روزی که احمد گریه کرد
نعمت احمدی
آشنایی با «احمد بورقانی» یکی از بخت و اقبالهایی بود که در زندگی برای من ایجاد شد. احمد قبل از اینکه نماینده مجلس شود در صنعت چاپ، آشنایانی داشت. من به خاطر کارم با او سر و کار پیدا کردم اما این ارتباط تنها به صورت تلفنی بود تا اینکه یک شب روزنامه «جامعه» توقیف شد و من به خاطر اینکه نویسنده حقوقی روزنامه و وکیل آقای «شمسالواعظین» بودم سروکارم به او به عنوان مدیر داخلی مطبوعات افتاد. آقای «جوادیحصار» از شهر مشهد داشت با قطار به تهران میآمد تا امتیاز روزنامه «طوس» را برای ما بیاورد تا همزمان با صفحهبندی روزنامه امتیاز آن هم به دست ما برسد و روزنامه بتواند به موقع صفحهآرایی شود و به چاپخانه برود. من برای اولین بار احمد را از نزدیک دیدم. آن شب مردی چاق با نفس نفسهای دایمی و عرقریزان با دلواپسی عجیبی را ملاقات کردم که چقدر نگران جمع روزنامه بود که از هم نپاشند و روزنامه بهموقع منتشر شود. او احمد بورقانی بود از آن زمان مراوداتم با او بیشتر شد و گاهی کارهایی داشت که برایش انجام میدادم. احمد بورقانی عادت داشت هر کس از اهالی قلم فوت میکرد در مراسمش حاضر شود. او بدون نگاه به خطوخطوط سیاسی میآمد. برای او اهل قلم بودن کفایت میکرد. روزی که مهران قاسمی (روزنامهنگار) فوت شده بود از جلوی روزنامه «اعتماد ملی» جنازه او را به سمت بهشتزهرا حرکت دادیم. احمد در ماشین تندتند با «مسجدجامعی» تماس میگرفت که برای اهالی قلم هم قطعهای در بهشتزهرا اختصاص دهند. برف نرمی باریده بود و در هوای سرد او توی ماشین داشت با آقای مسجدجامعی تماس میگرفت و به آقاي «رضاییان» که شهردار بهشتزهرا بود انتقاد میکرد که وقتی بچههای مطبوعات فوت میکنند چرا جایی ندارند در بهشت زهرا دفن شوند!
من شاهد کوشش فراوان او بودم تا موافقت آقای رضاییان را گرفت و توافق شد مهران قاسمی در قطعه ویژه اهل قلم دفن شود. از ماشین پیاده شدیم احمد بورقانی با پالتوی بلندش رسیده بود. بغضش ترکید و گفت خدایا شکرت که بچهها اگر در زندگی جایی ندارند وقت مرگشان جای مناسبی برایشان تهیه شد.
آفتاب آن روز به آرامی میتابید و برفها نمنم آب میشدند. شهردار بهشتزهرا نامه دفن بچههای اهل قلم را امضا کرده بود. چهل و چند روز بعد احمد بورقانی خودش دومین مسافر آن قطعه ویژه اهل قلم شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.