«التحرير» از درون
پنجشنبه 10 فوریه و جمعه 11 فوریه...
پایان سالهای فساد-2
وقتی به خانه رسیدم، تلویزیون را روشن کردم.
عمر سلیمان، جسارتش را از دست داده و شکستخورده بود، داشت بیانیهای را میخواند که جهان را به تعجب واداشت: «بسم الله الرحمن الرحیم. شهروندان! در این شرایط سخت که کشورمان با آنها دست به گریبان است، رییسجمهوری، محمد حسنی مبارک، از منصب خود به عنوان رییسجمهوری کنارهگیری کرده و شورایعالی، نیروهای مسلح را به اداره امور کشور مکلف میکند. والله الموفق المستعان.»
با هرچه در توان داشتم فریاد کشیدم: «به جهنم!.» کاری جز رفتن به میدان التحریر نداشتم. نمیدانم کامپیوتر را بستم یا باز رهایش کردم. تلفن را در جیبم گذاشتم.
از آسانسور به خیابان رفتم و از آنجا به میدان مصطفی کامل. اعتنایی به جوان و دو دربان ورودی ساختمان خیابان «قصر النیل» نکردم.
خیابانی که در «جمعه خشم»، از پیرمردان و پیرزنان، پیاز و آبمعدنی فراگرفته بود، حالا با هلهلههایی که از همان بالکنها فرود میآمد و بوق ماشینهایی که به هوا میرفت، شلوغ شده بود. هرچه به میدان «طلعت حرب» نزدیکتر میشدم، تعداد شهروندان از هر سنوسال، بیشتر میشد.
به یکدیگر تبریک میگفتند و بیآشنایی قبلی، همدیگر را میبوسیدند. میدان طلعت حرب از «بلطجی»ها و مسوولان بازرسی و حفاظت از انقلابیان، خالی شده بود.
همه مشغول جشن پیروزی بودند که با خون و عرق و اشک، ساخته بودندش. یسری حسان، اولین دوستی بود که در خیابان طلعت حرب دیدم. بغلش کردم و گفتم باورم نمیشود. میترسم مرده باشم و حالا در بهشتی باشم که نمیتوانیم ما و مبارک در آن باشیم. گفت: «باور کن... ما این کار را کردیم... پیروز شدیم.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.