به بهانه ۶۱ سالگی «سیروس قایقران»
ماهی خسته زِ آب
امیر حاجرضایی: كارشناس ورزش
«سیروس قایقران» در محله «کولیور» بندرانزلی به دنیا آمد. شهر ساحلی کوچکی که بازیکنان بزرگی را به فوتبال ایران تقدیم داشت و تیم دوستداشتنی این شهر یعنی ملوان که «سیروس» با آن شهره شد تنها تیمی است که در طول حیات 50 ساله خود تنها از چهار مربی بومی استفاده کرده است. «سیروس» با رنج زندگی کرد و فصلهای متمادی عمر کوتاه خود را بین فقر و افتخار گذرانید. آن پسربچه زمینهای انزلی را، روزگار به مردی بزرگ تبدیل کرد. او تا قله رفت، تا جایی که بازوبند کاپیتانی تیم ملی را بر بازو بست. چیزی که خیلیها در آرزوی رسیدن به آن ناکام ماندند. او با تیم ملی در مسابقات آسیایی چین قهرمان شد. گلی که او به کره جنوبی زد هنوز در خاطرهها باقی است. اما چه سود همان زمانه افتخارآفرین مرگی زودرس و دردناک را برای او رقمزد و فرزند برومندی را از دامان مادری که ایران نام دارد گرفت و او حالا سالهاست که در گورستان «کلیور» در کنار پسر خردسالش «راستین» آرمیده است.
فروردین هر سال که سالمرگ اوست مزار او در میان انبوه گلهای خودرو احاطه شده است. تقدیر این بود که خزان زندگیاش در بهار رخ دهد. این نوشته در اصل به مناسبت تولد این ستاره که غروبی زودهنگام داشت نوشته شده است. «سیروس» زمانی مرد که زنده بود. او در هیاهوی شهر بیترحمی که پایتخت نامیده میشود سالهای آخر فوتبال خود را گذراند و وقتی به زادگاه خود برگشت آنچه که برایش مانده بود یک روح دردمند و جسمی پر از زخمهای متعدد بود. تنهایی پرهیاهوی او، وی را در مسیر خود ویرانگری قرار داد. او خستهتر از آن بود که تحمل بردوشکشیدن بار این زندگی را داشته باشد. یاران زمانی رسیدند که جسم درهم شکسته او به همراه فرزند خردسالش رهسپار منزلگاه ابدی بود. سرانجام آن ماهی خسته تن به تور سپرد و از تختهبند تن رها شد.
صبر کن سهراب
گفته بودی قایقی خواهم ساخت
دور خواهم شد از این خاک غریب
قایقت جا دارد؟
من هم از همهمه اهل زمین دلگیرم
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.