ادامه از صفحه اول
احمدینژاد و مجلس
و در ادامه هم... اینکه مخالفان و دشمنان اعم از داخلی و خارجی که فکر میکردند ما شکست خواهیم خورد و تسلیم میشویم، امروز از سرعت و حجم پیشرفتهای ما بهتزده شدهاند. و بالاخره اینکه برخی از کشورها اظهار تمایل کردهاند که از طرحها و برنامههای ما از جمله طرح هدفمندسازی یارانهها الگوبرداری کنند و...
هدفم بیشتر در این یادداشت پرداختن به این نکته است که چرا آقای رییسجمهور زحمت اینکه یک احترام حداقلی هم به مجلس و 290نماینده آن بگذارند را هم به خودشان ندادند و بعد از ارایه سخنرانیشان چون «کار داشتند» مجلس را ترک میکنند. در این تردیدی نیست که رییسجمهور واقفند و میبیند و میدانند که مردم این کمتوجهی ایشان به مجلس را نظاره میکنند و معتقدم اتفاقا ایشان با علم و آگاهی از اینکه مردم متوجه این رفتار میشوند و آن را میبینند، این حرکت را انجام میدهند. به بیان دیگر، میخواهم بگویم که ایشان ایبسا میخواهند نشان دهند که مجلس «در راس این امور نیست.» والا ایشان بعد از سخنرانیشان لختی تامل میکردند و به صورت سمبلیک هم که شده بود دستکم به سخنان شماری از معممین و پیشکسوتان خانه ملت گوش میدادند و سپس میرفتند. چرا او نگرانی و دغدغهای از این بابت ندارد که مردم ممکن است از این برخورد ایشان با مجلس ناراحت شوند؟ در پاسخ باید گفت که حساب و کتاب آقای احمدینژاد خیلی هم غلط نیست و ایشان به درستی احساس میکنند که مجلس به عنوان خانه ملت و نمایندگان به عنوان صدای ملت در نتیجه عملکردشان در گذشته و امروز به جایگاهی رسیدهاند که او احساس میکند نباید این دغدغه را داشته باشد که کمتوجهی به مجلس ممکن است باعث آزردگی مردم شود. حاشا و کلا که خواسته باشم رفتار آقای رییسجمهور با مجلس را مورد تصدیق و تایید قرار داده باشم اما حرفم چیز دیگری است، بحثم بر سر آن است که چرا مجلس در مسیری حرکت کرده که آقای احمدینژاد با آن اینگونه رفتار کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.