|

كوچ‌نشين

کفش‌های طلایی«بانو»

ناهید کبیری: نويسنده، شاعر

مسیر خواب‌هایش از گذرگاه‌ها و نشانه‌های آشنا عبور می‌کند. از چند میدان، چند خیابان، کوچه‌هایی باریک، خانه‌هایی کوتاه، چند نانوایی، خراطی، آرایشگاه، قصابی، آسمانی آبی و آفتابی و از پله‌های سنگی بالا می‌رود. با بالا رفتن از هر پله احساس می‌کند ارتفاع ساختمان بالاتر می‌رود و بر تعداد پله‌ها افزوده می‌شود. از وحشت تاخیر بر سرعت قدم‌ها می‌افزاید. از نفس افتاده، ضربان قلبش همین‌طور بالاتر می‌رود. از صدای فریاد زنش که انگار پایین پله‌ها و نگران سقوط اوست تکان می‌خورد. پیش از آنکه سرش گیج برود و از آن ارتفاع پرتاب شود از خواب می‌پرد و از چشمان سرخ و وحشت‌زده زنش خجالت می‌کشد؛ «عزیزم مرا ببخش! باز هم خروپف می‌کردم؟»

کمی در رختخواب می‌نشیند. باقیمانده آبی که در لیوان است را سر می‌کشد و آرام‌آرام به طرف دستشویی می‌رود. کف پاهایش می‌سوزد و ورم کرده. گویا دیگر آن آب و نمک ولرم هم که شب‌ها به اصرار «بانو» پاهایش را تا مچ در آن فرو می‌برد به دادش نمی‌رسد. شاید هشت، نه ساعت ایستادن روی پا را در آن سن و سال دیگر واقعا تاب نمی‌آورد. اما نه! تاب می‌آورد! باید تاب بیاورد! باید تا زنده است صبح‌ها به سر کار برود و دست گشاده‌اش در جیب خودش باشد. دلش می‌خواهد حسرت هیچ چیز را بر دل بانو نگذارد و او را مثل ملکه‌ها با خودش به این طرف و آن طرف ببرد. البته امکان این طرف و آن طرف رفتن را هم که خیلی ندارند. یکی از تفریحات‌شان نشستن در همین کافه‌ای است که موسیقی کلاسیک پخش می‌کند و اسمش که Intermezzo است را او اغلب فراموش می‌کند. یک قوری چای و یک قوری آب‌جوش سفارش می‌دهند، ساعت‌ها به دو تکه پای سیب همیشگی آرام‌آرام نوک می‌زنند و بی‌هیچ حرف و سخنی روبه‌روی هم می‌نشینند و به جنب‌وجوش جوان‌ها نگاه می‌کنند. یکی دیگر از دلخوشی‌های او مراسم عید نوروز یا شب یلداست که از سوی ایرانی‌های مهاجر برگزار می‌شود و او با صلابتی غریب راه می‌رود و نوع متفاوت صحبت‌کردنش جوان‌ترها را به خنده می‌اندازد. از سال‌های دور که ترک شهر و دیار کرد به طرف هر کاری رفته است. رانندگی، پیتزاکشی به خانه‌ها، رستوران، بستنی‌فروشی... و حالا هم مسوولیت محافظت از لباس‌های‌گرانقیمت زنانه در فروشگاه Macy's. در طول روز جلوی در ورودی اتاق‌های رختکن می‌ایستد و به تعداد لباس‌هایی که مورد توجه خریداران است به آنها شماره می‌دهد. در این میان نه او و نه هیچ کارمند دیگری اجازه ندارند هنگام کار روی چارپایه‌ای چیزی بنشینند به غیر از یک ساعتی که برای ناهار پست خود را ترک می‌کنند. همیشه بعد از خوردن ساندویچ خوشمزه‌ای که بانو در کیفش گذاشته است گره کراواتش را شل می‌کند و چرت شیرینی می‌زند اما چرت عمیق شیرین‌تر را شب‌ها می‌زند. شب‌هایی که تا چشم‌هایش را روی هم می‌گذارد یک خواب عمیق بلافاصله او را به زندگی سال‌های جوانی و به آن شهرستان زیبایی که نمادی از قدرت و شوکت او بود می‌برد و با هی‌هی چوپان‌ها، قدقد مرغ و خروس‌ها، ماغ کشیدن مادیان‌ها و بوی خمیر نان تازه در تنور روستاییان می‌آمیزد. او، شاکر و خشنود یقین دارد که در یک لحظه ناخودآگاه به ذهن خواب‌هایش فرمان این سفرهای رویا‌انگیز را به وطن داده است. دیشب، در حال پیاده شدن از کالسکه پاشنه کفش بانو شکست. برای همین امروز در فرصت ناهار به بخش کیف و کفش فروشگاه رفت و با جست‌وجوی بسیار یک جفت کفش طلایی با نگین‌های الماس درست شبیه آنچه که در خواب دیده بود برای او خرید و شب آن را با عشق به خانه برد. بانو در جعبه را باز کرد. با خنده‌ای تلخ چندبار به کفش و چندبار به همسرش نگاه کرد: «با من شوخی می‌کنی؟ من که سال‌هاست با این پاهای مثل متکا و زانوهای عمل کرده کفش پاشنه‌بلند دیگر نمی‌پوشم!»

تصحیح در مطلب هفته گذشته در این ستون کلمه: «سو» که در زبان انگلیسی به معنای شکایت قانونی است به اشتباه «رسوا» چاپ شده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.