|

تو ای پری کجایی

آهنگ‌های او خاطره انگیزند

هوشنگ کامکار

من و دیگر اعضای گروه «کامکار» شامگاه پنجشنبه در خانه «بیژن کامکار» دور یکدیگر جمع شده بودیم و وقتی خبر درگذشت «همایون خرم» را شنیدیم بسیار متاثر شدیم. موضوع متاثرکننده این بود که حال خرم خوب بود و به همین دلیل خبر درگذشت او بیشتر ما را شوکه کرد. او در جلسات شورایعالی موسیقی حاضر می‌شد و در بحث‌ها شرکت می‌کرد، برای همین کسی انتظار خبر درگذشت او را نداشت. همه ما کامکارها در دوران جوانی به واسطه سازهای سلو و قطعاتی که می‎ساخت، با همایون خرم آشنا شدیم چرا که پدرم یکی از شیفتگان سبک موسیقی او بود و تنها به آهنگ‌های دو نفر از جمله خرم و «تجویدی» گوش می‌کرد. یادم است در برنامه «گل‌ها»، اتاقی بود که پدرم من را به آنجا می‌برد و می‌گفت به آهنگ‌های همایون خرم گوش کنم. از همان موقع بود که با ساز سلو و ترانه‌هایی که می‌ساخت آشنا شدم البته فکر می‌کنم نه تنها من بلکه تمام ملت ایران از آهنگ‌های او خاطره دارند و کسی نیست که آثار جاودان خرم را از یاد ببرد. او ردیف‌های «صبا» را بلد بود و به همین دلیل اثرش برگرفته از یک روح کاملا ایرانی بود. در زمان او نوازندگان دیگری هم بودند که ویولون می‌نواختند اما خرم به خاطر سبک جدی، اصیل و پرهیز از عناصر ترکی و عربی که شاید موسیقی ما را از موسیقی اصیل ایرانی دور می‌کرد، یک موسیقی ناب و خالص خلق کرد. شاید مهم‌ترین مساله در خلق آثار کاملا ایرانی او این بود که پیرو مکتب استاد صبا بود و برای همین کارهای باارزشی ساخت. خرم فردی فهیم بود که شعور اجتماعی داشت و تنها نوازنده نبود چون برخی فقط موسیقیدان هستند اما خرم علاوه‌بر موسیقی در عرصه‌های دیگر هم جامع بود. حتما شاگردان خرم راه او را ادامه می‌دهند با این‌همه نمی‌توان انتظار داشت فردی مانند او که اندیشه‌هایش باعث ساخت ملودی‌های ناب و اصیل شد، خیلی زود در نسل‌های بعدی پرورش پیدا کند. ساخت ملودی‌هایی که روی جمع زیادی از مردم تاثیر بگذارند، از عهده هر کسی برنمی‌آید. خرم ملودی‌هایی براساس اصالت‌های فرهنگی ما ساخت و اتفاقا در این کار بسیار متبحرانه عمل کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.