|

«التحرير» از درون

نویسنده‌:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری

پنجشنبه 10 فوریه... پاسخ به سخنرانی مبارک با کفش-2 دوستم گفت امروز احمد الطیب، شیخ الازهر، به تحریم تظاهرات و شرعی نبودن مخالفت با حاکم فتوا داده و حتی گفته هر کس در مقابل حاکم، عصیان کند «مثقال ذره‌ای ایمان هم در دلش نیست.» می‌خواستم با دوستم بخندم و بگویم حتما جدی نگفته و شاید خواسته تظاهرات فردا (جمعه) را تحریم کند. دیدم این قوزبالا‌قوز می‌شود. گفتم حرفش غیرقابل قبول است؛ ما از روز «جمعه خشم، 28 ژانویه»، مبارک را به عنوان حاکم به رسمیت نمی‌شناسیم. پرسیدم: شیخ الازهر راجع به شهدا چه گفت؟ دوستم یکه خورد و گفت: هیچ! بعدازظهر امروز، دبیرکل حزب ملی حاکم، حسام بدراوی، اعلام کرد که حکمت اقتضا می‌کند مبارک، امروز، استعفا دهد. نظرهایی مبنی بر استعفای مبارک یا امید به آن، ردوبدل شد، ولی الفقی با خبرگزاری رویترز تماس گرفت و پیامی روشن و موجز ابراز کرد که: «مبارک استفعا نخواهد کرد.» شبکه العربیه هم از زبان او اعلام کرد که مبارک، استعفای خود را در سخنرانی ساعت 10 امشب، اعلام نخواهد کرد. به سوی میدان شتافتم. جوانی که با دو دربان، کنار ورودی ساختمانی در خیابان «قصر النیل» نشسته بود، خوشحالی‌ام را دید. لبخندی زدم و او سوال همیشگی‌اش را پرسید: «امشب می‌ره استاد؟» با اطمینان گفتم: «امشب، شب آخره، فرمانده! » مردم از خیابان‌ها به سوی میدان می‌آمدند. می‌خواستند تولد جدید مصر را در میدان التحریر و جلوی چشم خودشان ببینند، نه از کانال‌های ماهواره‌ای. دل‌شان می‌خواست آزادی کشورشان را در میان شهروندان میدان، جشن بگیرند. اولین پیام تبریک از خارج از جهان عرب از طریق یک پیامک به دستم رسید: Mabrooook بعد از آن دیگر نمی‌توانستم صدای تلفن را بشنوم. موج‌موج شهروندان وارد میدان می‌شدند. بعضی برای باراول می‌آمدند. همه، به هم تبریک می‌گفتند و به سوی نزدیک‌ترین جای ممکن به صفحه تلویزیون الجزیره یا میکروفن‌ رادیوهای دیگر می‌رفتند تا منتظر سخنرانی ساعت 10 شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.