|

برای دهمین سال درگذشت عارف بالله «حاج اسماعیل دولابی»

یاد بعضی نفرات رزق روحم شده است

سهیل محمودی

از بیست و دو، سه سالگی که با مردی جانانه، یعنی «حاج میرزا اسماعیل دولابی» آشنا شدم، شیفته حال و منش و صفای باطنش بوده‌ام... سالیان دراز با گفتار و رفتار او حالم «خوش» و «خوب» می‌شده. از وقت پروازش تا این سال‌ها یادش همیشه همراه و دستگیر دلم بوده. نکته‌های بسیار در سادگی کلامش بوده که مرا به «طبیعت» و «طبیعت‌آفرین» گره زده است. حتی بیشتر از خیلی از حرف‌های مهمی که در کتاب‌های مهم از آدم‌های مهم خوانده‌ام. الان، من می‌گویم و تو می‌شنوی. من می‌نویسم و تو می‌خوانی. اما میرزا و نَفَس میرزا و کلام میرزا و نگاه میرزا و سکوت و نَفَس‌کشیدن میرزا را باید درک می‌کردی تا دریابی مثلا با حکمت سقراط-بدون اغراق می‌گویم- روبه‌رویی. با شوریدگی شمس‌تبریزی همدمی. با روشن‌شدگی بودا، راه می‌روی. با پیوستگی طبیعتِ «زوربای یونانی» غافلگیر شده‌ای. با شیدایی شیخ ابوالحسن خرقانی اُمّی و عامی هم‌دوره‌ای. با آزادگی نلسون ماندلا سر می‌کنی و با زیست گاندی مواجهی. و حالا پس از 10 سال که از رحلتشان می‌گذرد، امیدوارم که حالشان در جهان بهتر و برتر خوش باشد!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.