|

یادداشت‌های یک دیوانه

این حق مُسلّم ماست

اشکان خطیبی

برای جماعت دل‌زده گریزان از سالن‌های سینما و با برنامه‌های نیم‌بند تلویزیونی، داربی 76 مهم‌ترین اتفاق دیداری تا قبل از شروع جشنواره فجر محسوب می‌شود. پایتخت‌نشینان تمام هفته را با کُری‌خواندن سپری کرده‌اند و فردا فارغ از اینکه استقلالی باشند یا پرسپولیسی، فوتبالی باشند یا نه، چشم به تلویزیون‌هایشان می‌دوزند و در انتظار اتفاقی خواهند ماند تا شاید يكنواختي را به فراموشی بسپارند و برای لحظاتی خود را در لذت هیجان بزرگ‌ترین نمایش دنیا غرق کنند. هر اتفاقی؛ هر اتفاقی به غیر از نتیجه مساوی تا استرس تلنبار شده در حنجره‌ها را با فریاد پس از گلی بیرون بریزند و دوباره احساس زنده‌بودن کنند.

همیشه تیم‌های بزرگ دنیا سعی کرده‌اند در داربی‌ها غافلگیرکننده ظاهر شوند، تاکتیک‌های متفاوت، انگیزه‌های دوچندان و... دو تیم همشهری تمام توان خود را برای ارایه فوتبالی زیبا، پیروزی بر حریف و به تبع آن راضی‌کردن طرفداران خود به کار می‌برند. انگار که هر داربی می‌تواند داربی آخر باشد. این بازی، بازی مرگ و زندگی است.

اما در تهران داربی‌ها قصه دیگری دارند؛ 90 دقیقه‌های اغلب بی‌رمق، بازیکنانی که رغبتی به دویدن ندارند، تاکتیک‌های لورفته، مربیانی که حتی جرات ادعای بُرد را ندارند و مسابقه‌هایی که از آنها بوی تبانی تساوی می‌آید. در سوی دیگر هم تماشاگرانی‌‌اند که تمام فصل را در انتظار بازی مرگ و زندگی بوده‌اند، تا دقیقه 80 منتظر معجزه می‌مانند، 10 دقیقه آخر را فحش می‌دهند و سر آخر هیچ به هیچ. دوباره به لاک زندگی برمی‌گردند اما این بار از فوتبال هم دل‌زده‌اند؛ حداقل از فوتبال وطنی. دلیل اصلی بسیاری از درگیری‌های بعد از بازی‌های داربی همین برآورده‌نشدن انتظارات تماشاگران و احساس سرخوردگی بعد از پایان بازی‌هاست. این روند چند سالی بود که ادامه داشت تا داربی هفتاد و پنجم که تیم‌ها خوب از پس هم برآمدند، روحیه جنگیدن تا آخرین ثانیه در بازیکنان به چشم می‌خورد و توقع هر اتفاقی را می‌توانستی داشته باشی؛ همان هیجان غیرقابل پیش‌بینی بودن فوتبال 90 دقیقه‌ای حتی اگر «جواد خیابانی» آن را گزارش می‌کرد به نزد تماشاگران خانگی و حاضر در استادیوم بازگشته بود. استقلال، امسال از ابتدای فصل در صدر جدول روند باثباتی را دنبال کرده. به غیراز حواشی‌های پیرامون حضور یا عدم حضور «فرهاد مجیدی» و دستمزد نجومی «جواد نکونام» (که به عقیده نگارنده کاملا بحق است،) «امیر قلعه‌نویی» طبق معمول خوب از پس مدیریت تیم پرستاره استقلال برآمده است. پرسپولیس هم که به روال سابق بیشتر از متن، درگیر حاشیه‌ها بوده؛ مربی لجوج و ناآشنا به فضای فوتبال ایران، «علی کریمی»ای که مردم می‌خواستندش و مربیان بازی‌اش نمی‌دادند و مدیرعاملی که خودش به تنهایی می‌تواند سوژه‌ یک سریال تلویزیونی باشد. در چنین شرایطی برای پرسپولیس بحران‌زده به آخر خط رسیده که طعم رتبه دو رقمی را در جدول چشیده بود، «یحیی گل‌محمدی» در قالب بزرگ‌ترین معجزه چند سال اخیر این باشگاه ظهور کرد.

بازی‌هايی با تفاوت گل‌های بالا و روحیه‌ای که دوباره به بازیکنان بازگشته بود، نوید فوتبالی را می‌دهد که پرسپولیسی‌ها مدت‌هاست از تیمشان توقع دارند. حالا دیگر پرسپولیس در جدول تک‌رقمی شده است. چند بازی آخر خود را برده و استقلال هم برای برد کم‌انگیزه نیست. همین‌هاست که نوید یک بازی درست و حسابی را می‌دهد. بدیهی است توقع یک فوتبال زیبا، پر گل به همراه رعایت اصول بازی جوانمردانه، گزارش «عادل فردوسی‌پور» را داشته باشد. این حق مسلم ماست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.