|

سه مرثيه براي يك ويلن / تهمورس‌پورناظری

از سفر گریزی نیست تا چه باشد سرانجام آن‌کس که خود مسافری به سفر آمده باشد. همگان سخن از رفتن به دیار دیگر بسیار گفته‌اند اما از آمدن کمتر. شاید که شادی زایش، سایه بر این اندیشه داشته و دارد و تلخی وداع، نگاه را به رفتن نگران. همانا که در کار جهان به‌آن‌سان که عشق و چونان که دانش امروزین می‌گوید هرگز و هرگز هرآنچه هست از ازل تا به ابد خواهد بود و تنها رخ دگرگون می‌کند؛ «آن یار همان است اگر جامه بدل شد» چونان که خداوندگار می‌گوید. از دیدگاه این سخن برتری هر انسان و به ویژه هنرمند خود پیامی است از آن دیار که آمده‌ایم و نه نشانی از آن دیار که خواهیم رفت. آیا این سخن به گزاف نیست؛ چرا که تو بر آنچه دانایی که به‌جان درک کرده‌ای نه آنچه را که جز در سخن نشانی ندارد. پس هنرمند مسافر پیامبری است که بر تو ارمغانی از مهر را به سر‌پنجه عشق، به ساز و سرود و نقش و نگار بر تو ارزانی دارد. زایش هنرمند را جشن و سروری است بیکران، آن‌کس که زندگی را چنین می‌سپارد از رفتنش افسوسی نیست که پیام خویش را به سرحد توان به دل و جان هم‌سفرانش پیشکش کرده الا غم دوری تن، که هنرمند به جان زنده است اما بر مرگ آن جانی باید گریست که در این شگفت‌انگیز خانه‌خاک پیامش جز سیاهی و ستیز نباشد. باشد آن شوری که در سر‌داری از نور باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.