|

نکوداشت «بهروز بهزادی» روزنامه‌نگار پيشكسوت برگزار شد

رویایی دارم؛ یک روزنامه جدید

جواد حیدریان / عكس: علي شايگان

رویایی دارم؛ یک روزنامه جدید

کلاه خاکستری شاپو بر سر و شالی قرمز بر گردن او را از جمع متمایز می‌کرد. با کت چرمی و شلوار جین آبی‌اش، حلقه کوچکی از روزنامه‌نگاران را شکافت و به اتاقی پا می‌گذاشت که قرار بود 40 سال روزنامه‌نگاری‌اش را تجلیل کنند.

«بهروز بهزادی» سردبیر نام‌آشنای مطبوعات ایران، مقصدش ساختمانی فرسوده در پهنای خیابان آزادی است که این روزها انجمن صنفی روزنامه‌نگاران آزاد تهران را در خود جا داده. انجمنی که با نام رقیب دیرینه‌اش «محمد بلوری» گره خورده است، کسی که حالا رییس هیات‌مدیره این انجمن است.

پنجشنبه سرد و آلوده دی‌ماه 91، پیرهای حوادث دو روزنامه معروف کیهان و اطلاعات دهه 40 شمسی، کنار هم نشسته‌اند تا در دوئلی که محمد بلوری آغاز کرده از سال‌ها حوادث در مطبوعات و حال و روز امروزشان بگویند.

موهای سپید بلوری که به طرز ماهرانه‌اي شانه شده‌اند، تاخیرش در ورود به مراسم را به حاشیه می‌راند. مرد حادثه مطبوعات - که بهروز بهزادی او را یگانه رقیب خود می‌داند که در برابرش احساس عجز می‌کرد - از نگاه سرزنش‌آمیز تحریریه روزنامه کیهان نسبت به خودش به خاطر خبر خوردن «سقوط بهمن در زمستان اواخر دهه 40 در منطقه پلور و انتشار عكس اجساد 85 قربانی در روزنامه اطلاعات» می‌گوید که بهزادی مسبب آن بود.

بلوری می‌گوید: آن روز کیهان به دلیل غفلت من، تیراژ پایینی یافت و اطلاعات به دلیل انتشار عکس‌های زیاد از اجساد قربانیان و گزارش کاملی که بهروز بهزادی نوشته بود به تیراژ بسیار بالایی رسید. علتش هم این بود که خبرنگاران ما جا مانده و برگشته بودند ولی بهروز با ترفندی توانسته بود پلیس راه را راضی به عبور از جاده خطرناک «هراز» کند و با حضور در محل حادثه سقوط بهمن، از جیب مرده‌های ردیف شده بر زمین عکس شناسنامه‌هایشان را بکند و صبح با گزارش کاملی به تهران بیاید و در روزنامه اطلاعات منتشر کند!

از بهزادی درباره خودش می‌پرسم که آیا قصد دارد قلم را زمین بگذارد و از روزنامه‌نگاری کنار برود؟ واکنشش عجیب است. شانه‌ام را می‌فشارد و با قدرت می‌گوید که هیچ‌وقت بازنشسته نمی‌شود. تاکید دارد که برای خودش death line تعیین کرده است که هرگز بازنشسته نشود و هر 10 سال یک روزنامه جدید را از صفر شروع کند.

می گوید: «10 سال روزنامه ایران بودم و بعد «اعتماد» را شروع کردیم. خواستم 10 سال هم اعتماد باشم، یکهو دیدم 11 سال شده و هنوز نرفته‌ام که البته علتش هم همین توقیف‌های گاه‌وبیگاه است، ولی یک ماه پیش سردبیری را به یک نیروی شایسته، جدید و جوان واگذار کردم!به گفته بهزادی هیچ روزنامه‌نگاری در هیچ جای جهان بازنشسته نمی‌شود اگرچه به گفته خودش از سال‌های آغاز فعالیت چیزی به نام سابقه مطبوعاتی برایش ثبت نشده و او تنها 20 سال بیمه بازنشستگی دارد در حالی که بیش از 40 سال فعالیت مستمر مطبوعاتی داشته است. آرزوی بهزادی این است که یک روزنامه دیگر را از صفر به صد برساند و (البته دور از جانشان) پشت میز کارش به گورستان برود به مانند خیلی از معروف‌ترین روزنامه‌نگاران جهان که قلم به دست و در پشت میز جان سپردند، می‌خواهد که نه در بستر بیماری یا بر تخت بیمارستان که از میز کارش به جهان دیگر برود!

درباره تقدیر از سوی همکار قدیمی‌اش محمد بلوری و همکاران دیگرش، می‌گوید: «او تنها کسی است که بارها تنم از دستش لرزیده است و خوشحالم که امروز در جمع دوستان هستم و چه خوب است مردم قدر آدم را بدانند!»

دکتر بهزادی امروز شاداب‌تر از همیشه است. اگرچه به مشکلات مطبوعات خصوصی کشور و گرانی کاغذ و تیراژ پایین مطبوعات اشاره می‌کند که امان روزنامه‌ها را گرفته اما رویای انتشار یک روزنامه تازه را هم در سر دارد. خیلی جدی می‌گوید: «هرچه بیشتر کار می‌کنم احساس می‌کنم جوانتر شده‌ام و همین امروز می‌توانم یک روزنامه را یکجا بخورم!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.