«التحرير» از درون
نویسنده:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری
پنجشنبه 10 فوریه و جمعه 11 فوریه... پایان سالهای فساد-1 همه میخواستند تنها یک کلمه بشنوند: «صدایتان را شنیدم.» بالاخره رییسجمهوری به یاد آورد که در مصر، انقلابی صورت گرفته و بسیاری، شهید شدهاند، آن هم نه در جنگ با اسراییل یا در برابر هجوم بیگانه، بلکه برای پاکسازی کشور از اشغال ممالیکصفتی که از مصر، یک شرکت سرمایهگذاری ساخته بود.من و عبدالرزاق عید در سکوت از پل «قصر النیل» گذشتیم. شاید عبدالرزاق صحبت کرد که سبکم کند، اما میلی به صحبتکردن نداشتم. فکری بودم و نه چندان خوشبین به فردا. خودم را توی ماشین عبدالرزاق انداختم. ایمن بکر تماس گرفت و شروع به صحبت کرد. من نه جوابی دادم و نه توضیحی. بعد گفتم: «خواهش میکنم الان ولم کن. فردا صحبت میکنیم.» دمِ در خانه، صدای ترانه و موسیقی هندی شنیدم. فکر کردم بچهها، تلویزیون را روشن گذاشته و نزدیک صبح، وقتی دیدهاند دیر کردهام، خوابیدهاند، اما ملک (هشت ساله) به طرفم آمد و در آغوشم گرفت و خبری گفت که برایش خوشحالکننده بود. بقیه خواب بودند. ملک برای تعارف و خوشایندم نگفت که منتظرم مانده. گفت: «بابا، از فیلمهای هندی خوشم آمده.» از او اجازه
خواستم و تلویزیون را خاموش کردم. به دخترم نگفتم که فریبکاریهای مبارک و تبانیهای اطرافیانش برای دروغ و گمراهکردنش، باعث شده که خودمان وارد ملودرامی شویم که کم از فیلمهای هندی ندارد.صبح روزهای انقلاب، همیشه خوشبین بودم. هیچوقت جز صبح 28 ژانویه (جمعه خشم) و 11 فوریه (جمعه مواجهه یا پایان یا مبارزه)، دلشوره نداشتم. این دو روز، کمان یک حادثه بزرگ را تشکیل میدهند. در «جمعه خشم»، مواجهه با طرف معلوم یعنی پلیس بود. پلیس هم آن روز، انتظار شکست سریع نداشت. امروز هم، ابری است. نمیدانیم طرف مقابل کیست و نوع اسلحهاش چیست و تلههایش را نمیشناسیم. این آخرین فرصت او است. دیگر فرصتهای دیگری ندارد که بخواهد در دشمنی، عاقل باشد. مثل یک انتحاری برای بقا خواهد جنگید. میداند که مصر و در قلب آن، پایتخت جدیدش، میدان التحریر و امتداد آن تا تلویزیون و قصر جمهوری، جای ما و او، با هم نیست و بقای او، یعنی پایان یافتن انقلاب. تقاضای فرزندانم را برای بردنشان به میدان، رد کردم. دیروز، این قول را به آنها داده بودم. نگفتم که امروز ممکن است هر اتفاقی بیفتد و هیچ پیشگویی نمیتواند بگوید پایان، چه خواهد بود. در ضمن، من مستقیم
به میدان التحریر نمیروم. خداحافظی کردم و رفتم. خودم هم نمیدانستم کجا. از رادیوی یک مغازه، بیانیه دوم ارتش را شنیدم که داشت میگفت به محض خروج از شرایط کنونی، وضعیت اضطراری پایان مییابد و نیروهای مسلح، به خواستههای مشروع مردم، گردن مینهند. فکر کردم به قصر عابدین یا به ساختمان تلویزیون یا قصر جمهوری بروم. بعد درحالیکه به پیامکی که میگفت به میدان رامسس و روبهروی مسجد الفتح بروم، فکر میکردم، نظرم را قطعی کردم. به خیابان رامسس رفتیم که از آنجا برویم میدان التحریر. از منطقه توفیقیه که گذشتیم، تعداد زیادی به ما پیوستند. از روبهروی دادسرای عالی و انجمن وکلا رد شدیم. خیابانها از «بلطجی»ها خالی بود. شاید بعضیهاشان از گناه، پاک شده و آمده بودند با ما شعار دهند. به میدان عبدالمنعم ریاض رسیدیم. توی راهپیمایی، دو میکروفن بود. هرکس هم مالک میکروفن میشد، خودش اشارهها و جهتها را معین میکرد. صدای خسته من، ضعیفتر از آن بود که به خیلیها برسد، ولی بعضیها پیشنهاد من را برای رفتن به سمت تلویزیون پذیرفتند. در میدان التحریر هم به اندازه کافی، تظاهرکننده وجود داشت. برای میانبر زدن، از خیابانی تنگ رد شدیم و از
مانعی که ارتش، درست کرده بود، گذشتیم. بعد از مانعی دیگر که عبور از آن ناممکن بود هم گذشتیم. میان ما و ساختمان تلویزیون، چند متر و دو دیوار بلند سیم خاردار بود. یکی فریاد میکشید: «وائل بیا پایین... بیا پایین.» وائل غنیم در بالکن ساختمانی رو به تلویزیون بود و دورتادورش، عکاسان و دوربین تلویزیون. از آنجا سرکشید و به نشانه پیروزی، دستش را بالا برد. به خیابان کورنیش نیل برگشتیم. سرم را که بالا بردم، جوانی شبیه وائل غنیم را در بالکن همان طبقه دیدم. باز دورتادورش، عکاسان و دوربین تلویزیون بود، ولی ما دیگر به او کاری نداشتیم. کسی هم صدایش نمیکرد. به دلیل رسیدن به ساختمان تلویزیون، خوشحال بودیم. مردان از درختان کورنیش بالا رفتند و برخی به بالکنها رسیدند. دیگر نیازی به میکروفن هم نبود. همه فریاد میکشیدیم: «العصیان المدنی التام. حتی یرحل النظام.» آنچه اندکی قبل میدیدم، حالا برایم قطعی شد. مردم، دیگر خواستار سقوط نظام نبودند، که برایشان سقوطکرده بود و دیگر نیازی به سقوط دوبارهاش نمیدیدند؛ حالا شعار تبدیل شده بود به: «الشعب... یرید... محاکمه الرییس.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.