لبخند او خلاصه خوبیها بود
علیاکبر قاضیزاده
آشنایی من با احمدآقای بورقانی به سال 1362 برمیگردد و دوران همکاریمان در خبرگزاری جمهوری اسلامی که تنها خبرگزاری آن زمان بود و به خاطر جنگ در آن روزگار بسیار فعال بود.
«احمد بورقانی» انسانی رنجکشیده بود و زاده محله نظامآباد تهران، که محلهای فرودستنشین بود و شرایط سخت زندگیاش سبب شده بود تا این مرد، بیغرور و بیادعا باشد.
او مردی اهل مطالعه و اهل تفکر بود و اگر کتاب یا روزنامهای به دستش میرسید محال بود آن را ناخوانده بگذارد. به جرات باید بگویم در تمام طول عمر خودم انسانی به این پاکی، زلالی و صافی ندیدم. او ابدا اهل دودوزه و دورویی نبود و ابدا برای پیشبرد هیچ کاری به کسی کلک نمیزد.
اهل کمک بود. یاور و همراه همه همکارانش بود و از همان سالها میدانستم که همیشه هوای افراد تنگدست را دارد. زواید و جنبههای بد روحی آدمها در او ابدا وجود نداشت. همیشه سرحال و آماده برای همیاری به دیگران بود. هرگز روحیه ریاستطلبی نداشت. در روزگاری که دستمزدها پایین و کارها هنگفت بود، «احمد» بدون زورگویی و تنها با رفاقت در اطرافیانش ایجاد انگیزه میکرد و همه را به کار وامیداشت. در یک جمله باید بگویم که برای همه، بیشتر رفیق بود تا همکار.
یکبار برای ماموریت باید به دفتر خبرگزاری در نیویورک میرفت. با ناراحتی از او پرسیدم: «احمد حالا که میروی ما را به چه کسی میسپاری؟» با خنده شیرین و پرمعنایی گفت: «به خدا.»
هنوز هم پس از شش سال که او دیگر نیست، هر کس را که دارای صفای قلب است و برخوردهای انساندوستانه دارد، میبینم بیاختیار به یاد مهربانی و صفای دل این مرد عزیز میافتم. خندههای او همیشه حال رفقایش را خوب میکرد. درنهایت باید اضافه کنم که هر انسانی برای خدمتکردن به سرزمین و مردمش فرصتهای اندکی دارد، «احمد» از فرصت اندکی که داشت برای خدمت به مطبوعات و قلم بیشترین استفاده را کرد و نام نیکی از خودش برجا گذاشت... یادش گرامی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.