند هواکش قدیمی تهویهای هم ندارد که بتوانی به راحتی نفس بکشی. فضای سالن آنقدر کوچک است که نمیتوانی جایی برای نشستن پیدا کنی. یکی، دو نیمکت چوبی کهنه و چند صندلی پلاستیکی است که آن هم مسوولان برگزاری مسابقات رویش نشستند. خود ورزشکاران هم جا برای نشستن ندارند چه رسد به جایگاه تماشاگران. یکی کنار پیست دارد ناهارش را میخورد، یکی از آسیبدیدگی پایش مینالد. رختکن هم ندارند که بخواهند لباسهایشان را عوض کنند. در همان شلوغی باید آماده شوند تا مسابقه را شروع کنند. جالب اینجاست دبیر کمیته بانوان فدراسیون میگوید که بازیهای لیگ که شلوغ نیست اگر فشردگی سالن را در مسابقات قهرمان کشوری ببینید چه میگویید. بیشتر از صد دختر شمشیرباز از ایران آمدهاند تا دومین هفته رقابتهای لیگ را اینجا برگزار کنند. اما این تنها
مشکلات دختران شمشیرباز برای مسابقه دادن در سالن شهید کلاهدوز نیست. فدراسیون سالهاست که باید اردوها و مسابقات آقایان و بانوان را در این سالن برگزار کند و بازیکنانش را در سه، چهار اتاق کوچکی که در طبقه بالای این ساختمان است اسکان دهد. ساختمانی که گفته میشود سال 1347 توسط پیشکسوتان و مسوولان وقت این رشته بنا شد و مالکیت آن بهنام فدراسیون شمشیربازی زده شد ولی حالا شرکت توسعه و تجهیز وزارت ورزش و جوانان میخواهد غیرقانونی از فدراسیون اجاره هم بگیرد. اهالی شمشیربازی در حالی با این اوضاع بد امکاناتی دست و پنجه نرم میکنند که باید از سالن اختصاصیشان که در مجموعه ورزشی آزادی است و پیش از انقلاب ساخته شده محروم باشند. سالنی که هماکنون به فدراسیون کشتی اختصاص داده شده و تشک کشتی روی آن پهن شده است. با این حال اگرچه این شرایط و امکانات ضعیف پای شمشیربازی زنان ایران را لنگ کرده اما این دخترها باز هم دلشان برای آمدن به خیابان ورکش خوش است. چراکه حداقل امیدوارند جایی برای رقابت با هم دارند. امسال سومین سالی است که لیگ شمشیربازی بانوان برگزار میشود. این رقابتها حکم انتخابی تیمملی را برای حضور در مسابقات قهرمانی
آسیا نوجوانان، جوانان که اسفند ماه در تایلند برگزار میشود را دارد. با لباسهای برادرم مسابقه میدهم «نجمه سازنچیان»، شمشیربازی از یزد است که با 16سال سن نفر اول اسلحه سابر زنان ایران در هر سه رده سنی است. او امسال برای تیم دانشگاه آزاد بازی میکند. نجمه از بهتر شدن سطح این رقابتها میگوید: «سطح کیفی مسابقات نسبت به پارسال خیلی بهتر شده. امسال 10 تیم در لیگ شرکت کردهاند. با وجود اینکه به جز تیم ما و اصفهان تیمهای دیگر با بچهها قرارداد نمیبندند اما باز هم انگیزه دارند که در مسابقات شرکت کنند.» اولین دختر «سابریست» ایران آنقدر با اشتیاق از همین شرایط محدود حرف میزند که دستمزدش در لیگ فقط یکمیلیون و 200هزار تومان است. «من بیشترین پول را از تیم دانشگاه آزاد میگیرم. متاسفانه اسپانسرها اصلا حمایتی از ما نمیکنند. همین پولی که من میگیرم خرج لباسهایم را هم نمیدهد. به دلیل مشکل تحریم لباسهای مارک آلاستار آلمان وارد نمیشود و چون قیمتها هم بالا رفته مجبورم لباس چینی بخرم که یکمیلیون میشود. البته من چون برادرم هم شمشیرباز است لباسهای او که آلمانی است را در لیگ میپوشم چون خیلی در
کیفیت کار موثر است اما برای مسابقات ملی فدراسیون تا آنجا که در توانش باشد برایمان هزینه میکند.» سازنچیان زیاد از امکانات موجود گلایهای نمیکند؛ «چه کار کنیم. امکاناتمان همین است. هفت سال است که با این شرایط تمرین میکنم و مسابقه میدهم. دیگر عادت کردم. من در یزد هم در سالنی مثل اینجا تمرین میکنم. بیشتر از همه کثیفی سالن مرا اذیت میکند. خوابگاه بد نیست اما متاسفانه اصلا به تمیزی سالن مسابقات نمیرسند. سطلهای زباله کنار سالن است و آشغال از آن بیرون میزند اما رسیدگی نمیکنند.» نجمه که دو سال پیش در مسابقات قهرمانی آسیایی نوجوانان و جوانان در تایلند بعد از 37 سال به دو مدال برنز انفرادی و تیمی دست یافت آماده شده تا اسفند ماه بار دیگر در همین رقابتها عازم این کشور شود و مدال بگیرد؛ «این مدت خیلی زحمت کشیدم. شش کیلو وزن کم کردم. تمرینات بدنسازی زیادی انجام دادم. امیدوارم در تایلند خوب ظاهر بشوم که برای بازیهای آسیایی 2014 کرهجنوبی اعزامم کنند. ما الان دیگر اختلاف زیادی با تیمهای آسیایی نداریم. حتی از نظر تاکتیک و تکنیک هم از آنها بهتریم. مشکل اصلیمان این است که از نظر قدرت بدنی ضعیفیم و تمرینات
بدنسازی نداریم. این موضوع خیلی در سرعت کارمان تاثیرگذار است. من در تایلند فکرش را نمیکردم نفر چهارم مسابقات از کره را ببرم اما شکستش دادم. البته در کنار این باید بیشتر میدان ببینیم تا نسبت به حریفان شناخت پیدا کنیم، فدراسیون اعزامهای خوبی را برایمان داشته اما خب باید بیشتر شود.» شمشیربازی با پدرم رشد کرد «کیانا باقرزاده»، دختر رییس فدراسیون، دیگر همتیمی سازنچیان در اسلحه سابر است. او که نفر سوم جوانان است امیدوار است برای دومین بار حضور در مسابقات قهرمانی آسیا را تجربه کند؛ «ما با همین امکانات کم یک ماه در اردو بودیم و توانستیم برای اولین بار در بخش تیمی در آسیا سوم شویم. الان خوشبختانه شرایطمان نسبت به قبل خیلی بهتر شده. دو ماه پیش در رقابتهای زیر 23 سال اروپا شرکت کردیم و با حضور بازیکنانی که رنکینگ 2، 3، 4، 6 و 8 جهان را داشتند موفق شدیم باز هم در بخش تیمی مدال برنز بگیریم. همین بازیهای لیگ کمک زیادی میکند که قبل از اعزام بدنهایمان روی فرم بماند. انشاءلله باز هم در تایلند روی سکو میرویم تا ثابت کنیم ما هم میتوانیم به بازیهای آسیایی اعزام شویم.» کیانا از فدراسیون پدرش راضی
است. او از فضلالله باقرزاده تعریف نمیکند اما معتقد است فدراسیون شمشیربازی طی حضور پدرش روزهای خوبی داشته است؛ «اینجا فدراسیون پدر من نیست، فدراسیون همه است. من فکر نمیکنم مردم تا چند سال پیش زیاد با ورزش شمشیربازی آشنایی داشتند اما برگزاری مسابقات جهانی طی این سالها در تهران باعث شده تا دید مردم نسبت به این رشته عوض شود. خود ما سه هفته در گرجستان اردو داشتیم که فکر نمیکنم فدراسیونهای دیگر برای بانوانشان این کارها را بکنند. انشاءالله که بتوانیم در بازیهای آسیایی نتیجه این تلاشها را نشان بدهیم.» اردبیلیهای محروم «آرزو قارهگوشی» یکی دیگر از شمشیربازهای دختری که فدراسیون روی او سرمایهگذاری کرده است. او نفر اول اسلحه اپه کشور در رده نوجوانان و جوانان است. آرزو به همراه سه شمشیرباز دیگر از اردبیل به تنهایی به تهران آمدهاند تا در لیگ شرکت کند. قاره گوشی از مشکلاتی که پیش روی او و هم تیمیهایش است، میگوید: «مسابقات لیگ خوب است ولی ما نه مربی داریم و نه سرپرست. اسپانسر هم که نداریم. هیات اردبیل فقط پول اتوبوسی که از آنجا به تهران میآییم را به ما میدهد. بقیه هزینهها مثل غذا و لباس
با خودمان است. پنجسال است شمشیربازی را شروع کردم. یکی، دو سال اول یک مربی زن در شهرمان داشتم اما بعد از مدتی مربیام به دلیل یک سری مشکلات رفت. یک مربی دیگر هم داشتیم که ازدواج کرد و رفت. الان بیشتر با کمک سونیا بینظیر بدنسازی و تمریناتم را انجام میدهم. او در این مسابقات هم به عنوان مربی و سرپرستمان بود. نداشتن سالن هم از دیگر مشکلات ما اردبیلیهاست. سالنمان آنقدر کوچک است که یک پیست بیشتر ندارد. این در حالی است که در هفته سه بار بیشتر اجازه تمرین در آن را نداریم.»قاره گوشی که دو عنوان سومی انفرادی و تیمی و یک قهرمانی در تورنمت گرجستان و قهرمانی آسیا را دارد از فدراسیون میخواهد که برایشان مربی بیاورند. «مشکل ما نبود مربی است. ما در هر کجا باشیم میتوانیم اول شویم. متاسفانه شهر ما طوری است که اصلا مربی خوب در این رشته ندارد.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.