ادامه از صفحه اول
توسعه «بلوط» محور
اما واکنشهای بعد از سخنرانی ایشان نشان داد که مجلس درخصوص دریافت «پیامی صادق» راضی نشده است.
به عنوان نمونه؛ ایشان به رشد نقدینگی در سالهای 89 و 90 تنها به صورت درصدی اشاره کرد و از میزان و اندازه دقیق آنکه به صورت معضلی گریبان کشور را گرفته است طفره رفت و از اینکه در همین 9 ماهه سال 91 نقدینگی، تاکنون نسبت به سال گذشته 4/20درصد رشد داشته است به طوریکه در پایان سال 90نقدینگی کشور 352 هزار میلیارد تومان بود و طبق بیان رییس بانک مرکزی هم اکنون 424هزارمیلیاردتومان است. در واقع در 9 ماه 72هزارمیلیاردتومان، یعنی روزانه 266میلیاردتومان به نقدینگی کشور اضافه شده است. به زبان تحلیل؛ یعنی روزانه این مقدار به تقاضای کل کشور افزوده شده است در صورتی که هم واردات و هم تولید کشور به عنوان نمایههای عرضه کل به دلیل محدودیتهای جهانی و رنجور شدن تولید کشور رو به کاهش بودهاند. این شکاف بین تقاضا و عرضه کل به گفته آگاهان اقتصادی، سیاسی و اجتماعی مسایل و مشکلات غیراقتصادی برای کشور در آیندهای نزدیک رقم میزند و انتظار این بود که رییس دولت برای رفع این نگرانی، کلامی و سخنی بگوید اما رویکرد تبلیغاتی و «ما بهترین» بودن دولت اجازه این اتخاذ را به وی نداد و او باز با آمار طوری برخورد کرد که گویی تمام رفتار و سلوک آنها مطابق کسب موفقیتهای دولت بوده است.
پرداختن به مشکلات صنعت، مسایل تولید، نگرانیهای سرمایهگذاری؛ فقدان نقدینگی در بخش تولید و تجمع آن در بخش غیرمولد، سودآوری تجارت رانتی پول، پایین آمدن سطح اشتغال و ایجاد اشتغالهای تازه، تعطیلی کارخانهها و بنگاههای مختلف اقتصادی، مشکلات ارتباط پولی با خارج از کشور و اختلال در تجارت خارجی کشور، تمام مواردی بود که از سخنان رییس دولت حذف شده بودند. بخش جذاب دیروز سخنان احمدینژاد، بیشک اشارهاش به جنگل، دام و بلوط بود. از نظر او اگر در جنگلهای کشور دامها بیایند و از بلوطهای درختان تغذیه کنند اشتغالی در سطح 400هزارنفر در کشور ایجاد خواهد شد و حتما این مجلس است که تاکنون و منبعد جلوی این سطح اشتغال را میگیرد. اینکه مبنای محاسبه این اشتغالسازی چه است و ایشان از کجا به این آمار رسیده است و آیا تبدیل جنگل به مرتع کار درستی است یا نه؟، بماند. سوال اینجاست؛ چرا ایشان به سطح اشتغال در مهمترین صنعت کشور نظر ندارد؟ چرا ایشان نگران «بلوط»های شمال و زاگرس است اما نگران نفت و گازی نیست که روزانه رقبای عربمان به راحتی برداشت میکنند و بر سهم ایران یک آب خنک سر میکشند؟ برای ایشان برداشت دو برابری قطر نسبت به ایران از پارس جنوبی مهم نیست؟ ضرر روزانه میلیونها دلار چرا در نظر ایشان نمینشیند؟ برداشت امارات از میدان نفتی سلمان؟ برداشت عربستان از نفت اسفندیار؟ توسعه آن سوی میدان نفتی آزادگان توسط عراق؟ و اینکه ما تقریبا 10 سالی است میگوییم «قصد داریم روزانه 300هزار بشکه نفت از آنجا برداشت کنیم» و از 50هزار بشکه عبور نکردهایم. سوال اینجاست که پاسخ ایشان برای کاهش تولید نفت چیست؟ و اگر طبق گفته خودشان 66میلیارد دلار در این صنعت سرمایهگذاری شده است پس چرا نه تولید نفتمان و نه گازمان و نه پتروشیمیمان افزایش نداشته است؟ و در سالهای گذشته با وجود ذخایر عظیم نفت و گاز (دومین دنیا) و اینکه سالهاست در حال مذاکره صادرات گاز به کشورهای همسایه هستیم اما طی همین چند سال، به یک واردکننده گاز بدل شدیم؟ اینها مسایل استراتژیک کشور بودند که بیتوجهی و رویکرد شعاری و بیاعتنایی به منتقدان، باعث نحیف شدن کشور در این حوزه شد. حوزهای که اگر جدی گرفته میشد، این روزها در نزاع و رقابتهای بینالمللی بیتردید ایران دست پرتری داشت که اینگونه نشد و رییس دولت برای اینها دیروز پاسخی نداشت چرا که او گویا این روزها نگران «بلوط»هاست و نفت و گاز و صنعت خودرو در اولویتش نیستند. توسعه بلوطی شاید مدل تازهای بود که دیروز در مجلس ابداع شد. توسعه بلوط محور آنچه در گذشته کردهایم را دور میزند و به آیندهای که در اختیار ما نیست نگاه میکند. آن هم نگاهی پر معنا.
اولویت «تورم» بر «ضریب جینی»
اول آنکه این عدد، متعلق به زمان حال نیست. و به دلیل آنکه این عدد براساس هزینه خانوار تعیین و محاسبه میشود و از طرف دیگر گزارش آن با تاخیر زمانی یک تا دو ساله منتشر میشود، این عدد بدون تاثیر از رشد تورم فعلی است و گویای شرایط کنونی نیست و اگر قرار بر محاسبه و تاثیر نرخ کنونی تورم باشد، حتما اکنون این عدد بالاتر است و نابرابری بیشتری وجود دارد. اما آنچه باید مورد توجه قرار بگیرد رشد نقدینگی، افزایش آن یا کاهش مصرف ارز و اعداد مشابه آنها نیست. مساله و درگیری اصلی این روزهای مردم، تورم و رشد آن است که طبق گزارش بانک مرکزی در آذرماه به 4/27درصد رسیده است. این افزایش را باید با ثبات درآمد و دستمزدها و کاهش تولید بررسی کرد که امروزه به یکی از دغدغهها و مشکلات اصلی مردم تبدیل شده و کاملا ملموس است و آنها را تحت فشار قرار داده است. در این سالها اگر کاهش نقدینگی یا مصرف ارز به دلیل کاهش واردات ارز داشتهایم، رشد اقتصادی چشمگیری نیز نداشتهایم که این مساله تاسفبار است. رییسجمهوری به جای ابراز خوشحالی از کاهش ضریب جینی و رشد نقدینگی باید فکری به حال تورم و تولید کند. هر سال رشد اقتصادی ایران در حال تنزل است و این رقم، عدد قابل قبول و قابل دفاعی نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.