|

بازیگری نکنیم-1

رضا بهبودی

1-این یک توصیه اخلاقی است! نگران نباشید. قرار نیست به آن عمل کنیم! مثل هر توصیه اخلاقی دیگری، فقط قرار است گفته شود یا در ابعاد عظیم در میادین و بر بیلبوردها نصب شود! می‌گویید شوخی می‌کنم؟ بله، ممکن است این نوشته کمیک از آب درآید ولی بسیار هم ممکن است تراژیک شود. آخر اینجانب از کنار بزرگانی مانند ارسطو، لونگینوس، بوالو، برگسون و ... نظریه‌ای درباره کمدی دارم که به عرض می‌رسانم! خاستگاه کمدی نفرت است. بله، نفرت! وقتی حد و اندازه‌های یک موقعیت از دست همه در رفته باشد و دیگر حتی حیرت که خاستگاه تراژدی است هم پاسخگوی حالات و عواطف تو نیست، دست به دامان کمدی می‌شوی. این است که آن ظریف، به طرزی خشن گفته است: «تاریخ یک بار به صورت تراژدی اجرا می‌شود و بار دیگر به صورت کمدی.» خودمان هم داریم:‌کارم از گریه گذشته است به آن می‌خندم. 2-بازیگری نکنیم. این هم، یک توصیه اخلاقی است. این جمله را، همراه با ماسک‌های معروف گریه و خنده تئاتر، روی بیلبوردهای میادین‌(توحید،رسالت و ... ) نصب کرده‌اند. شهردار تهران، برخود فرض دیده است از فرصت گیربکس‌شکن ترافیک این میادین، استفاده بهینه کند و بر بلندای پل‌های عابر پیاده که البته عابرانش همه روی زمین‌اند، آن را به رخ بکشد. همین‌جا پایم را در کفش جامعه‌شناسان هم بکنم و اظهار فضلی كنم که ظاهرا قرار است در جوامعی مانند جامعه‌ ما، توصیه‌های اخلاقی در ارتفاعی بلند و دور از دست، به شکلی تذهیب شده و رنگارنگ جلوه‌‌گری کنند تا انسان‌های گیر کرده در ترافیک و هزار مساله‌ مبتذل دیگر آنها را بنگرند و آه از نهادشان بلند شود و خود را حقیر و نالایق درباره آن توصیه بشمارند: ‌دست ما کوتاه و خرما برنخیل! 3-بازیگری نکنیم. شاید شما که خواننده این سطور هستید بازیگر نباشید که همین‌جا به شما تبریک می‌گوییم و هیچ‌وقت نفرین‌تان نمی‌کنیم که روزی بازیگر شوید - اما تصور بفرمایید یک روز که از خانه در می‌آیید و به ترافیک ملحق می‌شوید، ببینید که چنین بیلبوردهایی را نصب کرده‌اند: پزشکی نکنیم (همراه با گوشی معروف)؛ مهندسی نکنیم (همراه با خط‌کش تی)؛ بنایی نکنیم (همراه با شاقول و بیل‌و ...)؛ وزارت نکنیم (همراه با چی؟ با بخاری نفتی؟!) و ... آن‌وقت در کنار «حیرت» عظیمی که به شما دست می‌دهد آیا احساس نمی‌کنید که به شما توهین شده است؟ به زندگی، تحصیلات، رویا و علاقه و آن همه کوششی که به جهت رسیدن به آن متحمل شده‌اید، توهین شده است؟ و از همه مهم‌تر به کار شما -که ظاهرا شرافت شما به آن بسته است- توهین شده است؟ 4-جوابیه وزارت محترم کار به بند 3: «بیهوده شلوغش نکنید سفسطه و مغلطه نکنید. پزشکی، مهندسی و... کار محسوب می‌شود اما بازیگری نه. علامت تعجب هم ندارد.»‌ یاد سولژنتسین می‌افتم. ظاهرا، منشی دادگاه، بعد از سوال‌های مرسوم، می‌‌پرسد: کار؟ سولژنتسین می‌گوید: نویسنده. منشی می‌پرسد: کار؟ او بلند‌تر می‌گوید: می‌نویسم. نویسنده هستم. منشی بدون اینکه سرش را بالا ببرد دوباره می‌پرسد: کار؟ نویسنده پرت از مرحله ما این بار توضیح می‌دهد:‌من می‌نویسم. کار من نویسندگی است. منشی، سرش را به آرامی بالا می‌آورد- که این لحظه‌اش انصافا بازیگر می‌خواهد تا درست اجرایش کند. ولی حیف که قرار است بازیگری نکنیم- و می‌گوید: کار! متوجه هستی؟ کار! 5-بازیگری نکنیم. واقعا منظور شهرداری محترم تهران، از این توصیه اخلاقی- شغلی چیست؟ آیا منظورش این است که چند هزار اعضای محترم خانه تئاتر و کل بازیگران تئاتر و سینما و تلویزیون و انجمن‌های نمایش شهرستان‌ها، بازیگری را کنار بگذارند تا از این طریق آمار بیکاران در دولت دهم افزایش پیدا کند؟ با توجه به بیانیه وزارت محترم کار در بند بالا، بازیگران اساسا، بی‌«کار» هستند و بی‌کار را بی‌کار کردن، از لحاظ منطقی شدنی نیست. مگر اینکه شما اول آنها را با کار کنید و بعد طی اقدامی ضرب‌الاجلی کار را از آنها پس بگیرید که در این صورت هم، برای همان چند لحظه با کار شدن یک عده بی‌کار، سر و کارتان با وزارت محترم کار خواهد بود که در این اوضاع و احوال مشمول این شعر می‌شوید که: کار از دست رفت! ادامه مطلب فردا منتشر مي شود

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.