هند در شصتوسومین سالگرد برپایی جمهوری
مستعمره دیروز، بزرگترین دموکراسی امروز
هادي فيروزي / جشنهاي استقلال در هند 2013/ عكس: Reuters
دنیایی از تضادها و تفاوتها. سرزمینی که یک پایش در گذشته است و یک پایش به سوی آینده. هند در حالی فضا را فتح کرده و به جمع کشورهای دارای موشکهای ماهوارهبر پیوسته است که حدود 70درصد از جمعیت این کشور در روستاها زندگی میکنند. نیروی انسانی هند از دید فنی و علمی در شرایطی مقام هشتم دنیا را داراست که بیش از نیمی از جمعیت هند هنوز سواد خواندن و نوشتن هم ندارند. در حالی هند هسته اتم را شکافته و از برق هستهای بهره میبرد که در بسیاری از روستاهای هند، فضولات خشک شده گاوها منبع تامین انرژی است. از یک سو میتوان شاهد برجها و مراکز مجلل تجاری در شهرهای بزرگی نظیر بمبئی بود و از سویی دیگر در فاصله کمی از این مراکز زاغههایی محقر یافت میشود که کمترین استانداردهای شهرنشینی و نوینسازی در آنها دیده نمیشود. 63 سال پیش در 26 ژانویه 1950، قانون اساسی هند به عنوان سند رسمی استقلال این سرزمین به اجرا درآمد. هند به مدت یک و نیم قرن مستعمره بریتانیا بود تا اینکه در ماه اوت 1947 پس از سالها جنگ و مبارزه، آخرین سرباز بریتانیایی خاک این کشور را ترک گفت. اکنون پس از گذشت بیش از شش دهه، هند به بزرگترین دموکراسی دنیا با اقتصادی پویا و رو به رشد تبدیل شده است. هر ساله در روز جمهوری هند خیابانهای این کشور شاهد جشنهایی رنگین و پرزرقوبرق است.
رشد اقتصادی چشمگیر هند در سالهای اخیر موجب شده که این کشور در مسیر تبدیل شدن به یکی از غولهای اقتصادی جهان در قرن 21 حرکت کند. هند با سپری کردن یک دوره کند رشد اقتصادی، از دهه 1990 شاهد یک جهش در رشد اقتصادی بوده است. از سال ۱۹۹۱ وزیر دارایی هند، «مانموهان سینگ» با لغو تدریجی قوانین مالیاتی دست و پاگیر، قوانین صادرات و واردات را تعدیل کرد. به طوری که امکان سرمایهگذاری خارجی فراهم شد و امنیت سرمایههای داخلی تامین شد. مانموهانسینگ اکنون نخستوزیر هند است و توسعه طرحهایی را که خود شروع کرده ادامه میدهد. نتیجه این اصلاحات اقتصادی چنین شد که نرخ رشد سالانه هند از 5/5 درصد در دهه 1980 به 1/6 درصد در دهه 1990 افزایش یافت. با آغاز هزاره سوم این رشد شتاب بیشتری گرفت، به شکلی که تا سال 2005 رشد اقتصادی هند از مرز هشت درصد عبور کرد. تحلیلگران اقتصادی پیشبینی میکنند هند تا سال ۲۰۲۰ میلادی پس از آمریکا و چین سومین کشور صنعتی جهان باشد و درآمد سرانه کشور به ۵۰۰۰ دلار یعنی دو برابر میزان فعلی برسد. هر چند که دولت سعی دارد بین رشد اقتصادی و برابری اجتماعی توازنی برقرار کند و اگرچه از آغاز استقلال، میزان فقر کاهش چشمگیری یافته، اما همچنان فقر به عنوان یک معضل جدی پا برجاست. بهطوری که حدود 400 میلیون فقیر در هند زندگی میکنند.
در آخرین سرشماری هند در سال 2011 میلادی جمعیت این کشور بیش از یک میلیارد و 210 میلیون نفر اعلام شد. هند پس از چین دومین کشور پرجمعیت دنیاست. دولت هند سعی دارد با هدف جلوگیری از آشفتگی اجتماعی منافع حاصل از توسعه اقتصادی را به طبقات مختلف جامعه منتقل کند. اما برای رسیدن به این هدف چالشهای زیادی را پیشرو دارد. دولت برای مهار تورم که یکی از دلایل آن را افزایش جمعیت عنوان میکند، طرح پرداخت یارانه را در نظر گرفته است. بیش از 350 میلیون نفر تحت پوشش یارانههای غلات، خواربار و مواد غذایی قرار دارند. دولت هند همچنین به بسیاری از صنایع و محصولات، از گازوییل تا غذا یارانه میدهد. آب در روستاها رایگان است و بهای آن از سوی دولت پرداخت میشود و کشاورزان از برق رایگان استفاده میکنند و یارانهها با هدف گسترش فعالیتهای دولت و جبران هزینههای قشر مورد نظر پرداخت میشود. بهطورکلی بر اساس گزارشها 14درصد از درآمد ناخالص ملی صرف پرداخت یارانههای مختلف میشود. به طوری که پرداخت یارانههای وسیع، از آنجا که موجب کسری اقتصادی میشود، مورد انتقاد مجامعی همچون بانک جهانی قرار گرفته است.
در سالهای اخیر دولت هند 11 منطقه ویژه اقتصادی را تاسیس کرده که این مناطق در زمینه وامهای اعتباری و کسر مالیاتها امتیازات زیادی را به سرمایهگذاران اعطا میکند. در صنعت ارتباطات به دستور دولت برای پروژههای دارای نسبت سرمایهگذاری خارجی کمتر از 49 درصد نیاز به هیچ مجوزی نیست. هند هماکنون به عنوان چهارمین اقتصاد بزرگ جهان، یکی از مطلوبترین مقصدها برای سرمایهگذاری مستقیم خارجی است. تلاش هند در جذب سرمایههای خارجی موفقیتهای بزرگی را در برداشته است. دولت هند سرمایهگذاری مستقیم خارجی تا حد صددرصد را در تجارت و اقتصاد مجاز اعلام کرده است. نتیجه این شده است که اتحادیه جهانی تشکیلات اقتصادی (VIP) هند را در رده 10 کشور اولی قرار داده است که بیشترین ظرفیت سرمایهگذاری در جهان را دارند. برای نمونه پیشرفتهای علمی هند در زمینه فناوری اطلاعات، نرمافزار و زیرساختهای ارتباطات جهانی باعث شده که هند محلی برای رقابت شرکتهای عظیمی نظیر مایکروسافت، اینتل و سیسکو با رقبای تجاریشان شود. وجود نسل جوان تحصیلکرده و مسلط به زبان انگلیسی در هند، این کشور را برای آن دسته از شرکتهای بینالمللی که خدمات به مشتریان ميدهند و پشتیبانی فنی خود را برونسپاری میکنند به یک مقصد مطمئن تبدیل کرده است. هند یکی از مهمترین صادرکنندگان نیروی کار متخصص در زمینههای خدمات مالی و مهندسی نرمافزار است. البته در این میان خصوصیسازی صنایع دولتی و آزاد کردن برخی بخشها به نفع منافع بخش خصوصی و خارجی، در میان بحث و جدلهای سیاسی به کندی پیش رفتهاست. سازمان اوراق بهادار هند میزان افزایش سرمایهگذاری شرکتها و موسسات خارجی در سال 2012 در این کشور را نسبت به مدت مشابه سال 2011 شش برابر اعلام کرده است. این سازمان در گزارش خود آورده است که شرکتهای خارجی از ژانویه تا سپتامبر 2012 نزدیک به 19 میلیارد دلار به بازارهای بورس هند تزریق کردند. بورس اوراق بهادار هند به مرکزیت شهر بمبئی یکی از معتبرترین سازمانهای بورس در آسیا محسوب میشود. از شاخص این بازار برای سنجش توان اقتصاد هند استفاده میشود.
در کنار همه گزارشهای مثبت، گزارشهایی هم حاکی از آن است که در حال حاضر سیاستهای دولت فعلی مانع ار بهرهگیری از تمام ظرفیتهای اقتصادی در هند میشود. در گزارش «سازمان همکاریهای اقتصادی و توسعه» آمده است که میزان سرمایهگذاری با روندی ملایم در کوتاهمدت رو به افزایش است. رشد اقتصاد در سال جاری و آینده در اثر سیاستهای پولی ادامه خواهد داشت، با این حال نرخ تورم بالا باعث نگرانی است. این گزارش ادامه میدهد که عدم سیاستهای پایدار میتواند منجر به تضعیف انگیزه برای سرمایهگذاری و کاهش رشد در کوتاه مدت و صدمه وارد شدن به آن در درازمدت شود. در این گزارش اضافه شده است که نرخ رشد در هند در سال 2020 از چین پیشی خواهد گرفت. مجله اکونومیست در تحلیلی از اقتصاد هند اشاره میکند که این کشور در نیم قرن آینده تبدیل به یک ابرقدرت اقتصادی در جهان خواهد شد. هند هماکنون یک برنامه کاری به نام «چشمانداز 2020» را با هدف تبديل به یکی از چهار و یا حتی سه کشور قدرتمند جهان ترسیم کرده است.
با توجه به رشد سریع نیازهای هند در زمینه انرژی، این کشور در حال برنامهریزی برای افزایش ظرفیت انرژی هستهای خود است. نیروی هستهای برای هند امروزی جدا از موضوع نظامی یکی از شاخصههای نوینسازی و خارج شدن از جمع کشورهای جهان سوم محسوب میشود. سال گذشته هند اعلام کرد که یکی از بزرگترین ذخایر اورانیوم جهان را کشف کرده است. «سریکومار بانرجی» رییس کمیسیون انرژی اتمی هند، در این رابطه گفت که مطالعات نشان داده است که این منطقه میتواند حاوی 150هزار تن از این ماده کمیاب باشد. حدود سهدرصد تولید برق در هندوستان از طریق نیروگاههای هستهای تامین میشود. مقامات هند اظهار داشتهاند که قصد دارند تا سال 2035 تولید انرژی هستهای را به 60گیگاوات برسانند که تقریبا 10درصد کل ظرفیت مورد انتظار را شامل میشود. مقامات هندی مدعی هستند که توافقاتی با ایالات متحده، فرانسه، روسیه و قزاقستان در مورد همکاریهای هستهای غیرنظامی امضا کردهاند، مذاکراتی که برای نهایی کردن خرید و واردات رآکتورهای هستهای انجام شده است. هند در 18 آوریل سال 2001 با پرتاب موفق فضاپیمای GSLV دستاورد بینظیری برای صنعت هوا فضای خود به ارمغان آورد. بدینترتیب هند به جمع کشورهایی نظیر آمریکا، روسیه، چین و ژاپن پیوست و توانایی در مدار قراردادن ماهوارههای مخابراتی سنگین را که برای ارتباطات پیشرفته استفاده میشود کسب کرد.
بزرگترین دموکراسی در دنیا
به سختی میتوان کشوری را یافت که این تعداد زیاد مذهب، فرقه و آیین مختلف را با انواع فرهنگها و گویشها در یک جغرافیا و گستره اقلیمی با آرامش سیاسی در خود جای دهد. هرچند که سالهاست که داخل هند بین قومیتها ستیز و کشمکش وجود دارد، اما این ستیز در سطح جامعه باقی مانده و وقتی به سطح حاکمیت میرسیم، تمام قومیتها و گروههای گوناگون در ایفای نقشهای سیاسی سهیم و شریک هستند و تمام گروهها و عقاید و تفکرات در هند محترم هستند. هند با وجود تمام تفاوتها به دموکراسی پایبند است. زمانی که در سال 1947 هند مستقل متولد شد، رهبران این کشور چالشهای بزرگی را در مسیر اداره کشور داشتند. صدها هزار تن بر اثر جنگ و ستیز استقلالطلبانه جان خود را از دست داده بودند. میلیونها نفر آواره شده بودند و اقتصاد هند در وضعیت وخیمی بود. ارتش از هم پاشیده شده بود و درگیریهای قومی و فرقهای نیز همچنان ادامه داشت. اداره یک کشور جدید با وجود تمام این مشکلات و چالشهای پیشرو کار سادهای نیست. اما با تمام اینها هند توانست در نهایت بهعنوان یک کشور آزاد با احزاب گوناگون دموکراسی را به اجرا درآورد. هند نشان داد که جمعیت زیاد، فقر، تنوع قومی و مذهبی، آن هم در ابعاد شبه قاره هند هیچکدام مانع تحقق دموکراسی نمیشود. دموکراسی در هند بر پایه باور به وجود تنوع و کثرتگرایی استوار است.
قانون اساسی هند از ۲۶ ژانویه ۱۹۵۰ تا به امروز با موفقیت اجرا شده است. تنها یکبار در اواخر دهه ۱۹۷۰ در روند دموکراسی این کشور وقفهای ایجاد شد که طی آن درگیریهای داخلی منجر به اعلام حالت فوقالعاده از سوی «ایندیرا گاندی» و در نهایت سرنگونی دولت وی توسط ارتش شد. اولین انتخابات سراسری هند در ۱۹۵۲ برگزار شد. طبق قانون اساسی هند نخست وزیر در نظام سیاسی بالاترین مقام اجرایی کشور است و توسط حزبی که اکثریت آرا را در انتخابات به دست آورد تعیین میشود. «جواهر لعل نهرو» یکی از بزرگترین رهبران جنبش استقلال هند از کنگره ملی هند، اولین نخستوزیر این کشور بود. دو مجلس مردمی عوام (لوک سابا) و سنا (راجیاسابا) ساختار قانونگذاری هند را تشکیل میدهند که از این طریق نخست وزیر و هیات دولت انتخاب میشوند. حزب کنگره ملی هند (INC) با قدمتی نزدیک به 120 سال قدیمیترین حزب هند است. در سال ۱۹۱۴ ورود «مهاتما گاندی» به حزب کنگره ملی هند باعث شد که این حزب وارد مرحله نوینی شود. گاندی از طریق رهبری حزب کنگره پرچمدار نهضت استقلال هند شد و در اثر مبارزات مستمر، سرانجام هند در سال ۱۹۴۷ به استقلال رسید. پس از استقلال، بیش از چهار دهه حکومت هند در دست حزب کنگره ملی قرار داشت. هماکنون بیش از ۷۰۰حزب سیاسی در هند وجود دارند که به سه گروه ملی، منطقهای (ایالتی) و محلی تقسیم میشوند. از میان آنها حزب کنگره ملی هند، حزب بهاراتیا جاناتا (BJP) و حزب کمونیست مارکسیست هند (CPI-M)، از بزرگترین احزاب بهشمار میروند.
چالشها در برابر فرصتها
مهمترین چالشهای امنیتی و نظامی هند در سالهای نخست پس از استقلال، مقابله با آشوبهای داخلی، قومی و تروریستها بود. اما معضل بعدی و بسیار بزرگتر هند، درگیری و تنش با پاکستان بر سر موضوعاتی نظیر ایالات جامو و کشمیر بوده است. تنشی که بیش از شش دهه بدون وقفه ادامه داشته است و منجر به وقوع چندین جنگ تمام عیار بین دو کشور در سالهای 1965، 1971 و 1999 شده است. هند و پاکستان در زمان استعمار بریتانیا از یکدیگر مجزا نبودند و در قالب سرزمینی متحد اداره میشدند. هر دو کشور منطقه کشمیر را جزیی از قلمروی خود میدانند. با ورود هند در دهه 1960 به جمع کشورهای هستهای و متعاقب آن هستهای شدن پاکستان، تنش بین دو کشور وارد مرحله مسابقه تسلیحات هستهای شد و بارها آزمایشهای هستهای دو طرف آرامش را از شبهقاره ربوده است. وقتی هند در ماه می 1998 سلاحهای هستهای خود را آزمایش کرد، بسیاری از هندیها احساس کردند کشورشان در ردیف ابرقدرتها قرار گرفته است. اما داشتن سلاحهای هستهای تنها شرط کافی برای ابرقدرت شدن نیست. در جهان امروز سلاح هستهای ابزاری غیرقانونی برای اعمال زور بر کشورهایی است که فاقد آن میباشند. هند و پاکستان هیچکدام عضو پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) نیستند. هر دو دارای تسلیحات هستهای هستند، هر دو کشور نسبت به هم خصومت دارند، پرجمعیت هستند و ژنرالهای تندرویی دارند که فکر میکنند با از بین بردن طرف مقابل به قهرمانان ملی تبدیل خواهند شد. به هر حال این موضوع که دولتمردان آینده هند و پاکستان چه نگرش و رویکردی نسبت به سلاحهای هستهای خواهند داشت میتواند تاثیر بزرگی بر آینده شبه قاره داشته باشد. خوشبختانه در سالهای اخیر گامهای مثبتی از هر دو طرف برای عادیسازی روابط برداشته شده و کانالهای ارتباطی مثبتی بین دو طرف برقرار شده است. هرچند موضوع کشمیر همچنان لاینحل باقی مانده که محلی برای درگیری است، اما سیاستهای اعتمادسازی میتواند به سمت صلح پایدار در این منطقه پیش رود.
---
سالها پیش جواهرلعل نهرو در نامهای به دخترش نوشت: «هند گذشتهای بسیار بسیار طولانی داشته است که آغاز آن در تیرگیهای دوران قدیم گم شده است، اما اکنون فرصت زیادی نداریم که به تفکر درباره گذشته بپردازیم، اکنون فکر آینده است که تمام توجه روح ما را به خود مشغول میدارد.» بیش از یک هفتم جمعیت دنیا در هند زندگی میکنند. بنابراین طبیعی است که آینده هند در آینده کل دنیا تاثیرگذار و نقشآفرین خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.