|

نگاه صنفی

هنوز «چند سکه‌ای» مانده است

ابوالحسن داوودی: کارگردان

این روزها همانند خیلی از فیلمسازانی که محکوم شده‌اند به انزوا، همه تجربه و اندوخته ذهنی‌ام را به کار بسته‌ام تا با فرار از دلمردگی و تنگنای اقتصادی شغلی برای گذران امورات زندگی‌ام بیابم و به خود حق بدهم که از برخی مدیران محترم سینما خواسته‌ای نداشته باشم. مدیریت گرانقدری که به جای ایفای نقش پدری برای همه اهل سینما، درحدود مسوولیت‌هایشان، گاه محدود می‌شود به خودی و بیگانه کردن سینما، و ترازشان در قضاوت، شکایت و دادگاه است، با تمام قوای مانده سعی می‌کنم عزت نفس خود را حفظ کرده و از مدیران عزیزی که سینماگران را فقط در غالب «خائن» و «خادم» تقسیم‌بندی می‌کنند، (آن هم با ترازو و میزانی که معلوم نیست چه مرجعی به دست‌شان داده و از کدام بند قانون اساسی پیروی می‌کند)، حتی‌الامکان تقاضایی نداشته باشم. همانند بسیاری از سینماگران خارج از گودمانده که با تمام قوا سعی می‌کنند عزت نفس‌شان را حفظ کنند و از وضعیتی که برایشان به وجود آمده، خود را مصون نگه دارند، من هم تلاش می‌کنم که محدودیت‌های کاری و مالی را به جان بخرم و همانند قلیلی از همکاران نیک‌نهاد، با تشکیل دادن اتاق‌های فکر در نهاد‌های متعارض و مدعی و کمک کردن به رویارویی دولتیان در دعواهای حیدر - نعمتی برای حفظ منافع شخصی و کسب روزی، اهل سینماواصل سینما را به مسلخ نبرم. من هم همانند همه خانواده سینما که برای همدلی و تقسیم غم و شادی و تدابیر قانونی حرفه‌شان، خواهان سقف و کاشانه‌ای بودند و هستند، اهتمام خود را برآن نهاده‌ام که خواسته‌هایم را همانند خانه سینما دفن کنم و خاطر مدیران محترم که خواستار بقای سینما (البته به روش خودشان) هستند را بیش از این نیازارم. من هم همانند بسیاری از فیلمسازانی که اگرچه غم نان دارند اما حاضر به تن‌دادن به هر ساخته خنثی و بی‌خاصیتی نیستند، سعی می‌کنم با بقایای توان مالی‌ام، روزگارم را به هر شکل شرافتمندانه ممکن بگذرانم و خلوت مدیران عزیز را برنیاشوبم. اگر در شرایط کنونی مجال و مرتبت فیلمسازی برایم مهیا نیست، هنوز چند سکه‌ای از جوایزی که در دوران گذشته سینما به کارهایم داده‌اند باقی مانده، آنها را گذاشته بودم برای روز مبادا. و شاید امروز همان روز مباداست!. بنا بر این تا چند صباحی برای گذران و اجاره دفتر و حفظ بقایای ابزار حرفه‌ای‌ام که با زوال ماده خاکستری مغز و برف پیری برسر نشاندن به دست‌شان آورده‌ام، واگذارشان می‌کنم به بازار که حرمت حرفه‌ای‌ام را حفظ کرده باشم. آقایان، نسل ما نسل سختی است. سر خم نمی‌کند. دو روزی بیش نیست که از خاک کردن یکی‌شان برگشته‌ام، مسعود بهنام را می‌گویم که بیش از 40 سال کار و حرفه‌ام را با او تقسیم کردم و نامش همیشه در همه آثار مشترک‌مان باقی خواهد ماند و هرکه نداند من می‌دانم که چه خون‌جگری خورد برای به‌پاداشتن استودیویی که جگرگوشه‌اش بود و زندگی‌اش را بر آن گذاشت اما نتوانست به کمالی که آرزویش را داشت، برساندش... . مسعود اگرچه دل‌شکسته و ناراضی از شرایط کارش از این جهان رفت، اما تا آخر عمر مستقل ماند و مستقل زیست و این خاصیت این نسل است. این روزها با تنی چند از کارگردان‌ها و سینماگران نامدار و خوشنام هم‌صحبت شده‌ام که سر آن داشتند که حالا که توان آفریدن فیلم‌های دلخواه‌شان را ندارند، به فکر تدارک یک تعاونی تهیه و توزیع غذا باشند که بقای خود را میسر گردانند، طبعا من هم اگر برای کسب روزی حلال به این گروه بپیوندم، قطعا خواسته‌ای از این مدیریت محترم نخواهم داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.