نگاه سبز
لطفا محیطبانها را خلع سلاح کنید
محمّد درویش: Darvis<a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class="__cf_email__" data-cfemail="cda5fcfdfd8daaa0aca4a1e3aea2a0">[email&#160;protected]</a>
حدود 130 محیطبان و جنگل بان در طول سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی و در حین انجام وظیفه جانشان را از دست داده و به شهادت رسیدهاند؛ اغلب آنها در درگیری مستقیم با متخلفان و عامدا کشته شدهاند و سهم قابلتوجهی از آنها، بدن پاک و مطهرشان را پذیرای گلولهای کردند که قرار بوده سینه یک مرال، قوچ، میش و نظایر آن را بدراند و غرق خون کند یا در برابر تبری ایستادند که میخواسته جنگلی را از اهالی بیآزار و سبزش تهی سازد. اما آن عزیزان جانبرکف و آن سلحشوران طبیعت ایران، ترجیح دادند تا کل و بزها، گورخرها، یوزها و مرالها و گوزنها همچنان در این سرزمین بخرامند و بلندمازوها، افراها، راشها، سرخدارها و... سر به آسمان بسایند تا اینکه خود باشند، اما آنها نباشند و فرزندان آنها فقط در کتابهای درسی، مجال آن را بیابند تا رد پای عکس ارزشمندترین زیستمندان وطن را رهگیری کنند... در این میان، رخداد غمبار دیگری که چندسالی است بر آلام طرفداران محیطزیست در ایران افزوده است، صدور حکم اعدام و زندان برای آن محیطبانهایی است که در درگیری با متخلفان، بدشانسی آورده! و به جای آنکه شهید شوند، متخلف را زخمی یا کشتهاند و در نتیجه به
پرداخت دیه، تحمل زندان و کابوس آویختن از طنابدار محکوم شدهاند. ماجرای اسعد تقیزاده، مهدی زارع و غلامحسین خالدی در شمار همین رویدادهای تلخ و شگفتانگیز است که البته پیوسته بر شمارشان به طرز نگرانکنندهای هم افزوده میشود. رخدادی که به هر دلیلی؛ تاکید میکنم، به هر دلیلی که اتفاق افتاده و منجر به صدور چنین احکامی شده باشد، آشکارا موجودیت طبیعت ایران را بیشازپیش تهدید خواهد کرد و بر جو ناامیدی و بیانگیزگی پاسداران طبیعت ایران، خواهد افزود. چه، تصور کنید در چنین شرایط ناگوار معیشتی که اغلب محیطبانها، جنگلبانها و قرقبانها با آن دست به گریبان هستند، این پیام هم برای آنها مخابره شود که اگر در درگیری با متخلفان و متجاوزان به منابع طبیعی و محیطزیست، متوسل به قوه قهریه به عنوان ضابط قضایی شده و خونی از دشمنان طبیعت بر زمین ریخته شد؛ باید هم پول جراحت و نقص عضو متخلف را بپردازند، هم سالها درگیر رفتوآمد در محاکم قضایی و زندان باشند و هم کابوس لمس طناب را در نزدیکترین فاصله با گردن، تحمل کنند. شما به من بگویید: به راستی در چنین شرایطی چند درصد از این پاسداران طبیعت، حاضرند در مسوولیتهای خود بمانند و
همچنان سلحشورانه و جان بر کف به انجام وظایف خود ادامه دهند؟ آیا آنها در خوشبینانهترین حالت، حق ندارند تا با متجاوز، شکارچی و درختافکن ساخته یا دستکم چشم بر تخلفات بربندند و بهاینترتیب، جانشان را بیمه کنند؟ این، آن پیام خطرناکی است که لکنتهای آموزشی، ضعف فرهنگی، کمکاری واحدهای حقوقی و آموزشی سازمان حفاظت محیطزیست و سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور یا هر عامل دیگری که سبب پیدایش آن شده، به بدترین شکل ممکن منتشرش کرده و گسترش میدهد. به نظرم، در چنین شرایطی بهترین، موثرترین و سریعترین راهکار، گرفتن حق استفاده از سلاح از مامورین منابع طبیعی و محیطزیست است؛ زیرا در آن صورت، گمان نکنم حاصل رویارویی ایشان و متخلفان از جهنم خونین کنونی که منجر به مرگ بیش از 500 نفر از دو طرف و مجروح و معلول شدن هزاران نفر دیگر شده، فاجعهبارتر شود! چهبسا شکارچیان هم، وقتی دریابند که بازدارندگانشان سلاح ندارند، از کشتن آنها صرفنظر کنند. همچنین، محیطبانها و جنگلبانها هم با گزارش ماوقع به ماموران نیروی انتظامی، پیگیری مسلحانه ماجرا و درگیریهای احتمالی را به ایشان میسپارند و خلاص. همین و تمام!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.