ساغرم شکست
عزتالله انتظامی: عاقبت به خیر شد همایون خرم را خیلی خوب میشناسم. در تمام این سالها، آثارش را گوش دادم و احترام و اهمیت خاصی برای او قایلم اما در این شرایط نمیخواهم خاطرهای از او تعریف کنم و میخواهم حرف دیگری بزنم. میخواهم بگویم «خُرم» عاقبت به خیر شد. برخلاف اکثر هنرمندان قدیمی، هنرمندانی که در روز و روزگار پیری هیچکس حواسش به آنها نیست و خودشان هم حاضر نیستند که پیری و گذشت عمر را با مردمی که سالهای سال با آثار آنها زندگی کردند قسمت کنند اما خرم در این سالهای آخر، دوباره به صحنه بازگشته و دوباره میان مردم بود.
مردمی که سالهای سال با آثارش زندگی کرده بودند، دوباره هنرمندی را میدیدند که در میان آنهاست و هنرش را به آنها تقدیم میکند. خرم عاقبت به خیر شد؛ در روزهایی که میشنویم یک هنرمند، مثل منصوره حسینی، 15 روز توی خانهاش میماند تا کسی متوجه مرگش شود، در روزهایی که تلاش میکنیم تا یک خانه سالمندان برای هنرمندان سینما و تئاتر داشته باشیم و اگر به آن رسیدیم نوبت به هنرمندان موسیقی هم برسد، در روزهایی که وزیر ارشاد و وزیر بهداشت در بیمارستان رجایی وعده درمان رایگان هنرمندان را میدهند و بعد دیگر هیچ خبری نمیشود و هیچ اتفاقی نمیافتد، در روزهایی که آنقدر هنرمند تازه زیاد شده که دیگر کسی به یاد قدیمیترها و آثار جاودانهشان نیست، و در روزهایی که سهم مهم ما هنرمندان، قطعهای پرشده به نام هنرمندان در بهشتزهراست، همایون خرم عاقبت به خیر شد و سرنوشت داستان خوبی را برای او داشت. برای مردی که جاودانههای موسیقی ایران را ساخت و با لبخند این جهان را ترک کرد.
پری زنگنه: به رهی دیدم برگ خزان
مطمئنم خبر درگذشت «همایون خرم» همه اهالی موسیقی را شوکه کرد؛ همانطور که من را شوکه کرد. از وقتی این خبر را شنیدم مدام آهنگ «به رهی دیدم برگ خزان...» در ذهنم تکرار میشود هرچند که دیگر آثارش نیز ماندگار هستند. او هنرمندی بود که تاثیر زیادی در شهرت هنرمندان بزرگ داشت و ترانههای درخشانی سرود. او بسیار خوشرو و دوستداشتنی بود. خرم جزو اولین آهنگسازانی بود که در ساخت آهنگها، دستگاههای ایرانی را رعایت کرد و ملودیهایی ساخت که بر سر زبانها افتاد. من این روزها در حال نگارش کتابی در مورد هنر با عنوان «پری آوازها» هستم و دوست داشتم در کنار آن برای بزرگانی که در کتاب از آنها یاد کردهام، بزرگداشتی برگزار کنم اما دست تقدیر مانع از آن شد، پس باید قدر این افراد را بیشتر بدانیم چون جایگزینی ندارند. البته هیچ هنرمندی تکرار نمیشود اما در مورد خرم میتوان با اطمینان گفت که دیگر تکرار نخواهد شد. درست است که میگویند مرگ حق است اما در این مورد، حق ناحقی درباره خرم است. خرم و دیگر بزرگان از میان ما میروند اما جای خالی آنها برای همیشه در موسیقی و جامعه ما باقی میماند. به همین دلیل وقتی خبر درگذشت او را شنیدم بسیار غصه خوردم.
محمد اصفهانی: همه«بودنش» را فریاد میکنند
هر نفس تازه شود دنیا و ما/ بیخبر از نو شدن اندر بقا/ پس ترا هر لحظه مرگ و رجعتی است/ مصطفی فرمود دنیا ساعتی است... ضایعه فقدان بزرگمرد موسیقی ایرانی استاد «همایون خرم» بر خانواده محترم و دوستداران ایشان تسلیت باد! بقای عمر و سلامتی همسر گرامی و فرزندان آن مرحوم؛ خصوصا دوست عزیز جناب آقای مهندس «رضا خرم» را از خداوند متعال خواهانم. همایون خرم استادی چیرهدست بود که در عرصههای اخلاقی و علمی؛ علاوه بر هنر منحصر به فردش به کمالی مثالزدنی رسیده بود. او انسانی بود پرانرژی؛ مثبت و با روحیه که حضورش اطرافیان را بدون هیچ آداب و ترتیبی به وجد معنوی میآورد. خدا را شکرگزارم که از محضرش برخوردارم کرد و چقدر سخت است یادآوری این حقیقت تلخ که دیگر جسم او در میان ما نیست اما همایون خرم به گفته مولانا از این پس«بقایی نو» را در دنیای اندیشه و روان دوستدارانش رقم میزند. آثار جاودانه و یاد صفا و بزرگواری و آدابدانیاش و حلاوت حضورش؛ همه؛«بودنش» را فریاد میکنند. او مسیری نو را آغاز کرده که با همان توفیق و صفای خدادادی در آن به سیر و حرکت مشغول است. به او درود میفرستم و برای روح لطیف و مهربانش از بارگاه رحمت الهی طلبعلو و آرامش دارم هرچند که احساس میکنم او؛ «امشب در اوج آسمان است و در لباسی دیگر؛ جانی جاودانیافته تا باز هم از غمهای دوستدارانش بکاهد.» یادش جاودان باد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.