|

كرباس خاكستري

ایران من سلام

عنایت‌الله نظری‌نوری / نقاش

آبرنگ رسانه‌ای از نقاشی و هنرهای تجسمی است که به پدیدآورنده اثر شکیبایی می‌بخشد. از گذشته‌های دور آبرنگ را می‌شناختم. 12 ساله بودم که روزنامه دیواری مدرسه را با دو سه هم‌شاگردی می‌نوشتیم و من نقاشی‌های آن را می‌کشیدم. نقاشی را با آب و مرکب کار می‌کردم، آبرنگ کم بود، کسی هم توجهی نداشت که رنگ بخرد و با آن کار کند، شاید عقل‌مان هم نمی‌رسید یا پول نداشتیم البته مرکب دم دست بود. بعد‌ها بعضی از کارهای شادروان استاد کمال‌الملک یا شاگردانش را می‌دیدم که با آبرنگ کار شده بود؛ البته به صورت‌پرداز خیلی حس آبرنگ نمی‌داد تا زمانی که آبرنگ‌کارانی ظهورکردند و به شیوه اروپایی کار کردند. بعضی از آتلیه‌ها در لاله‌زار بود. یادم می‌آید که شادروان شهبازیان میز کوچکی در گوشه آتلیه استاد سهیلی داشت و آبرنگ‌هایش را هم نمی‌فروخت. او خیلی آزاد کار می‌کرد. بعدها مردم توجه بیشتری به شیوه آبرنگ آزاد کردند. کم‌کم نقاشی آبرنگ را آموختم تا حدی که می‌توانستم و به آن دل سپردم. نقاشی با آب و رنگ جذابیتی خاص دارد. در طبیعت بیجان وقتی با آب و رنگ، اناری را کار می‌کنی، آبدار بودن این میوه را حس می‌کنی. وقتی روی کاغذ کتان کوه برفی را می‌سازی، هوای خنک و نسیم سرد آن صورتت را نوازش می‌دهد. با آب و رنگ باغ‌ها، قنات‌ها و سپیدارها را می‌توان به لطافت طبیعت ساخت و آن حس را به دست داد و مطالعات بسیاری در آبرنگ انجام داد. هنرمندان بزرگی در جهان به این رسانه پرداختند. راسل فلنیت، چمبرلین، ترنر و سارجنت و کاتمن و تعدادی از آنها در ایران خودمان هنرمندان و استادان بزرگی چون پرویز ایزدپناه، محمودخان سمندریان، جمال‌الدین خرمی نژاد (که یادش گرامی باد)، استاد مسلم نقاشی خروش و تعدادی دیگر و در این روزها استاد شاهین آروین با قلم‌های قوی و محکم مناظری بدیع می‌سازد اما همراه آبرنگ در هر فصلی به نقاشی خط (کالیگرافی) می‌پردازم؛ بازی با حروف فارسی، همین حروف زیبا که خوشنویس و خوشنویسان برجسته ایران آثاری ماندنی خلق کردند. شعرا با همین حروف، شعر سرودند و کالیگرافیست‌ها با چیدمان همین حروف زیبا آثاری پدید آورده‌اند. من با چیدمان خودم کار می‌کنم. وقتی دیوار سنگ‌چین باغی را با آبرنگ کار می‌کنم، همان احوالی را دارم که با سنگ‌چین حروف یک اثر را بنا می‌کنم و رنگ در هر اثر همان انرژی را می‌دهد که انسان می‌خواهد. می‌توان قبول کرد که هرگونه اثر تجسمی، حال خاص خود را دارد و همه از یک خانواده‌اند و این خانواده و قبیله هنر است. من عاشق دست‌بافته‌ای عشایری هستم و این دست‌بافته‌ها با رنگ‌هایی الهام‌بخش من در نقاشی‌ام بوده است. در نهایت هنرمند برای خلق اثر، آرامش می‌خواهد و در این خلوت و آرامش است که هنر در او نازل می‌شود. هنرمند با خاک، آهن، رنگ، چوب، آجر، سنگ و هر مواد دیگری همراه توانایی و عشق، اثری ماندنی می‌سازد. نمایشگاه حاضر در گالری شکوه را به آنهایی تقدیم می‌دارم که وطنم را دوست دارند. همراه صدای دلنواز جویبارهایش آواز می‌خوانند، دل به کوه‌هایش می‌سپارند، جنگل‌هایش را می‌ستایند، گلیم‌هایش را می‌بافند، مزارعش را می‌کارند، گل‌هایش را می‌بویند و مردمش را دوست دارند و به همه آنها سلام می‌کنم. سلام ایران عزیز من، ایران من سلام.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.