|

دکتر حبیبی، نمونه «اعتدال»و «نقدپذيري»

هادی حیدری

درگذشت دکتر حسن حبیبی همان‌قدر برایم دردناک بود که درگذشت مرحوم کیومرث صابری (گل‌آقا). این دو بزرگوار در سال‌هایی از تاریخ ما پیوندی عمیق با یکدیگر داشتند. هرگز صبح روز تشییع جنازه گل‌آقا را فراموش نمی‌کنم که دکتر حبیبی چون پیرمردی برادر از دست داده، بر پیکر مرحوم صابری می‌گریست. پیوند این دو نه فقط از منظر دو دوست، بلکه از آن جهت قابل توجه بود که یکی در جایگاه منتقد و دیگری در مقام مسوول و پاسخگو، همواره مورد انتقاد مشفقانه بودند. بسیاری از مردم، مرحوم حسن حبیبی را از کارتون‌هایی شناختند که همواره بر جلد مجلات «گل‌آقا» منتشر می‌شد. دکتر حبیبی گویی سرقفلی کارتون‌های روی جلد گل‌آقا را در دست داشت؛ کارتون‌هایی که بیش‌تر به قلم احمد عربانی «کارتونیست ماندگار و نوستالژیک نسل من» خلق می‌شدند و در فضای دهه 70 بر دل و ذهن مخاطبان می‌نشستند و ماندگار می‌شدند. مرحوم حسن حبیبی نمونه واقعی مردی معتدل و میانه‌گزین بود. سعه‌صدر و بزرگ‌منشی این مرد سبب شده بود بسیاری از نقدهایی که به عملکرد دولت در آن سال‌ها وجود داشت در قالب شوخ‌طبعی‌‌های منتقدانه با کاریکاتور دکتر حبیبی شکل گرفته و مطرح شود.«تحمل نقدپذیری» در وجود یک مسوول حکومتی همچون دکتر حبیبی، کار را برای طنزنویسان و کارتونیست‌ها آسان‌ و امنیت ذهنی آنان را بیش‌از‌پیش می‌کرد. در کشورهایی مانند ایران، تک‌ستاره‌هایی در مقاطع مختلف ظهور می‌کنند که تابوهای ساخته شده را شکسته و تصویری رنگارنگ از آزادی و تبادل اندیشه و نقد را به مرحله ظهور می‌رسانند. دکتر حسن حبیبی از جمله همان آدم‌ها بود. فقدان این مرد بزرگ، حلقه مفقوده تحمل و سعه صدر و گذشت در روزگار ما خواهد بود. حلقه‌ای که باید این روزها با فانوس به جست‌و‌جویش رفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.