دوشنبه ۷ فوریه...
جایزه مبارک
نویسنده:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری
برای روز دوم، ارتش، ورودی میدان را از سمت میدان «عبدالمنعم ریاض» میبندد. برای پیوستن به تشییعجنازه احمد محمود، شتاب کردم. داشتند از انجمن روزنامهنگاران میآمدند و من در میدان التحریر، به آنها پیوستم. دهها نفر از مسلمان و مسیحی و زن و مرد، در تشییعجنازه نمادین شرکت کرده بودند. جنازه در میدان چرخید. اغلب تشییعکنندگان، روزنامهنگار، روشنفکر و اهالی رسانه بودند. چند روز پیش، نماینده پارلمان، احمد راتب، داشت در یک برنامه تلویزیونی، با احساسی که داشت به حد گریه میرسید، صحبت میکرد؛ البته نه گریه برای اوضاع کشور، بلکه برای اوضاع خودش! محفوظ عبدالرحمان،1 آنجا به او گفت: احمد، این انقلاب برای رسیدن به کرامت است. احمد راتب، با حالتی منفعل جواب داد: «نه بحث کرامت است، نه چیز دیگر؛ ما میخواهیم نان برای خوردن داشته باشیم». امروز این اظهارات را از او خواندم: «انقلاب جوانان تنها در روز 25 ژانویه بود و بس. بعد از آن، دلقکبازی است... تظاهرکنندگان، اکنون از مردم مصر که دوستدار کشور مصرند، نیستند». (الشروق 7/2/2011). به فکر فرو رفته بودم که سماح عبدالله زنگ زد. پرسید کجا هستم؟ گفتم نزدیک میدانم و چند دقیقه دیگر برمیگردم. گفت برای بازگشت آماده شوم. نپرسیدم چه کار دارد. از شروع انقلاب تا حالا من را ندیده بود و احتمال دادم نگران حالم باشد. پیشنهاد کردم بیانیهای بنویسد و از اهالی فرهنگ بخواهد «جایزه مبارک» را تحریم کنند. من هم وظیفه جمع امضا و انتشار بیانیه را در رسانهها به عهده خواهم گرفت.
پینوشت:
1. نویسنده و پژوهشگر مصری.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.