|

ماجراهای من و پسرم

چارلي مرُده

شهاب‌الدين‌طباطبايي

این صفحه آخر غیر از مدیرمسوول و سردبیر یک رییس اصلی دارد، با سبیل‌های آنچنانی و موهای بلند و خوش حالت. از هفته پیش اولتیماتوم داده که اگر نمی‌خواهی بساطت را جمع کنم و بریزم وسط تحریریه، باید فکری به حال ستونت بکنی، از این حالت انتزاعی و بی‌شکل بیرونش بیاوری و ...

من راستش بیشتر از اینکه نگران ستون‌ام باشم، از غیظ و غضب رییس صفحه آخر می‌ترسم. وقتی داشت برایم خط و نشان می‌کشید، ‌دستی به سبیل‌های آنچنانی‌اش کشید و ابروهایش را هم از دو طرف نزدیک کرد به بالاترین نقطه دماغش. یعنی که یا حرف من یا خلاص. و من اصولا فهمیده ام که اگر کسی همراه توصیه‌اش اخم هم کرد، به برهان قاطع رسیده که حرفش درست است و اگر لازم ببیند برهان قاطع را به توصیه‌شونده هم نشان می‌دهد. برای مصون ماندن از هرگونه برهان قاطع، دست به کار شدم، شرایط حساسی را که رییس در آن قرارم داده بود به خوبی درک کردم و این‌بار بیش از هر بار و با لذتی وصف‌نشدنی این واقعیت را مزمزه کردم که اصلی‌ترین ویژگی آدم‌ها منطبق شدن‌شان با شرایط است، به خودم می‌بالم که حداقل از این نظر انسانیت‌ام پابرجاست و قول می‌دهم حالا‌حالاها پابرجا بماند.از این هفته در ستون «سپهر» به فرموده رییس صفحه ماجراهای دیگری را خواهم نوشت و فعلا ماجراهای من و پسرم، ساکن جدید این ستون می‌شود.چند شب پیش، دیروقت وارد خانه شدیم، از سر و صدای همیشگی چارلی، خبری نبود. چارلی را چند وقت پیش از کلبه‌حیوانات نزدیک خانه خریده بودیم. «همستر» خوش آب و رنگ و شنگولی که سپهر خیلی زود به او دل بست. دوست داشتنش را هم آخرین‌بار با خریدن کلی خوراکی و خوراندن آنها به چارلی در چند دقیقه نشان داد. حالا صدای چارلی در نمی‌آمد، شاید آنقدر خورده بود که نمی‌توانست حرف بزند. نزدیک قفس پاهای خشک شده و دُمِِ سیخ شده چارلی را که دیدم زود و قبل از اینکه سپهر جنازه همسترش را ببیند خبر دادم که «باباجان چارلی مرده.» داد کشید «نه! چاااااارلی!»

بچه که بودیم هم‌سن و سال سپهر، اول تابستان دو تا جوجه می‌خریدیم، روزهای آخر شهریور هم پدربزرگ مرحومم سر جوجه‌ها را که حالا خروس یا مرغ شده بودند سر می‌برید. چند روز عزادار جوجه‌هایمان بودیم و تا چند ماه هر وقت توی حیاط می‌رفتیم، بغض می‌کردیم... ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.